Ervaring: Amerika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Bracké in Oost-Amerika en Oost-Canada

25 juli 2012, woensdagmorgen of is het nog dinsdagnacht; als je deze vraag aan jezelf stelt moet er toch wel iets bijzonders aan de hand zijn. Na veel voorbereidingen en (veel te) lang wachten was het dan zover, met zijn vieren (Jurgen, Anouk, Matthijs (11 jaar) en Lieke (8 jaar)) gaan we op vakantie naar het oosten van de Verenigde Staten en Canada. Een reis die we samen met Travelnauts zorgvuldig hebben samengesteld met als doel een afwisselend programma met grote steden en natuurparken. Uiteraard moet de reis ook voor Matthijs en Lieke een avontuur zijn, dus ook hier hebben we rekening mee gehouden. Matthijs en Lieke vinden het al geweldig dat een kleine cola in een 10 liter emmer wordt geserveerd , met als bonus dat de emmer ook nog gratis wordt bijgevuld. “Ja, tuurlijk gaan we nog veel meer zien pappa en mamma, de M&M-store, de Apple store, zip-riden, er is zoveeeeelll te doen aan de andere kant van de zee….dit wordt echt een geweldig avontuur !”
Ideaal zo vroeg op pad, geen file te bekennen en na het parkeren op P3 van Schiphol brengt de buschauffeur ons naar de vertrekhal. Ook bij het inchecken verloopt alles vlekkeloos en voor we het weten zitten we in het vliegtuig. Sterker nog, voor het taxiën van het vliegtuig is de volgorde van het bekijken van de films al bepaald door Matthijs en Lieke. En dat terwijl wij nog steeds wanhopig de aan-knop proberen te vinden van het privé televisieschermpje. De vlucht verloopt goed, geen heftige turbulentie, toch even wennen aan de beperkte beenruimte. Maar na 8 uur zitten, 2 films kijken en wat vliegtuigmaaltijden konden we nog redelijk gecoördineerd het vliegtuig uitlopen. Zelfs de strenge douane, die doorgaans vragen stelt alsof je net uit de gevangenis bent ontsnapt, had geen moeilijke vragen over de reden van ons verblijf. Het drugshondje moet al snuffelend eerst zijn/haar goedkeuring hebben gegeven en even later kunnen we de aankomsthal verlaten op zoek naar de bestelde taxi.

De eerste ervaring met het New York´s verkeer is na 10 minuten een feit. Met één hand aan het stuur en één hand op de claxon sluipt de taxichauffeur van de ene naar de andere baan door de file. Zelf denkt hij als een ware James Bond door het verkeer te snellen, al het andere verkeer achterlatend. De limousine van 9 meter naast ons rijdt rustig mee en komen we bij elk stoplicht weer tegen. Matthijs en Lieke liggen dubbel van het lachen in de taxi. Net voordat hij de straat van het hotel in rijdt, kijken we nog in de koplampen van een heftig toeterende bus, maar binnen 45 minuten staan we heelhuids voor de deur van het mooie Edison hotel. Een prachtige locatie op nog geen 100 meter van Times Square. Matthijs en Lieke vingen nog net een glimp op van de M&M store die op maar 200 meter van het hotel te vinden is. Koffers de kamer in en eerst de jet-lag maar eens overleven. Kortom, op pad en de omgeving van Times Square verkennen en de oogleden proberen open te houden. Dat lukt voor 75% want voordat we de eerste USA-hamburger hebben besteld valt 25% (Lieke) in het restaurant in slaap. Na het oppeuzelen van het broodje vlees met een onverwachte hoeveelheid gezondheid, zoeken we snel de kamer op. Niet veel later, binnen 10 minuten maar dat kan ook 1 minuut zijn geweest, vallen we allemaal tegelijk in slaap.

We zijn tot en met zondag 29 juli 2012 in New York. Om toch nog enigszins gestructureerd door Manhattan te lopen hebben we een gevarieerd programma gemaakt. Het programma komt aardig overeen met de top 10 attracties die iedere digibeet met Google makkelijk kan zoeken: Times Square, Empire State building, Vrijheidsbeeld, China Town/Little Italy, Wall Street, rondvaartboot. Alle attracties, en meer, hebben we gezien en alles even onvergetelijk. Ground Zero is toch wel erg indrukwekkend, de grote vijvers waar de WTC gebouwen hebben gestaan en in contrast de nieuwe WTC gebouwen in aanbouw. Wat zich hier allemaal heeft afgespeeld toen de vliegtuigen de torens van het WTC in vlogen en de enorme gebouwen naar beneden stortte…..kippenvel, het wordt even erg stil.

