Reisverslag familie op reis door West-Amerika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Kuitenbrouwer in West-Amerika

met kinderen van 5 en 1 jaar
Reisverslag rondreis Californië, augustus

Na maanden van voorbereiding, avonden internetten en zoekslagen maken, gaan we eindelijk… 2 augustus 2013 is de dag. Mijn twee stoere kleine mannen, Noohé van 5, Javi van 1 jaar oud en ik. Noohé beseft natuurlijk al heel goed dat we een grote reis maken waar de tijd anders is dan in Nederland. De koffers staan in het begin van de week al klaar, aangezien ik nog twee en een halve dag moet werken de week van vertrek, wat de voorpret nog groter maakt. Complimenten van Noohé; goed hé mam, we kunnen zo in het vliegtuig stappen. Onze bovenbuurman Mark is zo aardig om ons om kwart over 6 ’s ochtend naar het vliegveld te brengen. Eigenlijk wil Noohé helpen om de koffers. ’s avonds in zijn auto in te laden maar kinderslaapjes zijn hard nodig dus; hop hop naar bedje toe voor de kids.

Dag 1, 2 aug – Nederland – San Francisco

6 uur ‘s ochtends; met 2 grote koffers, 2 handtassen, speeltjestas, kinderstoel, kinderzitje kinderwagen en een rug drager op naar Schiphol. Here we come USA, off we go!

Na een goede en lange vlucht van 11 uur meerdere malen de vraag; zijn we al geland, leuke filmpjes, kleine hapjes, twee slaapjes door Javi en één voor Noohé landen we midden tussen de wateren op San Francisco International Airport. Een tip via vooraf gevoerde e-mail met het hotel, W San Francisco, brengt mij direct bij de shuttlebus naar downtown San Francisco.

De eerste tegenslag; o jee, vergeten de bankpas voor buitenlandse opnames aan te melden wat sinds 2012 veranderd is. Met nog net genoeg euro’s, om in te wisselen voor Dollars, redden we het tot aan het hotel, met de shuttle bus. Gelijk maar even via Wi-Fi inloggen en de bankpas aanmelden. Het is al weer half 3 voordat we ons eerste SF wandeling kunnen maken. Even de eerste stadservaringen opsnuiven voordat we lekker ons bed in duiken, een wandelingetje naar pier 1 en 2. Deze wandeling blijkt een voorbode voor de lange wegen en grote afstanden die ons nog te wachten staan.

Na terugkomst bij het hotel lekker taco’s om de hoek van het hotel gegeten om vervolgens na een warme douche, 19 u later, het bed in te duiken. Natuurlijk schieten gedachten door mijn hoofd voordat ik in slaap van; “Hoe dat straks in de camper zal zijn en wat gaan we allemaal meemaken”. En dan om half twee hoor ik een stemmetje; “mama”. Mijn slaapogen openend zie ik Javi, van één jaar, en even later ook Noohé van vijf recht op in hun bed zitten. Midden in de nacht. Ik was al voorbereid door vrienden die vijf dagen eerder zijn aangekomen. Zo, speeltijd en een hapje eten. Roomservice komt goed van pas. Daar zitten we dan om 2.00 uur ‘s nachts aan de toast with jelley te eten. Heerlijk en wat een belevenis al.

