Reisverslag familie op reis door West-Amerika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Corstjens – Bosma in West-Amerika

met twee kinderen van 7 jaar
Reisverslag Westkust Verenigde Staten, juli-augustus
Dag 0 17 juli, vertrek naar Amsterdam

We vertrekken rond half 2 ‘s middags naar Amsterdam, Schiphol. De reis verloopt voorspoedig en we melden ons, zoals afgesproken, met de auto in de bocht tussen vertrekhal 2 en 3. De auto zal hier opgehaald worden en geretourneerd op dezelfde plaats een maand later. Karin heeft alle belangrijke stukken gefotografeerd en opgeslagen in de telefoon en dat is maar goed ook. We moeten het contract tonen en laten we dat nu als enige niet in papieren vorm hebben. We checken digitaal in met behulp van de vriendelijke grondstewardessen. Op deze manier hoeven we morgen alleen de koffers af te geven en langs de douane. We hangen nog wat rond op Schiphol, halen de eerste dollars op bij het GWK en eten tenslotte ons eerste vakantiemaaltje bij een Italiaans restaurantje in de lobby. De kids klimmen nog even in een klm motor en klm cabine die daar staat. Tenslotte vertrekken we, proppend en duwend, met de shuttle naar het Ibis-hotel voor de eerste overnachting.

Dag 1 18 juli, vlucht en aankomst Los Angeles

‘ s Morgens vertrekken we om half acht met de shuttle terug naar Schiphol. Het inchecken gaat vrij vloeiend en we bellen nog snel even met opa en de oma’s. Om 10 uur gaan we de lucht in, spannend. Daan vindt het erg spannend, Merlijn ziet het vooral als iets nieuws en Karin pinkt een traantje (nou ja een dreigende stortvloed) weg. Ik heb vreemd genoeg veel minder last van mijn vliegangst dan alle andere keren. We zitten aan de voorkant boven de linker vleugel en kunnen nog goed naar beneden kijken. Het weer is helder en we worden getrakteerd op mooie kiekjes van Groenland (besneeuwd landschap) en Canada. Na 10 uren vliegen hangen we boven Los Angeles en krijgen we een eerste glimp van de heuvels waar de rich en de famous zich ophouden. En natuurlijk de wereldberoemde letters ” Hollywood” .

Het uitchecken bij LAX-airport duurt forever, althans dik 2 uren. Vervolgens naar het autoverhuurbedrijf, wederom met een nogal crowded shuttle. Hier hebben we een truc. Karin springt met de kinderen aan boord en roept dan: My husband is still there, waarop ik met 4 koffers en 4 rugzakken aan boord wordt gehesen. Bij het verhuurbedrijf blijkt de upgrade SUV toch nog teklein en voor een slordige 450 dollar extra vertrekken we met een Chevy Traverse.Inmiddels bijna 24 uur op (en natuurlijk onze tubbies ook…) en het is pas half 3 ‘s middags :-0. De eerse rit gaat naar Redondo Beach, een prachtig hotel met uitzicht op de Pacific. Helaas treffen we de enige regenbui van zomer 2015, dus na ingecheckt te zijn rennen we dor de regen naar Ruby’s, een echt jaren zestig (blue moon…denk Fonzie…happy days) restaurantje aan de overkant van de straat en feitelijk op het strand. Heeeeerlijke milkshakes… Er worden ook heerlijke vegetarische hamburgers geserveerd (hoewel voor ons gevoel midden in de nacht dit niet echt aanlokkelijk binnenkomt). Uiteindelijk vallen we rond 18:00 uur plaatselijke tijd in een diep coma, de vakantie is nu echt begonnen.

Dag 2 19 juli, Hollywood, Beverly Hills, Bel-air en Santa Monica

We slapen allemaal diep gelukkig en de volgende morgen gaan we, op basis van goede ervaringen, wederom naar Ruby’s. Karin gaat bijna over haar nek van het erg Amerikaanse ontbijt van Rob en rond de klok van half 10 vertrekken we, op basis van de aanwijzingen van de serveerster van Ruby’s eerst boodschappen doen bij Haggens. Water, fruit, cranberry, koekjes en dan richting Hollywood. We landen, na wat zoeken, in een parkeergarage vlakbij the Chinese Theater (van de grammies/oscars) en worden al snel gehooked voor een tour. We lopen eerst een half uurtje met de neus naar beneden over Walk of Fame (Hollywood avenue met sterren van duizenden sterren bekende artiesten, kosten volgens de gids 30.000 dollar per stuk) en stappen vervolgens in de gescalpeerde fordbus van gids Leanard. Deze neemt ons mee langs de huizen van the rich en the famous (Michael Jackson, Johnny Depp, Playboymansion en Katy Perry, maar ook Walt Disney, de famile Hilton, Beckham, Shirley Temple, George Clooney, Al Pacino en Nancy Reagan,,, en nog minstens 25 andere huizen van supersterren en andere beroemdheden. We gaan o.a. via de Sunset Boulevard van Hollywood, via Beverly Hills naar Bel-air en via Rodeo Drive (shopping area van de sterren) terug. We passeren trouwens ook veel filmlocaties: Iron man, Adams Family, James Bond. Nog even de ster van Queen checken en bij de guitar shop alle handafdrukken van rockbands bekeken. Natuurlijk Queen, waarvan we ook enkele favo bars hebben gezien (oa the rainbow) . Op de terugreis gaan we richting Santa Monica Beach (de beroemde pier met pretpark en end of route 66, bubbagump shrimps :-)) en dan maken we kennis met de spits van LA. De paar kilometer duren forever en na bijna 2 uur belanden we bij de Santa Monica pier (en…. we treffen de 2e regenbui in dit gebied van de laatste 3 maanden :-)). Wel humor om al die Austin Martins, Lamborghini’s en Ferrari’s met 25 km/u van stoplicht naar stoplicht te zien gaan. Uiteindelijk gaan we moe maar voldaan weer richting Redondo Beach.