Stil was het niet tijdens de honkbalwedstrijd van de New York Yankees tegen de Boston Red Sox, de premium game werd gezegd, wat een sfeer en uitbundigheid. Prachtig om de hele show buiten het stadion en in het stadion mee te maken, zeker na de overwinning van de Yankees. Juichend alsof we al jaren een vaste zitplaats hebben in het stadion verlaten we het stadion. Op de terugweg moeten we goed opletten welke metro we nemen, het lijkt me ongezond om ‘s nachts midden in de Bronx staan. Een andere aanrader is het fietsen in Central Park waar de rust het schril contrast staat met de drukke straten er omheen.

Samenvattend maakt ‘de sfeer en het gedoe’ in New York de meeste indruk, de live opgenomen ochtendshow Goodmorning America, een film die midden op Times Square wordt opgenomen, de streetdancers waar Matthijs plotseling0bij mee mocht doen, de rijen yellow cabs, de ‘celebrity’ waar plotseling iedereen op omheen staat (nog steeds geen idee wie het was), de vele straatartiesten, de drukte op Times Square op elk moment van de dag. Uiteraard hebben we maar een klein gedeelte van New York bekeken maar wat een geweldige stad met al zijn indrukken en verschillen. Daar willen we echt nog een keer naar terug!

Zondag 29 juli, met een laatste blik op de prachtige skyline van New York, vertrekken we naar Cape Cod. De TomTom (tip scheelt tijd, en geen test voor je relatie tijdens het zoeken naar het hotel) dirigeert ons soepel uit New York richting snelweg, waarna we enige uren later aankomen in Cape Cod. Omdat het weer wat minder is en om de nodige calorieën te verbranden na de culinaire hoogstandjes in New York, gaan we ons voorbereiden op een fanatiek potje …. midgetgolfen. Ook hier geldt geen simpel slecht onderhouden baantje, maar fantastische holes waar je elke keer afvraagt waar de midgetgolf bal uitkomt wanneer je ‘gescoord’ hebt.

De volgende dag is het prima weer en de mannen hebben besloten om walvissen te gaan spotten. In de snelle jetboat voeren we de haven van Cape Cod uit. Met onze camera’s in de aanslag gaan we op zoek naar deze bijzondere dieren. De onervaren walviskenners aan boord denken na 2 minuten al walvissen te spotten, maar de ervaren gids geeft aan dat de walvissen echt goed zijn te herkennen en wel wat verder van de haven zwemmen. Aan de horizon verschijnen de bekende fonteintjes en uiteindelijk belanden we in een fantastisch schouwspel van vele walvissen die rondom de boot (op)duiken. De reactie op de film van Matthijs is prachtig en geeft exact aan hoe mooi het is, de ene wwoooooww na de andere woouuuwwww is het achtergrondgeluid van de film. Na de aankomst in de haven hebben we heerlijk gezond eten ingekocht in het dorp en zijn we richting strand gereden om te zwemmen en om een mooie zonsondergang te bewonderen. Tijdens ons verblijf in Cape Cod was een echte Jaws gesignaleerd hangend in het been van een surfer. Uit navraag bij de verzekeringsmaatschappij blijkt dat we hier niet goed genoeg voor verzekerd zijn; toch staat ons besluit vast: we gaan pootje baden voordat de zon ondergaat. Zelden zo’n mooie zonsondergang gezien en voordat het echt donker is gaan we naar het hotel.

Op dinsdag 31 juli vetrekken we naar Boston, een korte rit die we voor een groot gedeelte via de toeristische weg  6A hebben gereden. Een mooie rit naar Boston waar we alleen de rest van die dag zouden blijven. Om in een korte tijd zo veel mogelijk te zien van Boston lopen we de Heritage trail. Een trail die met een rode lijn is aangegeven en ons langs verschillende bezienswaardigheden in Boston leidt. Het blijkt makkelijker om de vele Japanners te volgen en op deze wijze de trail te volgen. Via de leuke wijk Beacon Hill lopen we terug naar het hotel en bereiden we ons voor op de rit naar de White Mountains.