Twee uur later toch maar het bed in gesommeerd en worden we om half 10 lokale tijd ‘s ochtends wakker. Na een heerlijk ontbijt met de eerste gegrilde worstjes gaan we ons het drukke stads gewoel in. Nog enig sinds onzeker kijk ik op het papieren stadskaartje om wandelend mijn weg met Noohé en Javi te vinden. Via Marketstreet en Union Square zouden we eigenkijk de “cable car” al willen nemen maar de 1e en 2e cable car rijden vol aan onze neus voorbij. Dan maar lopend op naar Fisherman ‘s Wharf. Noohé maakt terecht de opmerking; “dan lopen we toch”, hoe dapper mijn kleine grote man. Hij weet natuurlijk niet hoe sterk de straten stijgen en dalen (8-10%) in deze wereldstad. Drie blokken verder, staan we voor het hotel waar vanuit het uitzicht over de stad adembenemend moet zijn. Helaas is de lunchroom alleen geopend tijdens ontbijturen. Dus lopen we door naar Fishermans Wharf. Onderweg komen we langs een pizzeria nabij de Coit-Tower. We kijken de heuvel van de Coit-Tower lachend toe en besluiten toch de lekkere pizza te verkiezen boven het beklimmen van de heuvel naar deze imposante toren. Na de voldoening van een pizza kunnen we er weer tegen en vervolgen we onze weg richting Fishermans Wharf. Daar aangekomen moeten we natuurlijk even langs de zeeleeuwen op de befaamde Pier 39. Van daar hebben we ook zicht op Alcatraz eiland en voor we het weten vertrekt de boot langs Alcatraz eiland, richting het schiereiland met aan de kust gelegen Sausolito. Met de kinderwagen op het bovendek hebben we prachtig uitzicht op de skyline van San Francisco. In het zeer toeristische gebied genieten we van een wandeling door de winkel straten. Na een heerlijk ijsje en een latte stellen we ons op voor de terugtocht met de boot naar SF.

Kleine bijzonderheid; als je je vervoerskaartje bij het verlaten van de boot niet voorhanden hebt mag je nog eens terug om op Sausolito je kaartje te kopen! Het wordt bij entree van de boot aangekondigd. Na een busrit op het open dek van de stads-tourbus komen we deze eerste echte dag in SF terug bij ons hotel. Na verorbering van een sandwich en een grote limonade om de hoek van het hotel gaan we lekker douchen en ons bedje in. Ook deze nacht zijn we wakker, echter om 04.00 uur ‘s nachts. De tijd schuift al op.

Dag 2 – San Francisco

Na een rustige ochtend in het zwembad en bubbelbad van het hotel, met spetters en bubbelplezier op naar Fishermans Wharf. Via Yumapark tegenover ons hotel en een bezoek aan het Museum of Modern Art lopen we naar Unionsquare. Daar aangekomen gaan we met de open stadstour bus wederom naar Fishermans Wharf en huren we daar een fiets met kiddycar. Na het afleggen van een soort fietsproef en achterlating van een borgbedrag (wij als Nederlanders lachen daarom) mogen we vertrekken. Jullie, Noohé en Javi, zitten lekker achterin en kijken lekker rond met de verplichte kinderhelmen op. Dan, na bezoek aan de pier met uitkijktoren, voor de baai van SF, fietsen we de heuvel op richting Crissy field. Een mooi en uitgestrekt gebied met goede fietspaden langs de kustlijn. Noohé helpt me de heuvel opduwen, behoorlijke klim, maar daarna kunnen we lekker naar beneden roetsjen en hebben we binnen de kortste keren uitzicht op de Golden Gate Bridge, prachtig. Na een goede cappuccino in een biologisch café op de hoek bij Crissy field en wandeling aan de kust zijn we terug gefietst richting ons bordje spaghetti bij Fishermans Wharf. Na voldoening moeten we dan toch de cable car nog graag gebruiken. Helaas na een lange wachttijd rondom de draaischijf met de nodige onrust kunnen we na bijna één uur instappen. Javi, de jongste slaapt al even en ook Noohé zal niet lang meer zijn ogen kunnen open houden. Enige spanning op te over de rit en het spektakel rondom de draaischijf houden hem wakker. In het hotel, even snel wassen, omkleding en dan snel het bed in.

Dag 3 – San Francisco – Castro Valley

Na een goede derde nacht in SF moeten we deze dag nog even wachten totdat we de camper kunnen ophalen. Daarom hebben we de bus genomen naar het Golden Gate Park. Het duurt vrij lang maar de beloning is dan ook groot als we door het park, springend over de vierkante tegels in een mooi en strak voorgegeven, design-achtige omgeving. We lopen door groene vorm gegeven lanen in de richting van de Japanse tuinen. Binnen de poorten van de tuinen rennen en klimmen de kinderen op prachtige bruggen, ruiken aan mooie bloemen en kijken hun ogen uit bij de hoge rode houten tempels. Dan is het zover om terug te gaan naar het hotel, de bagage op te halen en richting het camper verhuur bedrijf te gaan.