Dag 3 20 juli, Venice Beach, eindbestemming Apple Farm

Vandaag na een ontbijtje bij Ruby’s vertrek uit Redondo Beach. Eerste doel is Venice Beach (van ons geliefde gelijknamige bandje). Vlak voor het strand komen we bijna in een enorme politieactie terecht. Een flinke aantal roadblocks, politiehelikopter in de lucht etc. Het strand is echter superrelaxed, sfeertje ’69, surfers paradise. Geen zwembroek meegenomen, maar bij het zien van deze branding moet ik het water in, dus maar in de onderbroek. HEERLIJK. Een leuke boulevard met muscle-beach (open-air-gym) en te gekken skate funparcours waar de plaatselijke cracks hun kunstjes laten zien voor een enthousiast publiek. Door de regen is het atmosfeertje meer Florida dan LA, dus vluchten we even een airconditioned ijstentje in voor een ijsje en een heerlijke milkshake. Daarna op weg naar de Freeway 101 richting San Francisco. Na een korte onderbreking in Santa Barbara (John Cleese heeft hier een huis) bereiken we de Apple Farm in San Luis Obispo, een geweldige plek, waar je je in de 19e eeuw waant (victoriaans, watermolen), maar dan met de luxe van de 21e. We amuseren ons voor de eerste keer deze vakantie in een zwembad en genieten ‘s avonds van o.a. de veggie hamburgers. De dagen zijn lang en we vallen direct met de kinderen kapot in slaap.

Dag 4 21 juli, Highway 1, einddoel Monterey

As usual wakker rond 630, perfecte tijd om de hele familie te skypen. Even fijn. Relatief korte route voor de boeg (dachten we :-)) en dus nog eerst even chillen en zwemmen. Dan op naar Highway 1, zoals vernoemd de mooiste highway, ocean drive ter wereld. Einddoel Monterey en de 17 miles drive. Even een kijkje genomen op de P plaats van Hearst Castle om onze gebak van de Apple farm inn op te eten. Kasteel zelf hebben we niet opgemerkt, honderden Japanners overigens wel.

Vanaf hier neemt de route zijn ware gedaante aan. Op en neer, bochten, hoog in de heuvels langs de Pacific waar o.a. prachtige rotsformaties in de oceaan staan. Zee olifanten kolonie gezien, mannetjes die in dit jaargetijde van vacht/vel wisselen. Erg indrukwekkend. Verderop geweldige ervaring toen de oceaan in beweging werd gebracht door bultrugwalvissen. Zo te zien een hele club. Echt heel cool, temeer omdat we dat in dit jaargetijde niet hadden verwacht.

Door het trage tempo, het vele kijken en pauzeren, toch pas rond 1600 uur bij Hilton Garden Inn op het Schiereiland Monterey aangekomen. In dubio…17 miles drive nog doen of morgen? Of toch een walvissen boot tour boeken? Dit laatste toch gedaan…want dat lijkt ons toch wel mega vet (in Costa Rica gezien, maar best van ver). Kids met Rob nog gezwommen. Karin helemaal KO van alle indrukken en stortvloed aan prikkels en gebrek aan prikkelloze tijd :-). Makkelijk eten in het hotel zelf (weer de veggie burger) en slapen maar weer!

Dag 5 Whalewatching, 17 miles of Monterey en aankomst San Francisco

De dag is vandaag begonnen met een familietafereel, namelijk: we hebben samen de vlechtjes van Daan uitgehaald :-). Om 10 uur stond het vertrek gepland met de boot richting de whales. De oceaan was in het begin nogal rough en de vaarwind koud, dus de tubbies hadden er nog niet meteen lol aan: Merlijn bang, Daan koud :-0. Na een uurtje varen zagen we de eerste bultruggen, GEWELDIG, wat een enorme kolossen, steeds zwaaiend met hun staarten als ze weer voor een paar minuten doken om vervolgens een stuk verder weer aan de oppervlakte te komen. Daarnaast ook heel veel zeehonden gezien, zwemmend, maar ook luierend op boeien, rotsen en pijlers van de aanlegsteigers. Een superervaring.