Vroeg in de morgen van 1 augustus gaan we op pad naar een tweedaags verblijf in Jackson, de White Mountains. Het weer zit tijdens de reis niet mee maar op het moment dat we er bijna zijn gaat de zon schijnen en verschijnt een prachtig oud hotel (Eagle Mountain House) aan het eind van de weg. Een grote veranda met schommelstoelen is de eye catcher van het hotel waar we ’s avonds heerlijk buiten gegeten hebben. De volgende dag is er geen wolkje te bekennen aan de hemel. Na het ontbijt naast ‘de Dutch bloemenwinkel’ gaan we op pad naar de Flume Gorge en maken een wandeling door een kloof. Mooie wandeling maar niet echt spectaculair. De ‘Ice Age eekhoorn’ die als ieder echt wild dier uit je hand eet, vonden Matthijs en Lieke prachtig en toch wel een hoogtepunt van de wandeling. Tijdens de terugreis naar het hotel stoppen we bij de Wild Cat Mountain, een kabelbaan waar je met een 75 km/uur naar beneden suist. Onze laatste stop is bij een verkoelend riviertje met kleine watervalletjes op weg naar het hotel. Een scene die rechtstreeks uit de eerste beste reclame kan komen waar Tarzan en Jane de hoofdrol spelen. Als echte Tarzans (waarvan 1 met teveel fast food menus) en Janes lopen we over de stenen in het riviertje en vinden we verkoeling onder de waterval, een lekkere afsluiting van wederom een mooie warme dag.

Vrijdag 3 augustus gaan we op weg naar Canada. Net als vroeger toen we op vakantie gingen in Europa en de Duitse marken werden verruild voor de Oostenrijkse schillingen en vervolgens voor de Italiaanse lires, worden de Canadese dollars tevoorschijn getoverd. Voor de grens staat een kleine file die verklaarbaar wordt door de vele vragen van de douanier. Maar goed, gewoon antwoorden en geen grapjes dan bereik je je doel het snelst…. we zijn in Canada en rijden richting Montreal. Ook hier een prachtige locatie van het hotel (Auberge de Vieux Port) aan de haven. Nog tijd genoeg om een wandeling te maken naar Mont Royal en van het uitzicht te genieten over de stad Montreal. ’s Avonds hadden we de grootste moeite om een goed, ik bedoel betaalbaar, restaurant te vinden. Uiteindelijk hadden we een plaatselijke pizzeria gevonden, die helaas zijn restaurant ook had omgedoopt in een trendy pizzeria zodat hij niet opviel in de wijk. In tegenstelling tot de familie pizza’s in de US formaat tractorwiel (nee, nooit besteld), kregen we hier een pizza ter grootte van een zijwieltje van een driewieler, maar wel voor de dubbele prijs en op een mooi designbord…ik bedoel designbordje. Ondanks de grootte en de prijs was het de lekkerste pizza ooit gegeten, kwaliteit gaat uiteindelijk voor kwantiteit.

Op zaterdag verkennen we lopend de stad Montreal, via de basiliek zijn we naar Chinatown gelopen. Geen lange afstanden vandaag, maar onderweg wel een goede indruk gekregen van Montreal. Tijdens onze wandeling kwamen we verschillende malen verklede mensen tegen. De kleding was werkelijk geweldig, iets waar menig carnavalsgroep in het zuiden van Nederland jaloers op zou zijn. Een groot internationaal feest was de reden van de prachtige verkleedpartijen. We nemen afscheid van Montreal met een prachtig vuurwerk, de start van de gay pride en een muziekfestival voor de deur van het hotel waar we van geen enkel optreden ooit een cd zouden kopen. Zelfs de paard voor de koets die ons rondrijdt door Montreal, ‘het uitje’ waar Lieke het al dagen over had, liep met oordoppen in; wat een herrie.

Op zondag 5 augustus vertrekken voor een lange rit naar Huntsville, een dorp/stad in de buurt van het Algonquinpark. Met de blik op de berm om wildlife te spotten en direct te stoppen wanneer de grizzlybeer, zwarte beer of moose uit de bossen zou springen, gaat de rit voor ons gevoel wat sneller. Helaas na 500 km nog steeds geen wildlife te bekennen, ondanks dat in het visitor centre toch echt stond dat er een beer en moose was gezien op enkele kilometers van de plek waar we waren. Aangekomen in het hotel nemen we eerst een verfrissende duik in het zwembad. Op maandag trekken we onze bergschoenen aan en gaan we de Beaver Meadow Trail lopen in Arrowhead park. De trail met de meeste kans op wildlife werd ons beloofd, echter geen garantie. De uitspraak kwam me vaag bekend voor in de reclames van de aandelen. Voordat we de vele bevers met eigen ogen gaan bekijken, ontbijten we in Huntsville bij bakker Schat. Dat klinkt Nederlands, sterker nog het is een Nederlander die in 2010 een bakkerij is begonnen in Huntsville. Heerlijk om na alle muffins, scrambled eggs, scones en muesli weer eens een saucijzenbroodje te eten. Na het lopen van de trail, waar we helaas geen wildlife zijn tegengekomen, belanden we bij een mooi meer waar we heerlijk hebben gezwommen. Op de terugweg naar het hotel zien we toch nog iets bewegen in de berm, en ja hoor op de asfaltweg spotten we dan toch nog een bever. Gevaarlijke manoeuvres met de auto en alles wordt overhoop gehaald om een foto te maken, helaas onscherp maar onze dag kan niet meer stuk.

