Reisverslag familie op reis door Costa Rica

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie de Klerk in Costa Rica

met kinderen van 7 en 8 jaar
We vertrokken dus zondag 7 juli richting San José met een tussenstop in Mexico-City. Vluchten zijn prima verlopen. In San José was het uiteindelijk nog wel even doorbijten met een lange wachtrij voor de bagagecontrole, maar gelukkig was onze contactpersoon van Ara reizen aldaar ook geduldig en stond ons nog braaf op te wachten om ons naar het Buena Vista hotel te brengen. Daar zijn we vervolgens rond 2:00u in slaap gevallen. De volgende dag hadden we hele dag om beetje te acclimatiseren en te wennen aan het tijdsverschil.
We hebben dat gedaan door vooral in de omgeving van het hotel te blijven. We hebben een wandeling gemaakt in de tuinen achter het hotel. Dat was meteen een mooie eerste, kleine kennismaking met de veelzijdige natuur die Costa Rica te bieden heeft en een tipje van de sluier van wat ons nog te wachten stond.
We liepen tussen bananenbomen, koffieplanten, ananasstruiken en prachtige, kleurrijke bloemen en bijbehorende vlinders. Boven ons liepen de eekhoorntjes van tak naar tak terwijl ze nootjes naar beneden lieten vallen. Robin en Finn keken hun ogen al uit. En nogmaals, dit was slechts het begin van veel moois dat nog zou volgen.
De dag nadien zouden we namelijk naar Tortuguero vertrekken. En wat we daar allemaal zouden zien…..
Dinsdag 9 juli moesten we om 5:40u paraat staan. Met een speciaal ingepakt ontbijtje van ons hotel namen we plaats in het minibusje dat ons naar de grote toeristenbus zou brengen. Met die bus pikten we nog een boel andere gelukkigen op en ook onze gids Piero.
Piero vertelde ons tijdens de busreis uitgebreid over de geschiedenis van Costa Rica en het was duidelijk merkbaar dat hij zeer trots was op zijn land (en terecht).
Jammer genoeg voor Piero werd zijn verhaal enigszins door de realiteit ingehaald, aangezien we op weg naar onze tussenstop waar we rond 9:00 zouden ontbijten vast kwamen te staan in een file. En met vast, bedoel ik ook vast. Als gevolg hiervan werd het meer een brunch in plaats van ontbijt aangezien we omstreeks 10:45u bij het restaurant aankwamen waar overigens wel een heerlijk ontbijtbuffet op ons wachtte.
Hierna reden we verder richting Tortugueo. Na nog een anderhalf uurtje in de bus kwamen we bij de overstapplaats waar onze koffers en wij over moesten worden geladen in de bootjes richting het schildpaddeneiland. De weg naar het eiland toe is al adembenemend. Prachtige landschappen schieten voorbij en we hadden het geluk dat er een krokodil heerlijk lag te zonnen voor ons, zodat de eerste kiekjes van het wildlife geschoten konden worden. Onze twee jongens genoten van de wind door hun haren en de  verfrissende spetters op hun gezicht tijdens de boottocht.
Na een klein uurtje varen kwamen we aan bij ons verblijf van de komende dagen: Mawamba lodge. Ook hier viel de prachtige omgeving weer op en uiteraard hadden Robin en Finn de grote leguanen al snel gespot. Gelukkig had onze gids Piero al gezegd dat ze die niet mochten aaien. Al was de verleiding groot…
Nadat we onze koffers hadden weggebracht en het huisje verkend, gingen we lunchen om zo goed uitgerust en met gevulde magen richting het eerste uitstapje te gaan. We zouden naar het dorpje Tortuguero gaan. Piero vertelde ons weer gepassioneerd over de ontstaansgeschiedenis van Tortuguero, de wilde dieren die er leven en liet de kinderen proeven van verse kokosnoot (de één was iets enthousiaster dan de ander).
Aan het einde van de middag en de rondleiding liepen we via het strand terug naar ons verblijf. Een prima begin van ons verblijf op Tortuguo. De volgende dag zouden we weer vroeg (5:30u) paraat moeten staan, omdat we de ochtendboottour zouden gaan doen.