Na een rit van drie kwartier met een vooraf bestelde pick-up ramp (taxibus) komen we aan en kunnen we na enige wachttijd dan eindelijk de sleutel in ontvangst nemen. Blijdschap en plezier doet ons bijna vergeten om de persoonlijke uitrusting mee te nemen. De eerste verkenning in de camper, de tassen ingeladen, de kinderstoelen op zijn plek, motor was al gestart en dan nog even snel naar binnen om deze in ontvangst te nemen. Eindelijk “En route”. We zullen niet heel ver rijden gezien de tijd, 16.30 uur ‘s middags, en eindigen in het plaatsje Castro Valley op een verlaten parkeerplaats in een goed ogende woonwijk. Gelukkig is het water in de camper bevoorraad en hebben we kort voor de overnachting boodschappen gedaan zodat we in de morgen een lekker en rustig ontbijt voor ons hebben.

Dag 4 – Castro Valley – Manchester

De verrassing bij het wakker worden, vooral voor Noohé, is dat we op een grote parkeerplaats naast een enorme leuke speeltuin staan. Dus aankleden en ontbijten in de speeltuin.

Na en goed half uur en bewegingsruimte gaan we de weg op voor de eerste echte reisdag. We hebben vandaag een goede 145 mijl af te leggen. Vanaf Castro Valley nemen we de 580 en aansluitend de 101North. Wat een gemak om enkel aan Noord – zuid, oost of west te hoeven denken op de snelwegen. Extra ballast is dat de Tom Tom niet werkt maar gelukkig heb ik een goede kaart in Nederland aangeschaft die uitkomst biedt, tot in detail. Met Javi die zijn eerste slaap moment heeft en Noohé die kindermuziek luistert, vordert de reis goed. Genietend van het prachtige uitzicht op de Golden Gate Bridge rijden we onder een ijzeren bouwwerk door. Nog even tol betalen en dan over de Bay Bridge richting het noorden.

Na een goede 100 mijl en twee en een half uur verder, verlaten we via Cloverdale de highway 101north. Bij Cloverdale is het even zoeken en rijden we een extra rondje over de dorpsweg. Daarbij passeren we een aanduiding Winnery with picknick place. MOOI!! Lunchtijd. We rijden de langs de wijnvelden richting picknickplaats. Naast de parkeerplaats staan we midden tussen de wijnranken en kunnen we naast de klanken van een kleine fontein onze boterhammen opeten. Wat wil een mens nog meer. Als kadotje besluit ik een lekkere fles port te kopen om de eerste lange reisdag in de avond onder het genot van te kunnen afsluiten.

We zetten onze reis na deze onderbreking voort en hebben nog een goed stuk over een bergachtige weg, tussen de bossen door, te gaan. Via de 128 west rijden we een goede 26 mijl richting kust en komen we uit bij Point Arena. Gelukkig is de camping nu niet ver meer, de kinderen willen er ook uit. Deze eerste reisdag komen we aan op de Manchester Beach KOA camping. Prima met een fijn zwembad, skelters voor Noohé, een leuke lage klimboom voor Javi, twee speeltuintjes en lekkere relax bankjes voor mij. De grijze zandgrond stuift op en zorg voor grijze, stoffige handen en voeten die we straks wel schoon wassen. Na deze fijne ontspanning ons eerste camper maaltje koken op de twee aanwezige pitten. Ik waag me nog niet aan een kampvuur en zal hier en daar de kunst misschien even afkijken. We doen het makkelijk lekkere pannenkoeken met stroop en een bakje sla met komkommer en tomaatjes erbij. Nog even rond struinen en spelen in de speeltuin levert de eerste contacten op met andere (Amerikaanse) kinderen. De taal is geen barrière blijkt voor Noohé. Dit speelmoment leidt tot een uitnodiging om marshmallows te komen roosteren en aanwijzingen in opbouw van een kampvuur. TOPPIE!!

Ok jongens, pyjama’s aan en op naar het kampvuur. Het is al behoorlijk fris aan de kust dus truien aan. De jongens smullen en de ogen glunderen bij het eten en klaar maken van deze eerste marshmallow. Wat een feest. Goed en wel voorzien, buikjesvol, handen wassen, tanden poetsen en naar bed. Morgen lekkere een rustige dag in de omgeving

Dag 5 – Manchester – Point Arena

Bij het wakker worden kijken we door het bovenraam vanuit onze ‘luxe’ slaapplek naar buiten. Dan nemen we de eerste eekhoorntjes waar. Voor Javi een nieuwe ervaring en al snel klinkt het uit zijn mond iets wat lijkt op ekkorn, ekkorn. Leuk, de eerste vier vijf woorden waaronder eekhoorn, prachtig.

