Ervaring: Amerika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Hermans in West-Amerika

Verenigde Staten van Amerika: Californië/Nevada 9-29 juli 2011 door Ger, Elise en Pleunie Hermans

9 juli Vertrek
Het was vroeg dag op de vertrekdag van onze vakantie, want om 04.40 uur kwamen Jaap en Christa al binnen in Helden. Zij zouden ons naar Schiphol brengen. Om 5.00 uur vertrokken we om na twee uurtjes via een rustige snelweg aan te komen om Nederlands grootste vluchthaven.

De incheck was online voorbereid en verliep snel en na een bakje koffie en de uitgebreide controle bij de ‘gate’ vlogen we met een kleine vertraging om 10.05 uur weg uit Nederland. De vlucht was geprogrammeerd op 10,5 uren. We arriveerden op de oorspronkelijk geplande tijd van 11.50 uur (USA-tijd) / 20.50 uur (NL-tijd). Onderweg vermaakten we ons prima met het entertainment programma van de KLM (films, muziek en spelletjes).

Ook kregen we, in tegenstelling tot Europese vluchten, meerdere malen een hapje en te drinken. Na het invullen van het formulier van ‘niks declareren’ liepen we op San Francisco Airport naar de BART, zeg maar de ondergrondse. Deze bracht ons voor $ 8,10 per persoon naar station Powell street. Uit de ondergrondse kwamen we direkt in de tumult van de massa terecht en zochten de weg naar het Hilton hotel, enkele minuten lopen. Helaas de kamer was nog niet klaar. Tjonge, wat een drukte in het hotel. Het leek wel of er een vrouwencongres aan de gang was over parfums, zoveel dames van middelbare leeftijd wemelden in de lobby van het hotel. Na een koffie bij Burger King keerden we terug en werd kamer 4 van de twaalfde verdieping ons logeeradres voor de komende drie dagen. Om 17.00 uur viel Pleunie in slaap en we kregen haar niet meer wakker. We haalden dan maar een frietje en vielen om kwart over zes ook in slaap na een eerste, vermoeiende reisdag.

10 juli San Francisco
De eerste échte dag begon vroeg, want we waren om vier uur al wakker. What to do ? Nou, rustig blijven liggen en wat TV kijken met Pleunie want Nickelodeon kennen ze ook in de States. Daarna effe naar de Tour gekeken in de lobby van het hotel, waar gratis internet was. Om 08.00 uur kwam onze Amerikaanse reisagente, die alle papieren overhandigde en de belangrijkste zaken nog eens vertelde. Stelde niet écht veel voor, maar goed hoort er ook bij. Na dit intermezzo liepen we naar Chinatown, zeg maar de Chinese wijk in San Francisco.

Onderweg er naar toe geïmponeerd door de gigantische gebouwen en towers. In Chinatown waan je wel op een soort rommelmarkt. Allemaal kleine, tot aan de nok toe, gevulde winkeltjes met allerlei Chinese snuisterijen. Wel leuk, maar veel van hetzelfde. Valt trouwens op dat in San Francisco wel erg veel Aziaten wonen. Uit Chinatown gaat het verder richting zee. Onderweg bijzonder steile straten, waar het lopen al moeilijk genoeg is.
We lopen naar Telegraph Hill, waar op 150 meter boven de zeespiegel de bijna zeventig meter hoge Coit Tower prijkt. Een monument voor de brandweermannen, vandaar ook de vorm van de toren. Hij lijkt op het uiteinde van een brandweerslang. Als we met de lift (de trappen er naar toe waren al zwaar !) omhoog gaan, genieten we van een fantastisch uitzicht. Namelijk Golden Gate Bridge, Alcatraz en Fischerman’s Warf. Op Pier 39 aan zee bekijken de winkeltjes en komen terecht bij een straatacteur Captian Jack Spareribs (de tegenhanger van Jack Sparrow) Pleunie geniet van de show van deze piraat en ze wil natuurlijk graag met hem op de foto. Intussen begint ons maagje te rammelen en komen we terecht bij Boudin Bakkery. Een van oorsprong Franse bakker, die gespecialiseerd is een zoet-zuur brood. We kiezen voor een tomatensoep in een rond broodje. Heel apart, maar wel erg lekker (zie foto’.

 
Na de lunch lopen we tussen de meeuwen en krabben naar enkele oorlogsschepen, die in de haven liggen ter bezichtiging. Even later horen we de sound van ‘No woman, no cry’ (van Bob Marley). Deze straatmuzikanten zorgen voor mooie klanken en we blijven een tijdje luisteren. De terugweg doen we met de open touringcar, die stopt op de meest interessante plaatsen in San Francisco. Inmiddels is de zon goed doorgebroken en is het zonnig met een temperatuurtje van twintig graden. Ook is de mist, die hier vaak ’s-morgens hangt, opgetrokken.In de rondrit wordt je nog meer gegrepen door de hoge gebouwen. Op een gegeven moment krijg je zelfs pijn in je nek. We passeren de andere brug, Union Square en de Cityhall met zijn mooie goudkleurige koepel.

In de buurt van ons hotel stappen we uit en gaan terug. Onderweg zien we regelmatig een cable car voorbij komen, blijft een komisch gezicht. We eten ’s avonds bij Santorini, een Griek in de buurt van het hotel. Lekker, maar dat is in Nederlands niet anders. Bij terugkomst in het hotel vallen de oogjes al weer snel dicht ! Tot morguh….

