Reisverslag familie op reis door Zuid-Afrika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Wermer in Zuid-Afrika

met kinderen van 13 en 17 jaar

Wel eens het filmpje gezien van Monkey on the Car? Nachtelijk bezoek gehad voor een stukje gefrituurde kip? Een olifant geaaid? Een dolfijn en walvis bij schemer boven het wateroppervlak zien springen? Een roedel wilde honden op scharrel kilometers lang voor je auto uit? Baby hyena’s heerlijk dolend rond slapende moeder? Een nest aasgieren een kadaver zien leeg plukken? Of meer dan 150 olifanten op een dag gezien? Zuid Afrika een dierentuin in het groot. Wat een avontuur!

Onze eerste ervaring beloofde veel voor de rest van de reis. National Park Cape Point, net de wandeling naar de vuurtoren volbracht en op weg naar de auto. Natuurlijk wel de waarschuwingen gezien voor de baboons, maar op de heenweg was er geen spoor van ze te bekennen. Toch wel opvallend dat de rangers met de deur dicht zaten te eten. We maken een deur van de auto open, een van ons ziet de apen en roept “Kijk bavianen”. Oh, dat is wel interessant eens even goed gaan kijken. Hé, waarom gaat hij nou eens harder lopen. Nou, als je de deur open laat en de verse chocolate chip cookies binnen liggen, dan is zo’n baviaan er als de kippen bij. Voor we het weten zit hij binnen bij het proviand. Gelukkig net op tijd de deur dicht zodat zijn maatje er niet achter aan kan. En nu? De andere deur open en veel lawaai maken. Hij wil dezelfde weg terug, maar ziet dat dat niet meer kan. Een stap opzij en hij is naar buiten. De chocolate chip cookies onder zijn arm en de blue berry muffins in zijn hand. Dat is wel even schrikken. Opgewonden maar ook beduusd stappen we in als de kust veilig is. Krijgen we hier 3 weken lang mee te maken? Als we naar Cape Point rijden zit hij heerlijk langs de weg de cookies op te eten. De Ranger bij de uitgang kan een glimlach niet onderdrukken.

Vervolgens door naar onze waggelende vrienden in Simon’s Town. Het vergelijk met een dierentuin gaat in alle nationale parken mank. Zoals je vaak om je heen hoort “Het ruikt hier naar een dierentuin”, moet toch echt andersom zijn. De dierentuin ruikt naar de wilde beesten! Dit stukje strand met onze goed zwemmende zwart wit gevleugelde vrienden is wel net een dierentuin. Meer mensen dan pinguïns, we lopen gelukkig net 3 bussen Brazilianen mis die ook de vlonders op lopen. Machtig dat de pinguïns zich er niks van aantrekken en heerlijk van het moment en de dag genieten. Mooi te zien dat de weinige plekken waar de pinguïns leven, gekoesterd worden. Het iets verderop gelegen Betty’s Bay is een veel rustigere locatie, die geeft een veel natuurlijker beeld.

Wat krijg je als je je gefrituurde kip niet helemaal opeet en op het dressoir laat staan van een prachtige bij Stellenbosch gelegen guest house? Nachtelijk bezoek. Een stevige muis die al het fruit links laat liggen en op de sterke geur van de kip afkomt. Gelukkig schrokken we wakker van het geritsel en hebben we alles in veiligheid gebracht door het in de koelkast te leggen. Je hoort hem daarna zich van het dressoir laten vallen. Hij maakt zijn weg naar buiten onder de kier van deur door om zijn geluk ergens anders te beproeven.

Wat is het toch geweldig om afhankelijk te zijn van de natuur, van het wild life! Bucketlist waardig whale watching, hier in Hermanus komen ze gewoon voor de deur zwemmen. Wat een prachtige diepe baai waar moeder en kalf zich heerlijk thuis voelen. Strak rond het middaguur schuiven we aan, maar het enige wat we zien zijn Klipdassies. Wist je dat die 90% van hun tijd niks doen? Het lijkt wel of ze engelengeduld hebben. Nou dat werd ook van ons gevraagd. Langzaam tikt de tijd weg. Het wordt deze tijd van het jaar al om 6 uur donker. Tussendoor lunchen aan de baai. Komen ze echt niet? Dan maar even inchecken in het guest house. Om half vijf nog even terug naar de baai, ook bij het guest house zeiden ze jullie krijgen ze wel te zien, dus je weet maar nooit. 17.30 langzaam begint de schemering over te gaan in het donker. En dan zijn ze daar in eens. Weliswaar een stuk verderop in de baai, maar dit zijn toch echt walvisvinnen. Met de verrekijker goed te zien. De gelukkige van ons ziet een van een kalf een heerlijke sprong boven het water maken. Wauw!