Na een eenvoudige ochtend wasbeurt, kleren aan en in de frisse ochtend ontbijten we buiten. Al snel zijn de boterhammen op, buikjes vol, lekker spelen met de camping kindjes. In de camping winkel nog even kopje koffie halen, lekker buiten op drinken terwijl zowel Noohé als Javi hun best doen de krom gegroeide boom bij de ingang te beklimmen. Noohé krijgt al snel bijstand  van een camping kindje en spelen dan ook ruime tijd gezellig samen onder het roepen van kom, kom, go, go, here, You come, ren,…..

Zo net na de lunch moeten toch ook boodschappen gedaan worden en is het plan om de vuurtoren en klifrotsen bij Point Arena te bekijken. Een gouden greep want het blijkt nationale vuurtoren dag te zijn waardoor we ook echt omhoog mogen in de vuurtoren. Javi ondertussen in slaap gevallen gaat al slapend mee in de rug drager omhoog. Enig sinds buiten adem met een goed klimvermogen komen we boven (170 treden) om te genieten van een wijds uitzicht over de aanwezige kliffen en oceaan. Als we weer beneden zijn zoeken we de kliffen op en maken we een spannende wandeling over kliffen met gaten er in waar doorheen we de zee horen klotsen. Vlak voor de kust nemen zeehonden een relaxte positie in op een zonnerots en wij volgen hun voorbeeld op de kliffen met in onze hand een verrekijker. Op de terugweg komen we langs een soort boerenbond winkel en kunnen we de benodigde keukenspullen en etensmiddelen kopen. Zo; wij kunnen weer een paar dagen vooruit! Na een duik in het zwembad, een heerlijke salade maaltijd en een douche in de camper genieten we van de stilte buiten en al snel van een welverdiende nachtrust. Morgen weer een hele rit voor de boeg naar Eureka, op zo’n 175 mijl rijden vanaf Manchester.

Dag 6 – Redwood State Park

Na een lekkere warme douch en een goed ontbijt, een speelmoment tussen de kleine spelende eekhoorntjes zwaaien we naar Sara en haar twee kinderen. Was een warme ervaring om met wildvreemden marshmallows te roosteren, onder het genot van diepgaand gesprek over oorsprong en achtergronden van Europeanen en Amerikanen. Interessant om de trots te voelen die bekend is onder Amerikanen en dat zij die trots graag uitdragen.

Langs een slingerende kustlijn rijdend hoor ik een enthousiaste roep vanaf de achterbank overduidelijk; “stoppen”. Ok, surfers gespot in zee. Terwijl gespierde mannen de golven bedingen op hun surfplank drinken wij een gekoeld glas limo en eten we een sappig stuk watermeloen op het strand. Noohé en Javi doen de verschillende stoere bewegingen na op een houten boomstam vanaf het strand. Na deze sportieve onderbreking rijden we verder langs de kust en komen we langzaam aan in de buurt ban de prachtige “Redwood” bossen. Als we de snelweg verlaten brengen we eerst een bezoek aan de onder-doorrijboom, waar we natuurlijk met onze camper niet onderdoor kunnen. Lopend bedwingen we deze immense boom en klimmen we op meters, boven ons hoofd uit torende, omgevallen/ omgekapte boom. Het resultaat; de vraagt de nodige nabehandeling met een pincet want Noohé heeft er splinters van in zijn handen. Als we dan verder rijden via de befaamde reuzen bomen gelegen aan de Avenue of the Giants komen we via een mooie overdekte wegen aan bij de campsite. Sommige vormen zijn wel100 meter hoog en 1500 jaar oud. Dit biedt gelijk voor zowel voor Noohé nieuwe klim momenten en uitdagingen als onderdoorgangen voor Javi. Moe van de belevenissen zoeken we een warme douche op in de aanwezige toilet faciliteiten aangezien er hier geen aankoppelingen voor water en afvoer op de campsite zijn. Direct aangrenzend aan de campsite is het visitors- center gevestigd. Mooi om morgen eens naar een eerste ‘junior ranger programma’ te kijken. Na een goed gelukt eerste eigen kampvuur met gebraden worstjes en een broodmaaltijd wordt er heerlijk gedroomd door de jongens van alle belevenissen tot nu toe. Dat geeft mij tijd om bij de warmte van een kampvuur, wat wel nodig is onder het bladeren dek van deze imposante bomen, de route voor morgen te bekijken. Onder genot van een koel glas rosé zit ik, kijk ik omhoog en beleef een enorme vrijheid.