11 juli San Francisco
De dag van de Golden Gate Bridge. Maar eerst gaan we na een vroege wake (ongeveer 05.30 uur) naar Alamo Square, waar we The Painted Ladies gaan bezichtigen. Rond half negen zijn we aan het tippelen voor een tochtje van ongeveer vier kilometer. Onderweg passeren we rechtbanken en ook het gemeentehuis (City Hall). The Painted Ladies zijn zeven aan elkaar geschakelde prestigieuze woningen in verschillende pasteltinten. Ze zijn gesitueerd nabij een park, genaamd Alamo Square.

Daarna lopen we weer terug richting City Hall, waar we op de bus stappen. Ons kaartje is namelijk 2 dagen geldig. We stappen weer uit in Fischerman’s Warf, waar we na een lunch twee fietsen huren. Het bedrijf heeft de leuke naam: Blazing Saddles. We gaan met twee fietsen, want Pleunie hangt aan Ger ! Na een stevige tegenwind, een paar venijnige hellingen (hé, Elise) en enkele fotostops arriveren we voor een schitterende passage over de Golden Gate Bridge. De bekendste trekpleister van de stad San Francisco.
Na de afdaling komen we terecht in Sauselito, waar we bij Starbucks Cofee een lekker bakkie doen. San Francisco kent 89 van zo’n koffie-shops. Om 4 uur nemen we de ferry van 55 minuten terug naar Fischerman’s Warf. Onderweg komen we langs Alcatraz, ook wel ‘The Rock’genoemd. Deze gevangenis ligt op een eiland op ongeveer een kwartier van San Francisco. We leveren de fietsen weer in en hadden gehoopt terug te gaan met de bus, maar helaas de laatste was vertrokken. We besluiten te gaan lopen via de Italiaanse wijk, Chinatown en Union Square tot aan ons hotel. Daar haalt Elise nog wat eten en we sukkelen weer rond de klok van negen in slaap.

12 juli San Francisco – Yosemite National Park
We vertrekken uit San Francisco en gaan vandaag naar Yosemite Valley. We halen op tijd onze auto op, een Dodge Charger SXT 3.5 LT voor de kenners. Mij zegt het helemaal niks, maar het is wel een behoorlijk slagschip. Vol automatisch en zonder instructie zoeken we de weg om San Francisco uit te komen. Dat lukt vrij goed met de Tom Tom van Michael en Marjolein. Al vliegen ze ons echter aan alle kanten voorbij, terwijl ik nog zoek naar de juiste houding in de stoel, de juiste stand van de spiegels en het licht en de ruitenwissers. Oh ja, het zijn ´miles´ in plaats van kilometers. We zijn wel snel gewaarschuwd om niet te hard te rijden, want we zien de Highway politie vaak staan om iemand te verbaliseren.

Langzaam doemen de eerste bergen op. Het landschap is opvallend geel van kleur, want het groen is er wel vanaf met deze temperaturen. Het wordt steeds warmer gedurende deze dag. Richting Yosemite wordt de natuur steeds heuvelachtiger, groener en boomrijker. Steeds mooier ook. De laatste zeventig kilometer stoppen we steeds vaker om foto´s te maken. De vergezichten nodigen daarvoor uit.
Uiteindelijk arriveren we rond half vijf en na 320 kilometer een El Portal (hoogte: 740 meter). Het appartement is zeker ze groot als een kamer in Hilton. Elise en Pleunie kleden zich snel om zich af te koelen in een klein zwembadje (10×5 meter). Ger vertrekt in zijn hardloopschoenen voor een duurloopje over 25 minuten. Daarna douchen, want het plakt overal.
De keuze voor de maaltijd is snel gemaakt. Er is slechts een pizza restaurant en we proppen ons goed vol. Daarna nog effe relaxen en ga ik aan mijn reisverslag. Oh, ik zie dat de dames al de ogen dicht hebben. Nog een paar foto´s onder dit verhaal plakken en dan gaat deze schrijver ook weer rond 21.30 uur naar zijn King Sized bed.

13 juli Yosemite National Park
De USA-tijd begint al een beetje te wennen; we worden om half zeven wakker. Na het ontbijt wordt de auto gestart om de Yosemite National Park te bezoeken. We rijden in eerste instantie richting het bezoekerscentrum en stoppen bij Bridalveil Falls, een waterval. Het water komt als een motregen over je heen als je een foto maakt. Tot zelfs 350 meter van het midden van de waterval. Aangekomen bij het bezoekerscentrum zien we een hert, dat tot op bijna één meter nadert. Ook wemelt het van de grijze eekhoorntjes. Deze zijn wel mensen gewend, want ze komen bij de lunch tot aan je tafeltje. We bezoeken de expositie en bekijken een schitterende film over de ontdekking van dit nationaal park met filmopnames in de winter en in de zomer. Na de lunch opnieuw door het park, waar we een pick-nick stop maken. De WC heeft hier veel weg van de moedertje natuur. Een groot gat en het stinkt geweldig.