Die ochtend kwamen we dus nog enigszins slaperig, maar vol goede zin aan bij de verzamelplaats waar Peiro ons alweer goedgemutst opwachtte. Na een paar high fives met de jongens begeleidde hij ons naar de boot en we hadden geluk, want we mochten met ons viertjes helemaal vooraan plaatsnemen. Dit zorgde er voor dat we vrij zicht hadden op de schitterende natuur, maar ook dat we de mooiste plaatsjes konden schieten van de verschillende dieren die we zouden tegenkomen.
Gelukkig waren Piero en onze kapitein er bij, want zij zagen gelukkig elke verdachte beweging in de bomen terwijl we voorbij vaarden. Zo spotte hij veel verschillende soorten vogels, maar ook een kaaiman die stiekem verstopt vlakbij ons in het water lag te loeren, een grote luiaard hoog in de boom en de brulapen had Piero ook al gezien voordat ze zelf duidelijk maakten waarom ze brulapen genoemd worden. Wat een geluid!!
Om 8:00u meerden we weer terug aan bij ons verblijf. Een heleboel indrukken en foto’s rijker. En het goede nieuws was dat we ‘s middags nog een boottocht hadden! Tijdens die tocht hadden we het geluk dat we een groepje Kapucijnaapjes troffen die totaal niet cameraschuw waren. We konden tot op enkele meters komen en hebben prachtige foto’s kunnen nemen.
Al bij al kunnen we wel stellen dat Tortuguero veel indruk heeft gemaakt op ons vanwege de indrukwekkende veelzijdige natuur. Ook Piero was super. Hij ging hartstikke leuk met de kinderen om en vertelde vol passie over de flora en fauna op het eiland.
Jammer genoeg moesten we de volgende dag vertrekken, maar het vooruitzicht van de Caraïbische stranden maakten veel goed. Donderdag 11 juli vertrokken we richting Pierto Viejo de Talamanca. Dit was ook de dag dat we onze huurauto konden oppikken. Dat geeft ook weer een bepaalde vrijheid.
Na een pittige rit (file…) arriveerden we net na zonsondergang bij ons verblijf, Azania Bungalows. Een heerlijk rustig complex met slechts een tiental huisjes rondom een mooi zwembad (Robin en Finn moesten dit uiteraard eerst nog testen ook al was het al donker).
Pierto Viejo is een heerlijk relaxed stadje waar de Caraïbische invloeden duidelijk merkbaar zijn. Surfers, dreadlocks en reggaemuziek maakten het plaatje compleet. We hebben tijdens ons verblijf hier het Cahuita nationaal park bezocht (weer het heerlijke gebrul van de apen mogen aanhoren) en we zijn naar het Jaguar Rescue Center geweest waar we tijdens de rondleiding veel luiaarden en apen hebben bewonderd. Ondanks de regen, vonden Robin en Finn ook dit weer erg indrukwekkend.
Voor Robin was dit verblijf sowieso bijzonder, omdat hij vrijdag 12 juli zijn verjaardag vierde. Om dit op zo’n idyllische locatie te mogen doen, is natuurlijk fantastisch. De mensen van Travelnauts hadden voor Robin een mooie verrassing geregeld. Na het avondeten bij ons verblijf werd Robin verrast met een heerlijke en best grote chocoladetaart! Inclusief een “Happy Birthday”lied van de kok en serveerster. Dat maakte de verjaardag nog onvergetelijker! Bedankt iedereen die hierin een rol heeft gespeeld!
Na Pierto Viejo de Talamanca was de volgende bestemming Pierto Viejo de Sarapiqui. Dat klinkt inderdaad ongeveer hetzelfde (Pierto Viejo betekent overigens oude haven), maar ligt wel ruim 200 kilometer landinwaarts (aan een rivier, dat verklaart de naam).
Tijdens ons verblijf in Sarapiqui hebben we het echte regenwoudgevoel gekregen. We hebben namelijk een selfguided wandelroute gedaan. Het pad was duidelijk, maar de omstandigheden maakten het pittig (veel omhoog en omlaag, vanwege de eerder gevallen regen veel modder, de warmte en hoge luchtvochtigheid). Tijdens de wandeling hebben we veel, verschillende mooi gekleurde kikkers gespot. Robin leerde tijdens de wandeling dat je moet oppassen met wat je vastpakt… Tijdens de klim omhoog pakte hij een reling vast waar toevallig ook net een dikke mier liep… Een pijnlijke beet en wat verdriet als gevolg.