De lunch weer genoten bij Subway, onze vaste bondgenoot in de States. Voordat we weer de 101 opdraaien richting San Francisco pikken we de 17 miles nog mee, een prachtige tocht langs huizen van de allerrijksten en enkele ” attracties, zoals de lone cypress en restless waves. De tocht naar San Francisco is ongeveer 200 km, maar verloopt prima. De aankomst is super, vrij snel zicht op de Golden Gate Bridge, maar het valt ook op dat San Francisco echt gevoelsmatig een stad is (in tegenstelling tot LA), hectisch verkeer, trammetjes, trolleybussen, wolkenkrabbers, Chinatown, een enorme haven etc. etc.. We parkeren de auto een parkeergarage verder dan bij het hotel (was daar 53 dollar per nacht) voor “maar” 35 dollar per nacht. Het hotel is mooi (hoewel het reinigingsniveau in de kamer echt beter kan) en binnen een kwartier liggen Rob, Daan en Merlijn in het zwembad dat lekker warm is (in tegenstelling tot de temperatuur van de lucht). We gaan lekker slapen, want hier is heeeeeeeel veel te doen de komende dagen.

Dag 6 San Francisco, Cable cars, biking the Golden Gate Bridge

Vandaag staat sightseeing Frisco op het programma. Eerst een stevig ontbijtje bij Darrens Cafe en daarna een paar blocks verder naar de cablecars. Dat is een belevenis, bergop, maar ook zeker bergaf, De trammetjes gaan volledig op handbediening, voor 7 dollar per persoon hebben we een ritje van een klein kwartiertje. Daarna gaan we te voet verder en komen we onder andere in het bochtigste straatje van de wereld, op Lombardstreet. Vanaf dit straatje gaan we berg afwaarts richting de oceaan met prachtige uitzichten op de baai van San Francisco met in het midden Alcatraz, het vroegere gevangeniseiland, het reisdoel voor morgen.

Vandaag willen we richting de brug der bruggen, de Golden Gate Bridge. We besluiten met 2 kids-tandems de tocht te wagen. De Golden Gate Brug is 1,8 miles lang, maar de totale trip naar de ferry is 8 miles. Op weg naar de brug moeten we een paar stevige heuveltjes slechten, maar de kinderen trappen gelukkig goed mee. De terugtocht per ferry gaat prima, maar het blijkt dat de haven toch nog wel een paar miles van het startpunt ligt, dus weer in de pedalen. Met rode koppen leveren we de fietsen weer in met typisch Amerikaans geklap van het gehele team van het verhuurbedrijf :-0…. Wij besluiten het morgen even wat rustiger aan te gaan doen, want met dit tempo zijn we over een maand pas echt toe aan vakantie.

Dag 7 Alcatraz en een middag aan het zwembad

Vandaag staat Alcatraz op het programma, the rock, het gevangeniseiland voor de realy bad boys. “If you break the rules you go to prison, if you break the prison rules you go to Alcatraz!” De al meer dan 50 jaar niet meer in gebruik zijnde gevangenis is al flink vervallen, maar het toerisme is enorm: 2 volle boten per uur, en dat is nog alleen vanuit de San Francisco zijde. Vanuit de andere kant, Angel-island, doen ook verschillende boten het eiland aan. Maar het is indrukwekkend, de cellen, de isoleercellen, de controlekamer,,, We hebben een guided audiotour met Nederlandstalige stem die ons langs de celblokken leidt. We zien o.a. de daadwerkelijke sporen van beroemde ontsnappingspogingen en als je probeert in te leven in wat de gevangenen gevoeld moeten hebben is dat overweldigend, alles afgenomen met het zicht op alles wat je zou willen. Vandaag is er ook oud-inmate William Baker die een boek schreef over Alcatraz en vandaag signeert. Goed idee voor een souvenir voor Roel. ‘s Middags zijn we lekker bij het zwembad van het hotel te vinden en ‘s avonds gaan we richting pier 39, hier is een deel van het uitgaanscentrum gevestigd. Heerlijke pizza gegeten voor slechts 90 dollar :-0 en veel leuke winkeltjes bezocht. Morgen verlaten we drukte en gaat de tocht richting Yosemite.

Dag 8, 9 en 10 Yosemite

Vertrokken uit San Francisco en nog even boodschappen gedaan bij de Wells Fargo….en daar ontbijt gekocht! Heerlijk brood met jam en kaas dat we onderweg naast een ranch hebben gegeten. Dat smaakt goed! We zien bij het naderen van Yosemite een rookpluim in de lucht hangen…er blijkt dat op 50 km afstand een bosbrand woedt. De camping en tent zijn een fijne verrassing, en vrijwel direct staat er een groot hert bij de tent tegenover ons. Geweldig! Lekker zelf gekookt (pasta met saus) en de dag erna brocolli met rijst en ei. Dat smaakt dan ook ineens verbazingwekkend lekker.