’s Middags zijn we doorgereden naar Tuolumne Grove, onderweg genieten we nog van het uitzicht op El Captain en Half Dome, twee hoogtepunten van dit gebied.Tuolumne Grove bezoeken we voor de sequoia’s (oftewel reuzenboom). Er staan er zo’n vijfentwintig. Met een wandeling van ongeveer 1,5 kilometer bereiken van de reuzen. Er naar toe gaat prima, bergaf. De terugweg gaat wat moeizamer. Inmiddels hebben we een ‘grote eikel’ (nee, die niet !) gevonden. Pleunie is helemaal in haar nopjes, totdat we op de terugweg een ranger (lees Amerikaanse boswachter) tegenkomen. Deze vriendelijke dame vraagt aan Pleunie om de eikel in het bos achter te laten. ,,Alles van een bos, hoort ook in het bos te blijven” klinkt het verklarend uit haar mond. Pleunie is teleurgesteld, maar begrijpt het wel.
Onderweg terug naar huis ziet Elise opnieuw een ‘mooie’ liggen langs de kant van de weg. Ger stuurt snel de Dodge langs de kant van de weg en een nieuw exemplaar is in ons bezit. Pleunie is apetrots (zie foto).

Vanavond kookt Elise zelf, niks mis mee ! Na het eten gaat Pleunie nog effe afkoelen in het zwembad, de temperatuur is alweer flink gezakt. Het is namelijk bewolkt, maar wel nog dik boven de twintig graden. Nog wat internetten en de vijfde dag nadert zijn einde. Rode wijn op het terrasje achter onze hotelkamer, met uitzicht op een ruig stromende Merced River. Ik zal Elise eens polsen. Morgen hebben we nog een dag in Yosemite National Park, daarna door naar Mammoth Lakes. Ciao !

14 juli Yosemite National Park
Nee, jammer het werd geen wijntje.

Vandaag staat opnieuw een dag Yosemite Valley op het programma. We kiezen voor het hoogste uitzichtpunt van het nationaal park, Glacier Point op ongeveer 2300 meter hoogte. Een rit van ongeveer 55 kilometer. Ook hier opnieuw grandioze panorama’s op de route. Omdat we vroeg zijn vertrokken, hebben we weinig last van de drukte. Op Glacier Point is het zelfs rustig, maar ook nog mistig. Dat blijkt ook later uit de foto’s.
Je kijkt behoorlijk neer in een diep gat, waar Yosemite Village ligt. Mooi is de Half Dome te zien, dat is de één na grootste rotsblok van de wereld (of was het Amerika). Ook heb je een geweldig overzicht over een waterval die hoog begint en via verschillende terrasjes uitmondt een kleinere watervallen.
Op deze plek gaan we ook aan de koffie met Pretzl. Dezelfde weg terug om vandaag vroeg terug te zijn in ons vakantiehuisje, waar we voor het zwembad kiezen. Relaxen dus !

’s Avonds heeft Elise gekookt, pasta a la bolognaise of zoiets. Maakt ook niet, smaakte heerlijk. Later probeerden we nog te internetten, maar dat lukte helaas niet door een SQL-fout op de server van Mastercard. Zelfs ons lukte het niet om deze fout te achterhalen, en wij hebben al wat foutenmeldingen weggewerkt in ons leven (van 52 jaren samen) bij de gemeentelijk overheid. Omdat we ook al niet kunnen telefoneren wordt het contact met Nederland enkele dagen uitgesteld.

15 juli Yosemite National Park – Mammoth Lakes
We zijn inmiddels zeven dagen ver en na vandaag zit de eerste week erop. Het gaat allemaal snel, maar dat zegt iets over de beleving. De komende dagen schakelen we een klein tandje terug. We vertrekken om 08.05 uur vanuit Yosemite Valley naar Mammoth Lakes, een rit over 170 kilometer. In tijd ongeveer drie uur omdat we de Tioga Pas moeten oversteken.

We gaan snel naar 2200 meter hoogte en zien ook opnieuw het landschap veranderen. De rotsen worden talrijker en de bomen geringer. Ook zien we regelmatiger sneeuw langs de kant van de weg. Bij Tuolumne Meadow stoppen we op een prachtige plek. Een grote groene weide met verschillende mooie bloemen en planten. Een snel, helder stromend watertje met op de achtergrond eerst een stel herten (Mul Dear) en prachtige bergen, waarvan de toppen helemaal wit zijn. Deze foto’s zijn wellicht de mooiste tot nu toe.
We rijden verder en klimmen naar bijna 2800 meter hoogte (Tioga Pas), daarna volgt een snelle afdaling naar Juniper Springs Resort in Mammoth Lakes. We arriveerden rond de klok van twaalf. Dit ski-vakantieoord ligt nog altijd op 2200 meter hoogte en staat bekend om zijn vele meren, hoog in de bergen. Het appartement is grandioos met een mooie badkamer, twee TV’s, zithoek, balkonnetje, keuken en 3-persoons bed in de slaapkamer. Ook hebben we weer internet. Joepie !
Na de lunch en wat internetten zijn we het zwembad ingedoken. Super warm water, das nog eens lekker. Want behalve Pleunie hebben wij toch wel wat moeite met de onverwarmde zwembaden. Na de afkoeling boodschappen gedaan en voor het eerste bij MacDonalds gegeten. Tot slot hebben we Mammoth Lakes verkend en Mammoth Mountain opgereden met de auto, zeg maar het skigebied van deze regio.
’s Avonds heb ik mijn tweede looptraining gedaan over 25 minuten. Windmee en ‘berg-af’ ging beter als ‘wind-in’ en bergop. Je merkt de hoogte wel, want je wordt snel duizelig en hebt ook hoofdpijn. Verder moet je blijven drinken en rustig aan doen. ‘Luisteren naar je lichaam’ en dat zegt rond 22.00 uur naar je bedje. Doei.