Vanuit Huntsville rijden we op 7 augustus naar Toronto, een korte rit zodat we ’s middags vanuit het hotel naar de CN-tower kunnen lopen waar we voor ’s avonds een tafel gereserveerd hebben op 350 meter hoogte. Een lange wandeling via de wijk waar geld echt geen probleem was naar Chinatown. In de Goudkust heeft Matthijs meer Ferrari’s en Lamborghini’s kunnen fotograferen dan wildlife in Arrowhead park. Chinatown is een mooie ervaring en niet te vergelijken met Chinatown in New York. Geweldig om de cultuur toch een beetje op te kunnen snuiven, gewoon 15 minuten stilstaan en kijken wat er om je heen gebeurd. De winkeltjes volgepakt met, tsjaa met wat eigenlijk, een oude vrouw die op een emmertje 25 olijven aanbiedt, mensen die absoluut niet op de foto willen, paraplu’s die de vrouwen beschermen tegen de zon…mooie wijk!

De wandeling leidt ons uiteindelijk naar de CN-tower waar een superattractie te wachten staat. Op 350 meter kun je aan de buitenkant van de CN-tower lopen en al maanden vertel ik Lieke en Matthijs dat dit echt een eitje is. Aangekomen bij de CN tower is 350 meter toch wel erg hoog. Uiteindelijk trekt de prijs mij over de streep om het ‘niet’ te doen. Prima excuus om te gebruiken en toch de stoere vader te blijven, uiteraard moet er wel een ijsje voor in de plaats komen want we houden nu geld over. Ook hier is het uitzicht wederom fascinerend, maar nog mooier is de verandering van dag naar nacht. Dit schouwspel konden we prima zien tijdens het eten in het grote ronddraaiende restaurant. Langzaam veranderende de stad van licht naar donker, de vele lichtjes maakte er een mooi schouwspel van. Ondanks alle indrukken die we al hadden opgedaan een mooie ervaring.

Op 9 augustus vertrekken we voor 3 nachten naar Erie aan het Erie-meer. Deze tussenstop hadden we speciaal ingepland om na alle indrukken die we zouden opdoen ook nog lekker aan het strand te kunnen liggen van het Erie meer; gewoon een paar dagen niets doen. De rit van Toronto naar Erie is een kleine 300 km zodat we ook nog de Niagara watervallen kunnen bekijken. Wat een geweld aan water dat hier naar beneden stort. Zeker wanneer de Maid of the Mist richting de watervallen gaat is het geweld nog duidelijker waarneembaar en hoorbaar. De bekende blauwe regenjassen houden ons uiteindelijk redelijk droog.
Hier verlaten we Canada weer en gaan we terug naar de US. De douanier had alle tijd om over haar in Nederland getrainde drugshond te vertellen, een Nederlandse drugshond…dat moet een goede hond zijn. Op weg naar de plaats waar we het rustig aan gaan doen en alle indrukken gaan verwerken van de laatste weken. Spelbreker hier is het weer en het dorp Erie zelf. Over het algemeen is het weer in Erie prachtig, maar nu is het weer ronduit slecht en dan blijkt dat er in Erie ook heel weinig te doen is. Dit doet ons erg snel besluiten om Travelnauts een mail te sturen en te vragen of het mogelijk is om een dag eerder naar Washington te gaan. Een hele snelle positieve reactie van Travelnauts zorgt ervoor dat we nog sneller de koffers inpakken (inmiddels hebben we hier handigheid in gekregen) en op 11 augustus richting Washington gaan. Na een lange dag in de auto belanden we welverdiend in het zwembad van het Hilton. Het veiligste zwembad van de USA want in het 25 meter bad zijn maar liefst 2 life guards aanwezig. Na een uurtje kom ik tot de conclusie dat de lifeguards een schijnveiligheid zijn omdat ze meer interesse hebben in de deelnemers van de Miss Black USA verkiezingen die avond, dan in de mensen in het zwembad.