Na Sarapiqui stond La Fortuna op het programma. Uiteraard bekend vanwege de vulkaan! Tijdens ons verblijf in La Fortuna hebben we het geluk gehad dat we de top van de vulkaan ongeveer 20 seconden hebben gezien. De rest van ons verblijf verstopte de top zich in de regenwolken die er omheen hingen. Dit maakte het geheel overigens niet heel veel minder indrukwekkend, maar we waren toch wel blij dat de wolken heel eventjes opzij wilden gaan voor een fotomomentje. Kunnen we in ieder geval zeggen dat we de top hebben gezien! Tijdens ons verblijf in La Fortuna hebben we de indrukwekkend waterval bezocht. Deze waterval maakt een val van zo’n 75 meter en dat zorgt voor een beklijvend plaatje. Je kunt ook naar de voet van de waterval via zo’n 500 traptreden alwaar je, als je tegen een beetje koud water kunt, mag zwemmen in de buurt van de voet van de waterval. Aangezien de mama van Robin en Finn “toevallig” geen zwemkleding bij had, was het duidelijk wie de gelukkige was om mee het kkkkkkkoude water in te gaan met Robin en Finn. Robin moest en zou de rotswand aanraken aan de andere kant van het water, dus moesten we tot onze nek in het water. Bedankt Robin!
In La Fortuna hebben we ook Mistico park bezocht, bekend vanwege de enorme hangbruggen. We zijn er op goed geluk heen gereden (niets van te voren vast gelegd) en hadden de mazzel dat we meteen door konden lopen (nou ja, na aankoop van toegangsbewijzen natuurlijk).
De hangbruggen zelf zijn echt heel indrukwekkend. Je hebt fantastisch uitzicht en het wiebelen van de brug zorgt voor kriebels in de buik (althans, bij degene met hoogtevrees). Wij hebben het zonder gids doorlopen en dan zie je niet heel veel wildlife. Uiteraard wel wat vogels, maar verder vooral genoten van de uitzichten.
Op de terugweg van het park naar ons verblijf nog een wijze les geleerd. Kijk waar je parkeert! We zagen een heleboel auto’s en bussen langs de kant van de weg staan en mensen rondom een boom. Daar moet dus iets te zien zijn! Snel zetten we auto in de berm. Alleen hadden we (laten we geen hoofdschuldige aanwijzen) niet gezien dat er een greppel in het gras verborgen lag. Afijn, we kregen het voor elkaar om alle mensen die zich hadden verzameld rondom de boom hun blikken op ons gericht te krijgen. We hadden de auto in de greppel geparkeerd. Wat nu? Nu volgde een volgende wijze en zeer fijne les. Costa Rica heeft niet alleen een prachtige natuur, maar ook een geweldig lieve, hulpvaardige bevolking. Vanuit het niets kwamen er ongevraagd mensen helpen. Een buschauffeur bood aan om de auto uit de greppel te manoeuvreren. Nadat duidelijk werd dat dit niet lukte, kwamen er anderen met spanbanden en een flinke terreinwagen om onze Hyundai te bevrijden uit de kluwen van de greppel. Ondanks wat verontrustend gekraak, lukte dit. Ten koste van een wielkapberschermer (of hoe heet zoiets?), maar we konden weer rijden! Nogmaals bedankt! De volgende dag is de hoofdschuldige (degene die achter het stuur zat, we noemen geen namen) naar het verhuurbedrijf gereden in La Fortuna. Daar hebben ze de auto nogmaals gecontroleerd en genoteerd wat er was gebeurd en meteen verteld dat we ons geen zorgen hoefden te maken met betrekking tot het financiële, dat was verzekeringswerk. Hoewel het natuurlijk altijd het belangrijkste is dat de inzittenden ongedeerd zijn, was het ook wel fijn om te horen dat alles gedekt was en we onze weg konden vervolgen zonder vervelende bijsmaak.