16 juli Mammoth Lakes
Vandaag sta ik lekker vroeg op om de Touretappe naar Plateau de Beille te bekijken. Het wordt toch wat later omdat we toch moe zijn en het ligt zo lekker met z’n drieën in zo’n groot bed.
De Nederlanders (behalve onze Limburgse Robbie) laten het afweten. Het gaat nog tussen de gebroeders Schlecks, Contador, Basso , Evans en Sanches. Het is trouwens ‘s morgens om 7 uur drie graden boven nul, maar het wordt snel warmer. Gewoon korte broek.
We gaan de omgeving van Mammoth Lakes bekijken. Heel veel meren, van klein tot groot. Een tochtje met een roeiboot was de bedoeling, maar het wordt een wandeling. Een wandeling naar Panorama Dome. De naam zegt het al, als je boven bent heb je een 360 graden view over de omgeving. Wow, ook goed helder zicht. Onderweg geen beren, maar wel sneeuw (20 tot 30 centimeter). Pleunie valt met de bibs in de sneeuw, maar die is enkele minuten later weer droog. Na de wandeling maakt Elise voor s’-middag 13.30 uur een afspraak voor een ritje op het paard. Snel effe naar het appartement omkleden, lunchen en weer terug. Ger en Pleunie gaan gedurende deze twee uurtjes zwemmen.

Na dik 2,5 uur is Elise terug. Ze is een beetje doorgezeten, maar heeft wel genoten van de rit met steile hellinkjes. Het is een zogenaamde wandelrit geworden omdat het terrein zich niet leent van galopperen.
Daarna effe shoppen in een outlet, boodschappen doen in de supermarkt en eten. We krijgen vanavond aardappelen, zalm en salade met bananen en aardbeien na. Pleunie geniet van de ravioli en broccoli. Aangezien we toch veel snoepen en fastfood eten moeten we ook aan de kilo’s denken. Elise springt nog snel in het zwembad. Ger en Pleunie gaan dik een half uurtje naar de fitness-ruimte, effe lekker op de hometrainer.

17 juli Mammoth Lakes – Death Valley
We slapen steeds langer. Vandaag worden we rond 7.00 uur wakker. Een uurtje later vertrekken we voor een rit van 320 kilometer richting Death Valley National Park, om precies te zijn Furnace Creek Ranch. We hebben vandaag twee bochten in onze route, de rest steeds echt door over de Highway.

We dalen snel naar 1200 meter hoogte in de vallei van twee bergketens. De verzengende hitte is al snel te voelen, maar ook te zien boven het wegdek. Een doorzichtige damp, die zegt dat het meer veertig dan dertig graden is. De bergen veranderen steeds van kleur. Zwart, donkerbruin, lichtbruin, geel, wit, rood en groen. We zijn op zoek naar de heetste en droogste plek ter wereld. We zien onderweg enkele kleine tornado’s, die het zand van de duinen meenemen in de lucht in een ronddraaiende beweging.
In het nationaal park gaan we plotsklaps flink omlaag. Er zitten enkele dipjes in de weg. Je weet wel zo’n heuvel waar je een zweverig gevoel van in je maag krijgt.

Mijn hoogtemeter geeft nog slechts 600 meter aan en de temperatuur neemt toe. De remmen van de auto werken niet lekker. Als ze heet zijn, beginnen ze te ‘happen’, een minder veilig gevoel. Maar dat verdwijnt ook weer snel als ik niet meer rem.
Rond twee uur komen we aan in het vakantieoord Furnace Creek. Allemaal prima kamers met twee 2-persoonsbedden, badkamer, TV, koelkast, zitje en balkonnetje.
Als we uitstappen is het in de auto (met de airco) ongeveer 35 graden, buiten de auto nog enkele graden meer. De wind waait warm, de winkels voelen als een airco, mijn ogen moeten vaker knipperen want anders vallen de contactlenzen er spontaan uit.
Dit heb ik echt nog niet meegemaakt. We gaan snel naar het zwembad, we zijn niet alleen! Hop het water in, want lopen over de vloertegels is helaas niet mogelijk. De zwemkleding is na de afkoeling in ‘no time’ droog. Dus maar snel een wasje doen J

We eten in het restaurant, die er binnen het park voldoende zijn. Het park lijkt op een soort ranch met veel houten gebouwen, waaronder een winkel, een saloon, museum en een café. Daarna gaan naar het dertig kilometer verder gelegen Badwater. De kwelders van Badwater (86 meter beneden zeeniveau) is het laagste punt in de westelijke hemisfeer.
Onderweg genieten we van de Golden Canyon en de rijk geschakeerde rotsen van Artists Palette. Nu begrijpen we waarom de regisseur van Stars Wars dit gebied heeft uitgekozen om de filmopnames in een maandlandschap te maken.

Bij terugkomst om het park eerst een verkoelend drankje en dan TV kijken, het reisverslag bijwerken en de dag van morgen weer voorbereiden.
Bij het boeken van de reis hebben we gekozen van slechts één in plaats van twee overnachtingen. Dit lijkt een goeie zet met een nachttemperatuur van 31 graden. Maar gelukkig hebben we wel een airco. Die laten we draaien vannacht, het geluid nemen we op de koop toe. Welterusten!