De oorspronkelijk geplande rustdag slaan we over, want D en M lijken zich op de camping niet zelf te gaan vermaken. Op naar Yosemite Falls alwaar we ondanks de grote drukte een geweldige blik op de waterval krijgen (die normaal al droog is nu!) en Rob en Merlijn zelfs doorklimmen tot onder de waterval. Rob duikt nog even in het ijskoude water. Op de heenreis een blik kunnen werpen op El Capitan en de Brideal falls. Indrukwekkend.

Net als gisteren de dag afgesloten met een duik in het zwembad en een ijsje bij de camping winkel. Dag erna toch maar afgezien van onze zeer vroege start van de dag, want de nieuw gearriveerde Nederlandse overburen bleken erg gezellig en een tweeling van 9 bij zich te hebben, Jeroen en Gijs. Pret alom, maar veel te laat in bed. Op 27 juli dan ook rond 10 uur bij Glacier Point met mooie blikken op diverse falls en rotsformaties. Erna naar Sentinel Dome alwaar we een wandeling van circa 1,5 uur maken naar de top van de Sentinel rots. Prachtig! Merlijn houdt van het klimmen en van de hagedissen en eekhoorns die langskomen. Daan van de pauzes en versnaperingen.

Mariposa Grove blijkt gesloten (we missen dus de Grizzly Giant Sequioa) en we rijden terug, eten Pizza bij the Pizza Factory en gaan zwemmen met onze nieuw verworven ballen bij de grijpkranen :-).

Na een spelletje Rummikub en een chipje en ijsje…naar bed. Morgen naar Sequioa!

Dag 11 naar Sequoia NP

Vandaag vanuit Yosemite NP naar Sequoia NP, een tocht van ruim 250 km om de grootste bomen ter wereld te gaan aanschouwen. Eerst, voor de verandering een broodje bij Subway en dan op weg. De tocht is geen straf, mooie vergezichten in een airconditioned microcultuurtje, onze Chevy traverse :-). Vlak voor het NP nog even inkopen gedaan en getankt in een grotendeels Mexicaans stadje, Farmers Ville, hier zijn de touristenprijzen ineens gehalveerd :-). Dan rijden we het NP in, na een stop bij het informationcenter gaat de tocht via een enorm bochtenparcours de bergen in en dan, adembenemend,,, het bord “Forest of the giants” . De Sequoia’s vallen enorm op, Ze staan tussen de andere enorme dennen die nu lijken op houten staken. Een doorsnee Sequoia is minstens 5 à 6 keer zo breed als een doorsnee den en hebben de kleur van de zomervacht van een ree, of zoals je wenst, van Caelan. Sommige staan vlak langs de weg. Morgen zullen we ze uitgebreider bekijken. We komen aan in ons hotel voor 2 dagen: Wuksachi Village Lodge, gelegen op meer dan 2000 meter hoogte. Na een heerlijk avonddiner besluiten we “Mororock” te beklimmen, want vanaf hier is de sunset awesome, zegt men. Vanaf 7 PM is het hek open en hoef je niet eerst 4 mile te wandelen tot de enorme monoliet, maar kun je aan de voet parkeren. We zijn behoorlijk aan de late kant, dus Rob moet als een speer de “100 meter hoogteverschil in 400 meter” overbruggen. Het lukt, maar het inspanningshoestje van weleer keert terug voor een slordig uurtje. Het is het allemaal waard. Jammer wel dat de rest van de familie precies arriveert op de top als de zon 10 seconden!!! onder is. Gelukkig waren de uitzichten onderweg ook adembenemend. Nu lekker slapen en voor morgen weer genoeg plannen, goodnight.

Volgende dag rustig opstaan na een bagger nacht in de rumoerige kamer. Het beloofde potje voetbal gespeeld, vlak naast een hert op de P Plaats. Op naar General Sherman, het Giant Forest en Lodgepool. Indrukwekkend. De wandeling in Lodgepool toch niet meer gedaan. Gegeten in het restaurant en toen naar de kamer.

Dag 12 en 13 Viva las Vegas

Nog heel even naar de Tunnel Lodge om met de auto door een omgevallen Sequoia te rijden. Dan….op naar Vegas, “monstertocht” van 650 km die begint met de slingerafdaling van de berg. Na circa een uur (door al het snelle bochtenwerk van Rob redelijk gaar) even bijgekomen op de Parkeerplaats. Toen echt op weg, hier en daar een tankstation voor een ijsje en uiteindelijk de thermometer zien stijgen tot 111 Fahrenheit (44 celcius). De weg loopt door de woestijn, met hier en daar bergen en mooie treinen die m.n. door de lengte opvallen (zo’n 2 km soms). In de verte zwarte wolken en bliksem. Aangekomen in Vegas enorme drukte bij het binnenkomen van de stad, maar verder probleemloos inchecken en parkeren bij hotel New York New York op verdieping 24, Century Tower. We hebben een overweldigend uitzicht op vliegveld, Excalibur, MGM en de achtbaan van het hotel. Ondanks de vermoeidheid laten we ons toch verleiden om de strip op te gaan…ja logisch… Aan onze kant van de strip zijn we tot het Bellagio gelopen om aldaar de fonteinenshow te bewonderen. Erg mooi. En dan nog even een kiekje met 2 sexy ladie cops :-), en de minions met de kids. Heel moe naar bed en goed geslapen.