De eerste dag in Washington gaan we met de taxi naar het Witte huis, het huis en werkterrein van president Obama. Toch een bijzondere plek, dat blijkt ook want een fatsoenlijke foto van het Witte huis is niet te maken zonder politie-auto of bewaker er op. Het einddoel van vandaag is het Capitool. Verschillende tussenstops worden gemaakt bij het Monument van Washington en verschillende musea. Tegen de middag is het 35°C, dus de gratis (!) musea waar een koelkast temperatuur heerst, is een welkome afwisseling van de dag. Het National Air and Space museum is een aanrader voor jong en oud om een paar uurtjes in door te brengen. Na een bezoek aan het Capitol hebben we in de buurt van het hotel heerlijk genoten van een Europees lopend buffet. Het feit dat ik het hier noem, zegt genoeg….misschien waren onze smaakpapillen aangetast en smaakt een ongefrituurde kippenvleugel, of paella extra lekker na 3 weken. Na veel te veel te hebben gegeten had Jurgen moeite met zwemmen en moesten de lifeguards van het Hilton bijna in actie komen. Gelukkig is het bad maar 1.50 meter diep en kunnen we gewoon staan.   ’s Avonds rijden we naar Georgetown voor een van onze laatste Amerikaanse ijsjes. Al doende leert men en we bestellen maar 1 bol, toch nog net iets te groot.
De laatste echte dag van onze vakantie doen we het rustig aan. We zetten koers richting de begraafplaats Arlington waar oa de Kennedy’s zijn begraven en een monument staat van de slachtoffers na de aanslag op het Pentagon. Na het bezoek aan de indrukwekkende begraafplaats gaan we richting de wijk Alexandria in Washington. Een wijk met een romantisch Notting Hill uitstraling, mooie gekleurde huisjes afgewisseld met leuke boetiekjes en restaurantjes. We eten in een Ierse pub, onze laatste lunch, en we weten dat dit avontuur bijna is afgelopen. Een laatste duik wordt genomen in het zwembad en na een laatste drankje in de bar wordt de kamer opgezocht. Helaas kan bij elke activiteit ‘laatste’ worden genoemd, maar gelukkig mogen we voor de laatste keer de koffers inpakken. De koffers waren onze kledingkasten de afgelopen weken en we krijgen steeds neer handigheid om ze zo effectief mogelijk in te pakken. Na enkele bezoekjes aan de mall is dat ook echt nodig.

Op 12 augustus 2012 eindigt ons fantastische avontuur in Oost-Amerika en Canada. Langzamerhand wordt de Nederlandse mentaliteit weer zichtbaar want Matthijs vraagt zich af waarom iedereen een grote cola besteld, terwijl het free refill is….waarom bestel je dan gewoon geen kleine cola…tsjaa. Dat is toch het teken om terug te gaan.

Tijdens de terugvlucht hopen we een paar uurtjes te slapen om toch nog enigszins fit te zijn en de jet lag te overleven. De hevige turbulentie maakt hier abrupt een einde aan, zelfs de stewardessen moeten een kleine 2 uur vast blijven zitten en het ontbijt schiet erbij in want dat mag niet geserveerd worden. Matthijs en Lieke vinden het leuk want zij hebben in geen enkele rollercoaster gezeten tijdens de vakantie.

Met z’n vieren hebben we leuke en mooie dingen gezien, meegemaakt en gedaan, maar uiteindelijk was het enorm gezellig met z’n vieren in een bijzondere omgeving. Het Grote Amerika waar auto’s, gebouwen, eten, de mensen …alles groter is, maar waar de mensen het altijd leuk vinden om te vragen waar je vandaan komt en echt geïnteresseerd zijn hoe bepaalde zaken geregeld zijn in Little Netherlands.

We hebben volop genoten van de afwisselende reis tussen cultuur in de grote steden en de mooie natuur in de natuurparken. Uiteraard heeft ook Travelnauts een grote bijdrage gehad door de perfecte service en de mooie hotels op uitstekende locaties.

Ik hoop dat het verslag een beeld geeft hoe wij Oost-Amerika en Canada beleeft hebben. Het enige nadeel is dat dat eigenlijk niet gaat, je moet de reis gewoon doen en beleven dan blijkt dat het inderdaad een onvergetelijk avontuur is.

Best regards,
The New York Brackees.