18 juli Death Valley – Las Vegas
Zo, dat ging goed vannacht met meer dan dertig graden, maar toen we opstonden gaf het kwik toch alweer 37 graden aan. Toch niet lekker. Nu snel weer alles ingepakt en nog het museum in Death Valley bekeken.
Na tien kilometer stoppen we bij Zabriskie Point. Het land heeft hier een gelige tint, hoewel er in dit gedeelte enkel roodbruine heuvels liggen. De rit van vandaag is niet extreem lang, namelijk 235 kilometer met eindbestemming Las Vegas. We zijn benieuwd.

Onderweg stoppen we rond het middaguur bij een Subway (gezonde broodjes). Op dertig kilometer van het einde van het rit komt Las Vegas (Nevada) in zicht, oftewel ‘Sin City’. Er doemen al snel een aantal hoge gebouwen op, dat is The Strip Las Vegas. Allemaal zeer grote en meest luxe thema-hotels met grote casino’s. In de meeste gevallen is er een specifieke attractie in zo’n hotel. Naast het casino natuurlijk ook diverse winkels, eet- en drinkgelegenheden. Daarover morgen meer…..
 
Zelf overnachten we in Circus Circus een opvallend hotel aan het begin (of einde) van The Strip. Het hotel heeft als thema een circus, maar is ook een overdekt pretpark met diverse grote attracties. We verblijven op de 21e verdieping, opnieuw twee 2-persoonsbedden. De kamer is prima, maar toch al wat gedateerd.
Na het inchecken en het koffers sjouwen gaan we beneden een kijkje nemen in het amusementspark. Pleunie wint als snel een stoffen Hamburger en maakt een rit in een heftige Disco-schommel. Ook bekijken we de 4D film van Spongebob Square Pents, erg heftig al zeg ik het zelf.
Na het eten in het restaurant van Circus-Circus wandelen we over The Strip (totale lengte ongeveer 8 kilometer) naar Treasure Island, waar een show wordt gegeven vanaf een piratenschip. Na de show lopen we terug en gaan horizontaal…

19 juli Las Vegas
Vandaag komen we wat later op gang. Ik kijk eerste nog naar de Touretappe, die onze tijd rond 08.00 / 08.30 uur eindigt. Mooie tijd, toch! We proberen nog wat prijzen weg te slepen bij de spellen, maar dat lukt niet écht. Om 11.00 uur gaan we naar de circus-acts. Dat valt een beetje tegen, omdat er slechts twee acts zijn. Eerst een clown en daarna een Poolse dame en heer, die zeer lenige standjes laten zien. De volgende acts zijn weer een uur later. Daar wachten we niet op want we willen The Strip gaan verkennen. We nemen een 24-uurs buskaartje ($ 7,00) en gaan naar het einde (of het begin, zeg het maar).

We beginnen bij Luxor, een hotel in de vorm van een piramide met daarvoor een sfinx. Ik meen in Luxor een bekende TV-ster tegen te komen, Bill Cosby. Hij geeft aanstaande vrijdag een show. Is hij het nou of niet ? We zullen het nooit weten.
We gaan verder via New York – New York, fantastisch hoge gebouwen met een achtbaan erom heen. Verder het vrijheidsbeeld. Een werkelijk imponerend en gelijkend beeld met deze Amerikaanse stad. Ook zie ik een wand met 32 flat screen TV’s met allerlei sportevenementen. Vooral sporten waarop men kan wedden, mooi gezicht. Via MGM gaan we richting M & M’s. In deze winkel van vier verdiepingen komen we alles te weten over dit heerlijke chocolaatje. Van T-shirts tot golfclubs, van rekenmachines tot Martini glazen. Op de derde verdieping zien we nog een 3-D film. Plotsklaps zijn Pleunie en Elise weg, later bleek dat het iets te maken heeft met mijn verjaardag over een week. Spannend…….
Via Harley Davidson slenteren we door naar het volgende themahotel. Onderwerp krijgen we van alles toegestopt, vooral kaartjes en magazine van dames, die weinig om het lijf hebben (If you know what I mean!).
De grote Eiffeltoren en de Arc-de-Triomph staat voor ons. Opnieuw groots, maar ik val in herhaling. Tot slot Ceasar Place en eindigen wij bij Mirage, waar we de dolfijnen ontmoeten en in Secret Garden de tijgers (van Siegfried & Roy) zien. Elise gaat niet mee naar binnen. Haar voeten willen niet meer. Solidair met Elise pakken we de bus en gaan terug nar Circus Circus omdat het klok ook alweer zes uur aangeeft, We gaat een dag toch snel.
We eten snel een hapje. Nou, hapje……..Weer teveel. Elise en Pleunie gaan nog even naar de amusementshal en rond negen uur is de hele familie Hermans-Piso ‘kaput’.

20 juli Las Vegas – Palm Springs
Poeh, dat sliep goed na zo’n slentertocht door Las Vegas. Heel veel indrukken in een hele korte tijd.
Na de aankomst van de eerste Alpenrit (gewonnen door de Noor Boassen Hagen) gaan we uitchecken. Ik moet zeggen dat onze reisleidster de zaken goed voor mekaar heeft. Ze heeft haar beroep misgelopen. Alles klopt tot in de puntjes.
Vandaag staat de langste rit op het programmma naar Palm Springs, een rit van 445 kilometer. Zeg maar vijf uurtjes rijden.