De volgende ochtend in “namaak” New York neergestreken voor een muffin, donuts en een reuzendonut voor Rob. Vervolgens 20 dollar op een game card gezet om eens flink los te gaan in de Game Arcade. De gehele onderverdieping (overigens overal) is hier bestemd voor het casino, het echte gokwerk. De ballenspellen bleken favoriet en de kids werd direct duidelijk wat nou het gevoel van verslaving inhoudt. Rond de middag het zwembad in en erna een kort dutje. De kids staan helaas, maar naar verwachting, chagrijnig op voor onze avond tocht naar Fremont Street en de rest van de strip. Ze trekken deze keer gelukkig bij. Wellicht dat de reuzenpizza op Fremont Street dit heeft bevorderd. Fremont Street maakt indruk door de extravagante types, de lichtshow in het dak en de toggelbanen, waaraan regelmatig mensen voorbij razen. Verder naar Circus Circus, alwaar de trapeze show een diepe indruk maakt. Bij Treasure Island en The Mirage hebben we helaas minder geluk; geen show meer kunnen zien. Als afsluiter van de avond gaan we nog naar de 4 verdiepingen van de M&M store. Om middernacht gaat dan eindelijk het licht uit.

Dag 14 en 15 Zion NP

We staan fris op en gaan, via Subway :-), op weg naar Zion NP. Toch maar, op advies van Roel, langs de Hoover Dam, maar het regent en wij vinden het een slappe replica van “ons eigen” Lac la Gileppe. Dan vervolgen we de weg een 2,5 uur durende autotocht naar Springdale aan de poort van Zion NP. We boeten hier een uur in omdat de tijd hier -8 in plaats van -9 is. Aldaar worden we verrast door een prachtige lodge (Majestic View) met inderdaad, zoals de naam al verraadt, een prachtig uitzicht op de rode rotsen van Zion. Prachtige kamer, heerlijk zwembad. Kids nog even gezwommen en uiteraard weer veel te laat (na een fruit en broodmaaltijd van de Walmart) naar bed.

We slapen lekker uit en Skypen met de Bosma-family die BBQ-t bij Ingrid thuis. Leuk en fijn weer even gezien en gesproken te hebben. Ontbijt met brood in de kamer en op naar Zion. Het blijkt dat je daar slechts met een park bus binnen mag. We parkeren de auto en beginnen met de trail naar Lower, Middle en Upper Emerald Pools, lekker klouteren langs rotsen, watervallen en poeltjes.

Na enige onderhandeling (lees: omkopen met snoep) toch ook nog de Wheeping Rock trail gelopen, waar door poreuze steen uiteindelijk na 1000 jaar onderaan water naar buiten wordt “geperst”. Prachtig fenomeen om te zien. Hierna met de bus terug, in het hotel zwemmen en eten bij de Mexicaan. Souvenir voorraad ook nog aangevuld overigens. Weer terug even Heidi kijken en dan de beloofde nachtduik in het zwembad (moeders aan het reisverslag deze keer). Nog een potje Rummikub en dan slapen om morgen een hopelijk korte tocht naar de camping bij Bryce te ondernemen.

Dag 16, 17 en 18 Bryce Canyon NP

De tocht naar Panguitch is slecht 125 km en verloopt soepeltjes. De camping is eenvoudig, maar we hebben een mooie grote tent en eigenlijk is hier alles, zwembad, speeltuintje, winkeltje. We gaan hier in de lowgear want de afgelopen dagen waren redelijk slopend. ‘s Avonds ons eigen pastapannetje en de volgende dag begint heerlijk rustig, beetje chillen, lezen, zwembadje en pas om een uur of 3 gaan we richting het park. Een lange weg met (zo’n 15 miles) met daaraan een aantal afslagen naar uitzichtspunten als natural bridge en sunset point. Het is werkelijk niet te geloven. In Yosemite en Zion was de natuur ook prachtig, maar deze natuur is surealistisch. Diep rood van het ijzer, maar ook wit waar het ijzer ontbreekt is het landschap aangetast door erosie op een manier waardoor een structuur is ontstaan van een soort aan elkaar gekleefde pionnen (Hoodoo’s). Indrukwekkend. Door een aantal keren opgestuwd en ineengeklapt te zijn (lava erupties) is steeds zeewater de ontstane valei ingelopen, later weer mineralen achterlatend. De lezing van de indianen is anders; een Coyote heeft de voorouders op een rij gezet en toen versteend (The Trickling Coyote). Welk verhaal waar is….? De volgende morgen hebben we aangemonsterd bij een tocht met quads. Hartstikke te gek. Dit zijn 550 cc quads dus “gassen” :-). De rest van de dag hebben we weer relaxen op het programma en morgen gaan we richting Lake Powell.