Op naar Plettenberg Bay vlakbij Knysna, waar ze een olifanten sanctuary hebben. In de jaren negentig met Harry en Sally begonnen, ondertussen een twintigtal onder de vleugels van Sally. Harry is verhuisd naar het naburig Plettenberg Bay Game Reserve. Hij at teveel voor dit gebied. De sanctuary heeft door de jaren heen, zich als het Pieterburen van de olifanten opgeworpen. Vele jonge olifanten zijn hier verzorgd en begeleid, allemaal dankzij de moederlijke zorg van de Sally. Ook voor de opzichter geweldige levenslessen, ‘learn to forgive’ en vang de problemen samen op als een hechte familie, zoals de olifanten in een kudde ook doen. Het maakt dan best indruk om na het voeren en aaien op de weg terug per ongeluk tussen twee ‘youngsters’ in te lopen die toch vervaarlijk naar elkaar toe lopen. De opzichter zet snel een paar stappen vooruit, zodanig dat hij in hun zichtveld komt en ze weer wijken. Wist je dat olifanten maar een zicht van 20 meter hebben?
Die avond lopen we vanuit onze bungalow nog even naar het strand, de schemering valt in. Hé, waarom zijn ze daar aan het filmen met hun telefoon. Ja hoor, dolfijnen. Niet een paar, nee, een hele school. Heerlijk genietend van de stroming zwemmen ze aan de kust heen en weer. Wist je dat dolfijnen het ook heerlijk vinden in de golven te spelen. Heerlijke buitelingen maken ze door de branding heen. Wat een geweldig land is dit toch!

Wat is een ‘African massage’ in het Plettenberg Game Reserve? Achterop de safariauto rechtdoor over de vlakte om zo dicht mogelijk bij het Wildlife te komen. Een prachtige gebied deels steppe, deels heuvelachtig met een prachtige mix van kuddedieren. Naast de Afrikaanse zebra’s, water- en reebokken, ook de Europese ‘bambi’ en een grote kudde koeien. We proberen de donderdagochtendsafari mee te pakken, hiervoor moet je eerst 1,5 kilometer het terrein op rijden om bij de lodge aan te komen. Helaas blijkt die niet te gaan vandaag, alleen om 15 uur is er een sessie, dus straks maar terugkomen. Apart dat de rangers volop in het veld actief zijn deze ochtend. Er komt ons een pick up truck tegemoet vol met een groep werknemers. Hé zegt Jasmijn, het lijkt wel of er een zebra achterin ligt. Als we die middag terugkomen blijkt dat de wilde dieren in aparte kooien zitten en krijgen we van onze safariman te horen dat ze alleen op maandag en vrijdag gevoerd worden. Is een en een twee? We maken een prachtige safari mee, giraffen boven op de berg tussen de struiken, neushoorns rustig op de vlakte, de verschillende kuddes, ook de olifanten aan de andere kant van de rivier op de hellende oever en natuurlijk de hongerige wilde honden, cheetah’s en van honger gapende leeuwen. De schemering valt al en wij moeten nog helemaal naar Tsitsikamma. Besluit net een kudde koeien de weg over te steken op de weg naar de uitgang. Je waant je net in het wilde westen. Geduldig wachten we 10 minuten af tot ze bijna allemaal over zijn, je wilt er toch maar niet dwars doorheen rijden, je weet nooit hoe ze reageren.

Dan is het tijd voor de echte safari’s. We doen Hluhluwe-Imfolozi met eigen vervoer. Wat een heerlijke spanning op zoek te zijn naar het wildlife. We pakken het gedeelte van Hluhluwe, waar het heerlijk rustig is. Geweldige off-road wegen en natuurlijk alle dieren die je tegenkomt. Zo’n eerste keer is alles nog speciaal, dus ook de Reebokken en Waterbokken. Hoogtepunten zijn toch wel dat Quintijn kilometers verderop op de helling giraffen ziet bewegen. Hoe dan vraag je je af, het waren toch de best gecamoufleerde beesten? Even later staan we oog in oog met deze kudde, geweldig hoe sierlijk ze aan je voorbij trekken. Op dezelfde plek staat ook een groep witte Neushoorns. Wat een machtige beesten zijn dat. Rond de rivier is ook veel te zien. Nijlpaarden en krokodillen rustig van de namiddag zon aan het genietend. De buffel vinden we grazend op een mals grasveldje. We maken een foto van lekker dichtbij. Horen we later dat dit de gevaarlijkste dieren zijn, omdat ze geen waarschuwing geven voor ze aanvallen. Volgende keer maar wat voorzichtiger. Op de weg naar buiten worden we nog getrakteerd op een kudde olifanten onder de ondergaande zon. Wat een heerlijke dag.