De autosleutel laat de motor om 09.05 uur starten en we zijn vertrokken. De autosnelweg is hier veel drukker. Rondom Death Valley zag je vaak kilometers geen auto. Nu is de vaak 4-baanse snelweg goed bezet. Een korte lunchstop na 250 kilometer en om half drie zijn we in Palm Springs. De temperatuur is hier nog steeds boven de veertig graden. Waarschijnlijk de laatste heetste dag, want vanaf morgen gaat het meer richting de 22-28 graden in Carlsbad en Los Angeles.
Gedurende de autorit maken we een klein foutje. De accu’s van zowel de Nintendo als de MP4-speler zijn binnen korte tijd leeg. Pleunie is ‘not amused’, maar heeft nog haar DVD-speler met enkele filmpjes. Hoe deden dat ze dat vroeger toen die apparaten nog niet bestonden ??
Er zal weinig tijd overblijven om Palm Springs of het nabij gelegen Joshua Tree National Park te verkennen, want we zijn nog behoorlijk moe van gisteren.
We worden glamoreus ontvangen in een zeer mooi hotel, Renaissance Palm Springs Hotel. Mooie kamer, zeer modern en nieuw. Een schitterend groot zwembad en heerlijke ligbedden. Precies wat we nodig hadden. ’s Avonds eten we bij Ruby’s Diner, écht leuk restaurantje opgemaakt in de 50-jaren stijl. Ook het personeel is naar deze tijd gekleed. Het eten is niet duur en geweldig lekker ($$). Dit zou Travelnauts moeten opnemen bij de tips (staat genoteerd!)
Vermoeid vallen we opnieuw vroeg in slaap.

De fotograaf had vandaag een rustdag en het toestel bleef lang in de rugzak zitten. Morgen misschien weer meer kiekjes.

21 juli Palm Springs – Carlsbad/San Diego
Tsjonge, wat lagen die bedden lekker. Zo goed dat ik de Touretappe naar de Galibier laat schieten. Na het ontbijt op de kamer ga ik met Pleunie naar de fitness-ruimte. Effe de spieren prikkelen en een duurloopje. Eens kennis gemaakt met het Amerikaanse indoor sporten, waarbij je iPod’s kunt aansluiten, calorieën verbruik en hartslag ziet. Verder TV kunt kijken, water kunt tappen, gewicht kunt aflezen, appeltje kunt pakken. Wat een luxe. Neen, geef mij toch maar fietsen in de buitenlucht.

We vertrekken dus wat later vandaag, rond 10.00 uur voor ook een relatief kort ritje van 185 kilometer naar Carlsbad, een badplaats vijftig kilometer ten noorden van San Diego. Dat was ook onze eigenlijke bestemming, maar deze moest worden aangepast.
Na arriveren om half één. Eten een hapje bij de Italiaan en rijden door naar de accommodatie Carlsbad-by-the-Sea Resort.. Maar we kunnen voor de eerste keer in onze vakantie nog niet inchecken. Gelukkig is er een groot outlet op loopafstand en doen wat inkopen, vooral de hardloopschoenen van Nike, Reebok, Adidas of Puma zijn erg goedkoop ($ 40). Na een lekker kopje koffie bij Starbucks kunnen we iets voor vieren op onze kamer.
Opnieuw prima verblijf met twee bedden, koelkast, gratis internet, TV, badkamer en groen grasveldje voor de deur. Daar leert Pleunie haar vriendjes kennen: Jake, Jenna en later aan het zwembad nog Jessica.De temperatuur is hier heel wat aangenamer, tussen 22 en 25 graden met een vochtig zeebriesje. Pleunie en Elise gaan nog zwemmen en Ger verkent al hardlopend de weg naar het strand. In dit duurloopje ziet hij voor alsnog geen strand. Daarna douchen, koffie drinken met een lekkere Pretzl, TV kijken en langzaam weer in ons bedje.
Ook worden –omdat we vier nachten verblijven- onze reistassen opnieuw georganiseerd, want het is een beetje een zooitje geworden. We hebben trouwens weer opnieuw teveel meegenomen… en er wordt nog af en toe nog wat ingekocht !

Inmiddels zijn met een top tien begonnen en een top vijf van missers/bloopers/tegenvallers. Op de laatste bladzijde de huidige tussenstand. Ger en Elise kunnen tussen 1 en 10 punten geven, Pleunie 1,2 of 3 punten.

22 juli San Diego/Carlsbad
Een dagje SeaWorld in San Diego staat op het programma. Maar eerst effe het ontbijt uitproberen. Nou, dat valt tegen. Beetje vreetschuur-achtig. Veel mensen op een kleine ruimte, alle tafels bezet, lange wachtrij en veel rotzooi bij buffet en tafels.

Dat betekent voor de familie Hermans, snel wat brood toasten, glas jus d’orange, yoghurt en een fruitje en wegwezen. Hier zitten wij niet lekker.
We liggen bijna naast Highway 5, die ons naar San Diego voert. Slechts 46 kilometer. Hoewel het erg druk is op deze 4-baanse snelweg zijn we zo in San Diego. Daar worden we toch verrast. Je ziet ongeveer zoveel auto’s als in de Efteling maal vier!!!! De entree is ook niet van de poes ($ 69). Als we binnen zijn, gaan we gelijk naar de eerste show van Shamu, de orca. Sinds het ongeluk enkele jaren geleden geen trainers meer in het water. De show is groots, zeker het gedeelte waarin de eerste twaalf rijen weer een volle lading water over zich heen krijgen. Circque de la Mer is een tweede halte. Leuke show op en boven het water met ook twee clownachtige figuren, die voor het amusement zorgen tussen al de acrobaten.
’s Middags eten we iets en vervolgen onze weg via de shows van de zeeleeuwen en de dolfijnen. Vooral in deze laatste voorstelling naast de dieren ook veel meer acrobatiek en dans dan voorheen. Even goed leuk en verrassend.