Dag 19, 20 en 21: Lake Powell, Page, Antelope Canyon, Grand Canyon

Op weg naar Lake Powell via de plaatselijke Subway. Over prachtige wegen waar we wederom veel wild langs de weg zien liggen, aangereden. Na circa 2 uur rijden zien we het eerste blauw van het meer opduiken. Prachtig zo tussen de rode rotsen en dorre grond. Bij het hotel kunnen we pas om 1530 inchecken en we besluiten door te rijden naar de beroemde horse shoe bend. We verschatten ons een beetje in de loopafstand en merken dat het bizar heet is op de rots/zandvlakte. Bergaf en erna bergop een flinke klus.

Later zeer blij met de airco in de auto en de daar aanwezige waterflesjes. Poging om een speedboot te huren voor de dag erna loopt helaas mis, alles is al op voorhand verhuurd. Maar goed blijkt later….want de volgende dag regent en onweert het de hele dag! Ongekend voor dit gebied en voor ons dikke pech want we hebben juist deze dag de Antelope Canyon geboekt. Spelletjesdag ingelast en in de namiddag naar de Walmart, voor de afleiding en zo blijkt ook nog souvenirs. Maar weer een subway broodje en later op de kamer alleen nog wat kleins gegeten en spelletjes gedaan. Het zwembad bij Best Western was klein maar leuk, echter vandaag dus niet gebruikt.

We beginnen de volgende dag met het ontbijt bij Best Western, dat druk, maar ok is. Met andere Nederlanders gesproken en we zijn het er over eens dat het de moeite loont om toch eens bij Antelope Canyon te gaan kijken en te hopen op alsnog een tour. Bij aankomst al een lange rij auto’s en met gods gratie (en die van de navajo dame aan de kassa…die ons later weer vervloekt) een tour om 13 uur kunnen boeken (wonderlijk wel….de tours zijn online al maanden uitverkocht?). Terug naar het hotel waar de kinderen nog even mogen zwemmen (dat dan weer wel, verder waren we niet erg te spreken over het hotel en de defecte ijskast die na 36 uur nog steeds niet was nagekeken….). De tour in de Canyon was prachtig, de kleuren en rotsformaties spectaculair.

Rond 15 uur door opnieuw onstuimig weer richting Grand Canyon en einddoel Williams. Via Cameron (leuke souvenirshop!) en de little Colorado (mooi!) naar de south rim en daar nog enkele uitzichtspunten bezocht. De zon ging vroeg onder en dat hebben we nog meegepikt, evenals een prachtige regenboog. Met wat zorgen over de toegangsuren van de camping met een telefoon van een Amerikaanse dame gebeld en het bleek geen probleem te zijn om laat aan te komen. In het donker op de camping (NB de Tomtom stuurde ons naar een andere plek en later naar de KOA in Williams zelf) door een aardige heer naar de tent begeleid en aldaar met de kachel aan gaan slapen.

Dag 22, 23 en 24: Williams, Route 66, Bearizona en Paardrijden Kainab forest

In de ochtend ontbijt regelen bij de campingwinkel (pannenkoeken…) en op weg naar Williams via de Bearizona. Beekse bergen op z’n Amerikaans. Meest indrukwekkend toch wel de blonde en bruine bizons, de zwarte beren en dan vooral de jonge beertjes (in de boom). De kids vermaken zich prima en komen ogen tekort. Route 66 (waar Williams aan ligt) heeft zo zijn charme en we belanden in een leuk eetcafe aldaar. Heerlijke gegeten. Na wat foto’s van de route/straatnaamborden naar de Safeway voor “grote” inkopen. Weer teveel ingeslagen, maar voldaan op weg (nadat R, D en M een groot ijs/milkshake hebben besteld bij de Dairy Queen) naar de Mountain Ranch van John Moore om een horse back ride te reserveren voor de dag erna. Op de camping toch tot de conclusie gekomen dat het daar een beetje een zooi is, sfeerloos met heel weinig sanitair, afgelegen plek etc etc en dat het weer de dag erna wederom slecht zal worden. We merken ook dat we nog weinig zin hebben in alle bezichtigingen in de omgeving (meteor crater, sunset crater, walnut canyon….die eigenlijk wel op de lijst stonden. Misschien toch wat veel indrukken achter elkaar gehad, concluderen we. We besluiten om de tocht naar Phoenix te vervroegen en na een telefoontje kan dat gelukkig. De service op de camping blijkt overigens bijzonder goed als men ook nog probeert ons hiervoor geld terug te geven en we later 2 gratis bundels hout krijgen voor ons kampvuur. Hopende op een nog zonnige ochtend de dag erna, na het kampvuur met zingen, marshmallows en donuts gaan we slapen.

De dag erna toch in de hete zon opgestaan en vertrokken voor de paardrij tocht in Kainab Forest. Beetje spannend omdat het paard van Merlijn nogal heftig reageert als er iemand te dicht achterop loopt. Dat gebeurt dus ook een keer en we schrikken best even als de paarden van de kids plots onrustig worden en wegdraaien. Mooie ervaring over de rotsige heuvels, maar ook blij om weer veilig op de grond te staan.