In Swaziland pakken we nog een namiddag Mlilwane mee met als hoogtepunt de Nijlpaarden die op de oever liggen te rusten. Als je er vier bij elkaar legt is dat wel een stukje massa wat daar zo ligt. Je kan hier gewoon je auto uit en wandelen. Deze beesten kunnen toch een snelheid van 45 km/uur halen en zijn dus sneller dan de mens?
Tja, en dan is het tijd voor het hoogtepunt van onze reis en dat is niks teveel gezegd. Door het slechte weer in Swaziland rijden we maar rechtstreeks naar Krugerpark. We komen voor een dichte poort bij Malelane. Nationale Vrouwendag dus veel bezoek en gelimiteerde toegang per poort. Gauw door naar Crocodile Bridge en daar net na 3 uur naar binnen, het tijdstip waarop ze weer een tweede lichting toelaten. Ons geluk, want de weg langs de Crocodile River genomen met een paar prachtige spots. We zijn nog maar net binnen en rijden op een groep leeuwen. In dit bomenrijke stuk is een ander hoogtepunt dat we op twee witte neushoorns stuiten. Ook een flinke honigdas en Hyena zijn het vermelden waard tegen de vallende avond. Het lijkt er toch echt op dat het klopt wat ze zeggen dat rond zonsopgang en zonsondergang een hoop activiteit is waar te nemen.

We hebben ergens gehoord dat als je ’s ochtends meteen bij opening naar binnen gaat, je de katachtigen op het asfalt kan vinden omdat dit zo lang de warmte vasthoudt. Dat is wel een uitdaging om er een paar te vinden. Zo gezegd de volgende dag om 5.30 uur aan de poort, we zijn niet de enige op deze extra vrije dag na de feestdag van gisteren. Maar, het wachten wordt beloond. We rijden op een gegeven moment langs een hyena familie, twee jonge pups die heerlijk aan het dollen zijn en op een zoog uit zijn bij moeder. Mams is echter nog niet wakker en ligt nog heerlijk te slapen terwijl de pups over elkaar heen rollen. Later die ochtend stuiten we op een groep wilde honden, die precies voor onze auto blijven uitlopen en niet honderd meter, nee dat doen ze wel enkele kilometers. Wat een prachtig gezicht deze groep in actie te zien, snuffelend, stoeiend, scharrelend. Ik kan me voorstellen dat zij gezamenlijk ook wel een grotere prooi aankunnen. Naast de ‘general game’ zoals later door een ranger aangeduid zien we die dag nog een nest aasgieren een kadaver leeg plukken. Wel een tiental jonge grijze dieren, die braaf plaatsmaken als moeder in vol ornaat komt binnen zeilen. Wat een spanwijdte, machtig om te zien als ze met 5-6 stuks aan de hemel rond glijden op de thermiek. Ook vinden we nog een ‘Rock’ Python. Een vrouw uit een andere auto vertelt ons op erg overtuigende manier dat er een boven op de rots ligt. Inderdaad een machtig beest dat heerlijk van de zon aan het genieten is.

Vanuit Hoedspruit doen we het park aan met een ranger. Geweldig om zijn verhalen te horen, wat een kennis over het park en zijn dieren. Ook het feit dat zij geoefende ogen hebben en met elkaar in contact staan helpt in het vinden van het wildlife. Vanuit de Orpen Gate kom je langs een prachtig meer, waar de kudde Koedoes, Impala’s en Zebra’s samen staan te drinken, alhoewel er ook wel wat rivaliteit heerst en ze regelmatig opschrikken. Niet zo gek ook met een paar van die flinke krokodillen op het midden eiland, alhoewel die niet eten in de winter. Ook vandaag vinden we een groep leeuwen aan de rand van de rivierbeding, laat in de ochtend nog steeds op jacht. De Koedoes en Impala’s staan op zicht afstand. Fantastisch om de leeuwen langzaam de kudde te zien besluipen, één voor één en duidelijk met het plan ze te omsingelen. Het lijkt een kansloze zaak, dus we gaan verder na lang van het schouwspel te hebben genoten. Als we even later terugkomen staan we praktische naast de groep Koedoes. Je ziet aan ze dat de schrik erin zit en dat ze verward zijn over waar de leeuwen zich bevinden. Ze trekken verder bijna recht naar de ligplaats van de leeuwen. Geweldig om te zien dat die kuddes de aanwezigheid merken en zich dan gegroepeerd opstellen en niet gaan bewegen om niet in een val te lopen. Heerlijke de natuur.

Onze afsluitende dag in het park trekken we van de Orpen gate naar Phabeni gate. Vandaag vinden we twee groepen leeuwen. Machtig om te zien dat als ze bij een drinkplaats zijn en er een Waterbok om de struiken komt om te drinken. Deze de schrik om het lijf slaat en snel rechtsomkeert maakt. Vandaag is het de dag van de olifanten. Het begint bij Orpen dat direct naast een poeltje ligt, waar we voor de tweede dag een kudde olifanten vinden.

De rest van de dag rijgen we de kuddes aaneen. Trekkend over de vlakte, door de droge rivierbeddingen. Een mooi stuk is ook te zuiden van Nhlanguleni, mooi glooiend landschap waar de olifanten doorheen trekken. Vandaag zien we ruim meer als 150 olifanten, dat is zo’n 10% van de totale populatie. Een park net zo groot als België en met 1700 olifanten overbevolkt, zodanig dat ze worden verhuisd naar andere gebieden. Maakt dat indruk? Ja. De manier waarop hier geconserveerd wordt en gewerkt aan een duurzaam ecosysteem is een compliment en het bezoeken meer dan waard.

Bekijk hier onze kindvriendelijke reizen naar Zuid-Afrika.