Inmiddels is de temperatuur weer boven de dertig graden opgelopen en is het zeer druk in het park. Elise en Pleunie gaan voor een stukje verkoeling en nemen een boot om al raftend omlaag te komen. Ze zullen nat worden, want op het einde van de rit staat niet voor niks droogcabines. Wachttijd: vijf kwartier. Poeh ! Ik zoek verkoeling in het voorportaal onder de airco.
Tot slot kijken we naar een komische en leuke voorstelling van Pet’s rules. Een show met huisdieren (vooral honden, maar ook katten, een varkentje ect.) Via de witte dolfijnen en de ijsbeer gaan we rond 19.00 uur naar de uitgang. Acht uur SeaWorld zitten erop. In de buurt van ons verblijf in Carlsbad gaan we opnieuw eten bij Ruby’s Diner, heerlijk J

23 juli San Diego/Carlsbad
Na de beslissende tijdrit in de Tour, waarbij Andy Schleck toch wordt verwezen naar opnieuw een tweede plaats gaan we ontbijten. Het is nog drukker dan gisteren, maar het lukt ons om een tafeltje te bemachtigen.
Bij terugkomst is de housekeeper bezig en wij besluiten om een kopje koffie te gaan drinken bij Starbucks Coffee. Elise ruikt alweer in het winkelcentrum de shopping-lucht en vraagt om toestemming om anderhalf uurtje te gaan winkelen. Wij hebben een goede bui en ze mag !

Samen met Pleunie gaan we terug, waarbij Pleunie gaat computeren (spelletjes.nl) en ik het nieuws uit Noorwegen (aanslag met 92 doden) lees in een Amerikaans krant. Dat duurt bij mij wat langer, want mijn Engels is niet geweldig.
Na de hereniging met onze shopper zoeken we ergens een strand. Het is zaterdag en dat denken dus meer mensen, ook lokale. We komen uit bij het begin van Oceanside (nog geen 10 kilometer van ons verblijf). Toch wel effe lekker om niks te doen, al zitten we op stenen omdat het water al vrij hoog staat. De zon doet al flink zijn werk en factor 50 moet er weer bij te pas komen. Pleunie heeft het prima naar haar zijn met enkele Amerikaanse leeftijdsgenootjes, zand, de golven en de hitte. Leuk was ook dat af en toe een zwerm pelikanen overvlogen. Lekker zwevend in een prachtige V-vorm. Op zoek naar nog warmer weer ?
Rond vier uur rijden we naar het centrum van Carlsbad, wat niet zo heel veel voorstelt en drinken wat. Een outlet/foodmarket vinden we niet in de buurt. Dus Elise haalt iets bij de Mexicaan. Vandaag maar eens weinig eten en afvallen, al weten we ook niet of we aankomen. Want we lopen en zweten veel !
Voor het slapen, gaan we met z’n drieën naar de fitness-ruimte waar we drie kwartier aan de gang zijn en lekker zweten. Daarna douchen, TV kijken en het zondag programma bespreken. San Diego Zoo?

24 juli San Diego/Carlsbad
We zijn geen vakantiegangers om niets te doen, daarom vandaag opnieuw aan de bak. We kiezen na het ontbijt, wat we in onze hotelkamer verorberen door de drukte in de ontbijtzaal, voor een dagje San Diego Zoo.
Opnieuw dus naar de grote stad, San Diego (50 kilometer), waar we voor $ 98 binnen zijn met z’n drieën. Toch een wat redelijkere prijs dan bij SeaWorld. We treffen een grote dierentuin aan met mogelijkheid om met de bus rond te rijden. We doen eerst twee kleine gedeelten van het park om vervolgens na de uitgebreide lunch het lievelingsdier van Pleunie op te zoeken, de Panda. We moeten in de rij om een glimp te kunnen opvangen. De panda is zeldzaam en huist pas sinds kort in het park. Daarna doen we een show met Chinese acrobaten. Dat is trouwens onze tweede show, want in de ochtend had we een show gedaan met huisdieren en de zeeleeuw Harry.
Na de acrobaten pakken we de bus naar het verste punt in het park om de ijsbeer, olifant en het eland te bekijken. Er vallen inmiddels een paar druppels regen, maar die kun je tellen op één vinger.Onze vakantie blijft nog steeds droog. Het is vandaag redelijk bewolkt, maar warm genoeg. Via de Monkey Trail (apensoorten) en een zwemmend nijlpaard lopen we terug. We gaan steeds vaker zitten. Een teken van vermoeidheid ?
Na zeven uurtjes komen we aan de uitgang, waar Pleunie meedoet aan een Hoela-Hoep wedstrijd. Helaas zijn haar heupen nog niet soepel genoeg en haalt ze niet de finale. Als beloning voor de deelname ontvangt ze een ‘tattoo’.
We kijken nog bij een dansact en een bandje en duiken om 18.15 uur de file in richting Carlsbad. Daar wordt nog kort gezwommen, koffie gedronken, de digitale krant van maandag alvast gelezen, het reisverslag gemaakt, TV gekeken en dan…….tukkie, tukkie.
Morgen reizen we naar onze laatste stop, Los Angeles (vier nachten). Ciao.