Tocht naar Phoenix van 2300 m naar zeeniveau….en in de Arizona woestijn prachtige Sauguro cactussen gezien. Het Nevada Grand Resort is prachtig en het zwembad heel leuk. Het water is net als overal erg warm….maar dat is een detail. Gezwommen, gegeten en reisverslag gemaakt!

Bekijk hier meer Amerika inspiratie. 

Dag 25:Phoenix

Weer een dagje aan het zwembad, na een ontbijt bij de subway dat enorm in het water viel… Net aangekomen (te voet!) ontstaat er een stortvloed aan regen die de straten blank zet. Onweer uiteraard net zo groots. Dit onweer komt in de avond nog eens in veelvoud terug en hiervan kan Karin dan eindelijk met de sluitertijd en het statief mooie foto’s maken. Prijs schieten noemt Rob dat, gezien het constante flitsen. Rond 12 uur toch gewoon het zwembad in, bewolking soms in deze hitte is niet verkeerd. Nog heerlijk gegeten van de enorme porties mexicaans bij Aunt Chilada’s op het hotel terrein zelf. Potje Uno gedaan met de vers gekochte volwassenen editie en slapen.

Dag 26: Op weg naar San Diego

Lange reis voor de boeg, 550 km via de woestijn, imperial Sand Dunes en later langs de Mexicaanse grens waar blijkbaar extra controle is gezien de 2 extra grensposten die we passeren. Uiteindelijk via een bergmassief richting San Diego dat een mooi meditteraan tinte heeft zo in de heuvels, het groen en de oceaan. Wederom een Sheraton hotel en wederom niet echt een schone kamer en geen koelkast en wifi….maar een mens mag niet klagen. Nog even gezwommen en een pizzeria opgezocht om te eten. Culinair geen succes en wederom te laat in bed, maar ach we vinden het niet zo erg.

Dag 27: Seaword San Diego

Vanmorgen weer wat vroeger op want een van de grootste hoogtepunten van de reis staat op het programma: San Diego Seaworld. Het begint al goed, Vrijwel niets te doen nog bij de Manta achtbaan, dus huppa,,, 3x achter elkaar erin. Daarna de eerste kennismaking met de Orca’s. Een leerzaam verhaal en eerste blikken op deze imposante beesten. We hebben vanmorgen ook een meet and greet met de Belugas geboekt. Met deze ” witte dolfijnen, slash walvissen” mogen we echt even contact maken. Nu eerst naar de dolfijnen. Die lijken van nature altijd wel zin te hebben in een spelletje met de trainers. Om 13:00 uur begint de Orca-show. 20 minuten spektakel met deze prachtige dieren. Wow, we zijn diep onder de indruk en hadden dan ook een 1e klas plek, midden 4e rij, in de soaking zone, maar we blijven net droog. Na de show meteen een sprint, want om 13:30 worden we bij de Belugas verwacht. We halen het net en dit is weer een hoogtepunt binnen een hoogtepunt. Lekker knuffelen en tussentijds viskes voeren aan de kleinste van de drie (5 jaar oud, krijgt net haar tandjes door) toch nog goed voor zo’n 400 kilo’s. We krijgen ook nog allemaal een “kusje” van deze oceaanreus. We laten drie ” profesionele” foto’s afdrukken, maar kunnen het ook niet laten om een cd’tje met alle foto’s te kopen. Dan gaat de reis naar de schildpadden en en de haaien. Niet te geloven, witte haaien, wat een kwaadaardige blikken en angstaanjagende tandenrijen… Na nog een ritje achtbaan nemen we nog een kijkje onder water bij de Orca’s. Wederom, wauw, wauw, wauw, wat je ziet is werkelijk niet te bevatten, 30 cm van de orca’s gescheiden door een glazen wand van 6 of 7 cm. Afscheid nemen is moeilijk, maar het park gaat al bijna sluiten. Nog nooit zijn we zo lang in een “pretpark” gebleven. Imposant en dan heb ik tussendoortjes als de wildwaterbaan, de waterachtbaan en tig andere bassins met zeedieren nog niet eens genoemd.

Dag 30: Speedboot en chillen bij de pool

Even bijkomen vandaag met een ontbijt van de starbucks in het restaurant, daarna via het hotel met een speedboot van 60 pk op pad en eenmaal de haven uit zet Rob flink het gas erop waardoor het lijkt of ieder moment de romp zal breken… Mooie blik op de skyline van San Diego en de kids sturen de boot weer terug de haven in :-). Nu naar de winkel (VONS!) en weer wat lekker brood ingeslagen en fruit. Na lunch dan toch naar de pool met blik op de haven en na de inmiddels standaard routine van douchen en verzorgen naar de Ierse pub in het Sheraton waar we een verbazingwekkend lekkere quinoa burger eten. Voldaan naar bed en wederom voorbereidingen voor morgen. San Diego Zoo en onze laatste route naar LA. Dan zijn er circa 5000 km gereden met de Chevrolet Traverse.