Na La Fortuna stond Monteverde op ons programma. Slechts 110 km. Peulenschil. Tijdens deze rit zouden we echter eindelijk te weten komen waarom wij en zoveel anderen in Costa Rica een 4 maal 4 besturen. De eerste 80 kilometer is het vooral slingeren langs het grote Arenal meer. Maar dan….Dan volgen er zo’n 30 kilometer off road wegen, berg op en af. De meters kruipen onder je wielen door, putten en hobbels vermijdend. Waar het kan.
Met zweet op de rug komen we uiteindelijk aan bij ons verblijf: Cloud Forest Lodge. Ons enige verblijf zonder zwembad, maar met zo veel andere activiteiten dat Robin en Finn het wel een plekje kunnen geven.
Tijdens ons verblijf in Monteverde staat (wellicht) het hoogtepunt van het verblijf op het programma: De Zipline! Een kabelbaan (nou ja, stuk of 18 kabelbanen) die je over de regenwouden doen vliegen. Tot grote vreugde van Robin en Finn mogen ze helemaal zelfstandig de route afleggen en ze genieten zichtbaar en hoorbaar! Als toetje en kers op de taart mogen ze voor de laatste grote kabelbaan (1 kilometer lang!) nog een tarzanswing doen. Dit houdt in een soort bungeesprong vanaf een platform waarna ze aan het elastiek uit mogen schommelen. Finn is de jongste, maar gaat dapper als eerste. Met samengeknepen billen waagt hij de sprong en geeft geen kik. Zijn blik verraadt echter wel enige spanning. Robin volgt daarna en ook hun stoere moeder laat zich niet kennen. En vader? Had ik al gezegd dat er iemand hoogtevrees heeft? De kabelbaan vond hij al stoer genoeg, deze tarzanswing laat hij even aan zich voorbij gaan om zich mentaal al voor te bereiden op de kilometer lange kabelbaan die ze nadien nog moeten gaan bedwingen.
Al bij al echt een geweldige ervaring en voor de kinderen inderdaad hét absolute hoogtepunt van de vakantie. In Monteverde hebben we ook nog een nachttour gedaan. Indrukwekkend om het woud ‘s nachts tot leven te horen komen. We hebben schorpioenen gezien, wandelende takken en een prachtige, gifgroene slang die geduldig op een prooi aan het wachten was, terwijl hij in een struik hing.
Na Monteverde stond onze laatste bestemming op het programma. Samara aan de Pacifische kust. Samara zou voor ons in het teken staan van wat tot rust komen van een zeer actieve, maar dus ook intensieve vakantie. We hebben heerlijk kunnen uitrusten aan het strand en bij het zwembad en kunnen genieten van het gebrul van de apen die ons elke ochtend wakker brulden. Tot onze verrassing kwamen deze brulapen elke dag trouw even langs om te poseren voor de foto op hun doortocht door de bomen.
Al bij al kunnen we wel concluderen dat Costa Rica een geweldig vakantieland is dat enorm veel te bieden heeft. Zowel voor kinderen als voor volwassenen. De veelzijdige natuur, het heerlijke eten en ook de enorme gastvrijheid maken Costa Rica tot een prachtige vakantiebestemming. We weten zeker dat onze kinderen deze vakantie niet zullen vergeten
Dat dankzij de malaise op Schiphol (iets met tankproblemen) onze vlucht van Mexico naar Amsterdam geannuleerd werd en we daardoor nog een dagje Mexico-City “cadeau” kregen was een mooi extraatje (nog nooit zo’n druk, choatisch, maar ook prachtig stadscentrum gezien en vooral gehoord. Mijn tip als je ooit Mexico-City wil doen, huur niet zelf een auto, het verkeer is niet te doen!).
Maar Costa Rica heeft ons uiteindelijk heel veel gegeven. De stranden, de (brul)apen (dat geluid gaat door merg en been), de schattige luiaards, Piero onze gids op Toruguero. We willen Travelnauts bedanken voor het veelzijdige en mooie programma dat ze voor ons samen hadden gesteld. Ook hun betrokkenheid na ons incident met de auto en de problemen met de vlucht wil ik benadrukken. Hiermee gaven ze een duidelijk signaal dat ze betrokken bleven tijdens onze reis en niet alleen tijdens de boeking!
Bedankt voor alles en geniet van de foto’s!
Bekijk hier al onze kindvriendelijke reizen naar Costa Rica.