25 juli San Diego/Carlsbad – Los Angeles
Vandaag onze laatste transfer. Na het pakken (nou, bij het elkaar gooien) gaan we naar de outlet, waar we eerst een kop koffie drinken. Daarna twee spijkerbroeken gekocht omdat deze toch wel zeer aantrekkelijk geprijsd waren.

Ons ritje is slechts 110 kilometer. Dus we zijn rond half één al in Crown Plaza hotel in de wijk Fullerton / Anaheim. Een gedeelte van Los Angeles met 300.000 inwoners. We kunnen helaas nog niet naar onze kamer. We kijken wat rond en lunchen in een park in de omgeving.
Rond drie uur naar onze kamer, waar we ons gelijk omtrekken voor een duik in het zwembad.

’s Avonds gaan we eten bij de Italiaan, die er nogal duur uit ziet. Maar dat valt achteraf mee. Pleunie eet zowaar een hele rumpsteak op. De verwachtte pizza’s zijn er niet. Maar het buikje zit goed vol als we weer huiswaarts gaan.

 

26 juli Los Angeles
Vandaag sta ik voor de eerste keer op als 49-jarige. Na de felicitaties van Pleunie, Elise, Christa, Jaap en mijn moeder (de laatste drie via Skype) gaan we al vroeg naar beneden, want om 08.15 uur worden we met het shuttle busje van het hotel naar Disneyland gebracht. Via een omweggetje –omdat we twee Chinezen nog naar het werk moeten brengen- arriveren de de massawereld van Disney. Het is bomvol vandaag. We beginnen op ‘Tomorrowland’, waar we de nieuwe Star Wars Tour doen. Daarna de film van Michael Jackson. Onderweg komen we nog Goofy en Tiger tegen. Daarna naar ‘Adventureland’ waar we een toch maken door het regenwoud met een boot en Peter Pan. Inmiddels hebben we ook een kaartje (Fastpass) voor de Indiana Jones. Met z’n alle in een grote kano nog een rondje peddelen en indianen spotten. Na de lunch gaat het richting Fantasyland, waar we ook de parade bekijken van 16.00 uur. Na de optocht nog naar It’s a small world en het huis van Mickey, waar Pleunie en Elise de achtbaan nemen. Met de trein keren we terug op de Mainstreet, waar nog een band optreedt. Het is langzaam acht uur geworden en we zijn de klok rond op het park geweest. De beentjes zijn we helemaal dood en we snakken naar een douche en een lekker bed. Dat lukt dan ook zonder moeite.

 

27 juli Los Angeles
Vandaag was het programma lang onduidelijk, omdat we het rustig aan willen doen na de zware Disney-tocht. Om negen uur gaan we in het hotel ontbijten. Een beetje aan de late kant maar er ligt nog van alles. Ruim voor de middag vertrekken we dan toch door het drukke Los Angeles naar het vijftig kilometer verder gelegen Hollywood. We komen al snel terecht in de file en gaan in Hollywood eerst naar de Observatory in Griffith Park. Op 300 meter hoogte ligt dit Planetarium, ook bekend door zijn wijdse zicht van het centrum van Los Angeles tot de kust bij Santa Monica (dus de Stille Oceaan). Ook zijn de letters HOLLYWOOD op de Mount Hollywood van hieruit goed te zien.
 
’s Middags zijn we richting Hollywood Boulevard gereden om de Walk of Fame te belopen. In totaal zijn hier op het trottoir bijna 2500 sterren aangebracht met een beroemdheden, die voor de Amerikaanse amusementsindustrie belangrijk zijn geweest. We zien bv. Michael Jackson, Shrek, Humphrey Bogaert en dus nog 2441 anderen.
In het centrum van deze Walk of Fame ligt het Chinees Theater en het Kodak Theatre, waar bekende optredens worden gegeven. In die omgeving lopen allerlei ‘gemaakte ‘ beroemdheden rond, die zich graag laten fotograferen. We zien Marilyn Monroe, Shrek, Ermo, Ramboo, Star Wars, Superman, Spiderman en BA van A-team in een mini-uitvoering. Leuke en grappige ervaring. Pleunie koopt nog een hoed en voelt zich effe Michael Jackson.
Op de terugweg –aan de andere zijde van Hollywood Boulevard- eten we bij Mc Donalds (dat is de tweede keer, knap hé ?) en reizen daarna weer terug richting Fullerton. Helaas opnieuw via de nodige files. Bij terugkomst ga ik nog effe sporten met Pleunie in het fitnessruimte na een duurloopje. Elise gaat nog zwemmen. Na een glaasje rode wijn is alweer een dag voorbij. Morgen de laatste dag.


28 juli Los Angeles – Amsterdam

De dag van de terugreis. We staan vroeg op, want het was de laatste dagen druk op de autosnelweg. Maar na het ontbijt zijn we rond 08.30 uur vertrokken. Alles loopt vlotjes en we zijn om 10.00 uur op het vliegveld van LA. Het inleveren van de auto is een voorbeeld qua service. Vijf minuten na aankomst zitten we met koffers in de bus naar de vertrekhal, waar we trouwens gelijk kunnen inchecken. En dat vier uurtjes voor vertrek. Onze vlucht vertrekt namelijk om 14.00 uur. Alles gaat on-time en na een vlucht van bijna een half etmaal arriveren wen op 29 juli ’s morgens in Amsterdam.