Dag 31: San Diego Zoo en reis naar LA

Vroeg op en na ontbijt met het stokbrood, alles ingepakt, laatste whatsapp berichten gestuurd en op weg naar Balboa park, alwaar San Diego Zoo is gelegen. We hebben in ieder geval de pandaberen en koala’s op de planning staan en weten dat we niet alles zullen kunnen gaan zien. De entree is weer groots op z’n Amerikaans (in dollars dan :-)) en we stappen direct de skyfari lift in die ons naar de andere kant van het park brengt. Het is bloedheet (of in ieder geval buitengewoon klef!!) en iedereen in het park loopt te puffen. Er valt nogal wat te lopen en er is flink relief! De eerste blik op de ijsberen, die ons trakteren op een speelpartij in het water), is fenomenaal en maakt het al direct onvergetelijk. Dan door naar de pandaberen die in San Diego Zoo even en waarmee wordt gefokt. Er zijn er vandaag 2 te bewonderen. Opvallend is dat het heel solitaire dieren zijn die het liefst alleen leven; zo zitten ze dus ook in het hok. Via een pandafoto, de (thank god) lopend band omhoog weer naar de ijsberen terug en zo de 4D show Ice Age in, waarvan de kinderen enorm genieten en Rob in een deuk ligt. Lopend via de olifanten (er is meer aandacht voor de popcorn), spinnen, slangen, kevers etc etc naar de koala’s die weinig indruk maken omdat ze zich schuil houden in een boom en slecht te zien zijn. We gaan op doorreis naar LA en gelukkig valt dat mee qua afstand. In het Hilton Hotel aangekomen blijkt er een Disney Convention gaande te zijn in het beursgebouw naast ons. Een eerste blik op een rariteiten kabinet van mensen die hun kindertijd niet kunnen achterlaten en prachtig verkleedde acteurs/mensen? De volgende ochtend zitten er al weer vroeg mensen op de stoep om bij deze jaarlijkse beurs binnen te kunnen.

Dag 32: Universal Studio’s Hollywood/LA

Ontbijt op de kamer en dan richting Hollywood dat toch weer zo’n 60 km vanaf Anaheim ligt. We arriveren en parkeren dichtbij (dat heet dan preferred parking, ahum). Leuk om de herkenbare zilveren bol te zien en de mooie ingang van Universal. Een zondag, die weliswaar bloedheet dreigt te worden, maar evenwel weekend voor de Amerikanen. Vreemd genoeg hebben we sinds de pretparken geen Nederlands meer gehoord. Japanners lopen overal…dat dan weer wel. We bezoeken Minions the Ride (3D ride…erg spectaculair, mooi gemaakt), Simpsons the Ride (nog heftiger, ook weer 3D ride, simulator met 4D effecten), de wereldberoemde Studio Tour per busje (langs studio terrein/gebouwen, buiten en binnen decors en o.a. jaws, jurassic park, een straat die overstroomt, 3D king kong scene, 3d/Holografische? fast and furious scene waarin de hele bus meetrilt en schudt). Ook de beroemde klok uit Back to the future is erg leuk om te zien, evenals een vliegtuig crash decor. Hierna even eten bij Moe’s (uit de Simpsons) en dan door naar de stuntshow Waterland. Ook prachtig. De film Shrek 4D valt ietsje tegen. De kids willen nog een keer naar Minions the Ride en doen dit uiteindelijk in totaal 3 keer. De lang beloofde Minion knuffel wordt ook gekocht door papa en mama. We besluiten zwaar overprikkeld en moe (nou ja vooral moeders dan) om niet meer naar de Lower delen van het park te gaan waar de nog heftigere attracties staan (zoals Mummy the Ride). Tutti kaputti in het hotel, douchen, fruit en slapen!

Dag 33: Disneyland LA

Wat later op weg, want nog een lange dag tot de parade en vuurwerk later die avond. Het park valt wat tegen, enorm druk en de attracties zijn niet spectaculair (maar we zijn inmiddels verwend). Wellicht is Disney Adventure juist ontstaan uit dit toch wat verouderde park? De wachtrijen zijn enorm er is geen verkoeling (zoals in Universal) en de prijzen van het eten zijn absurd. De avondparade en het vuurwerk maken echter alles goed!

Dag 34: Vlucht naar NL

Koffers inpakken…kids nog even zwemmen. Auto afleveren bij Alamo gaat gesmeerd net als de tocht naar LAX met de shuttle (dat was op de heenreis wel anders). Relaxed richting de gate. Vlucht om 17 uur en dus de nacht in…. Dat viel de kids wat zwaar. Slapen lukt net niet, het is donker in het vliegtuig. Al om 1150 op Schiphol en dan naar huis! Zeer vermoeid naar bed om 20 uur en verrast door de zware jetlag de dag erna!! Nog nooit zo meegemaakt, maar jeetje, die ochtenden zijn killing. Inmiddels is het zaterdag als ik dit schrijf en is het grootste leed geleden!!!

Einde van een indrukwekkende reis waar we nog vele mooie herinneringen aan zullen ophalen, meenemen en herbeleven!

Bekijk hier onze kindvriendelijke reizen naar Amerika.