Dag 7 – Avenue of the Giants – Eureka

We genieten na het ontbijten een rustige nacht van een ochtend wandeling met een echte ranger. Gelukkig geen beer gehoord of gezien in de buurt van de camper. We leren welke plantjes giftig zijn en krijgen hartvormig blaadjes te eten. Echte citroensmaak. Dat doet je beseffen dat wij weinig weten van smaakmakers, medicijnen in de vorm van natuurlijk aanbod.

Na dit avontuur en een kleine lunch in het eerste zonnetje nemen we afscheid van de Burlington campsite en rijden we doornaar Eureka. Een kleine twee uur rijden. Dan komen we aan op de volgende KOA campsite waar we na een kort moment geïnstalleerd zijn. Op naar het aanwezige zwembad en lekker dobberen. Javi heeft tijdens de rit zijn middagdutje gedaan en is volop rond het zwembad aan het lopen terwijl Noohé als een volleerde walrus onder en boven water zwemt. Er in, er uit, bubbelen en genieten van het zonnetje. Als we dan na het zwemmen, omgekleed en wel richting centrum rijden wacht ons een heerlijk visrestaurant met een groot aanbod van aan lokaal gevangen vis soorten. De jongens eten lekkere visfilet terwijl ik een heerlijk bord met reusachtige gamba’s voorgezet krijg.

Terug op de campsite staat de tractor klaar en zittende op strobalen worden we rond gereden. Op de achter grond klinkt in gedachten; Old Mac Donalds had a farm…….lachend en hobbelend stappen we na twee rondjes af en is het slaaptijd. Als de jongens in bed liggen haal ik de wasmanden te voorschijn. Na een week binnen onze drieweekse reis raken we door onze, afgemeten en geselecteerde, schone kleding heen. Ondertussen dat de was draait komt de kaart te voorschijn en is de route voor morgen al snel bekeken en bepaald.

Dag 8 – Trinity river

Deze dag rijden we richting het Lassen National park rondom de Lassen Peak vulkaan. Een dag vol van verrassingen gezien we in de middag een lekkere lunch aan de Trinity river. Enkele lokalen zijn rondom de rivier grote stenen aan het verzamelen om hun tuin mee aan te kleden. Al snel hebben wij onze zwemkleding aan en genieten wij van een lunch met prachtig uitzicht op de kolkende rivier. Grote en kleine steentjes moeten er aan geloven dat kleine kinderhanden ze op de bodem van de rivier gooien en daar terecht komen. Ondertussen zijn sportievelingen bezig raftboten in de rivier te tillen en zwaaien ze enthousiast naar ons in het voorbijgaan. Over de gladde stenen heen balanceren met een kleintje op de arm blijkt toch lastiger te zijn dan gedacht met als gevolg een valpartij. Javi geschrokken en huilend mezelf verbijtend van de pijn en zo te zien gewonnen blauwe plek op mijn heup. Dit kan het plezier niet weg nemen en na een goed uur van waterplezier rijden we voldaan door. Javi valt als een blok in slaap en Noohé en ik kijken onze ogen uit als we de rivier langs de weg volgen en zo nu en dan zware watervallen zien die bedongen worden door stoere rafters. Zo tegen vier uur komen we aan bij Wiskeytown en vinden we Wiskeytown Lake. Voor Rv’s is er een grote parkeerplaats waar ook wij ons plekje vinden. Zonder wateraansluiting besluiten we bij het meer een broodmaaltijd te eten na een goede zwempartij. De muntjesdouche biedt uitkomst om op te warme en schoon het bed in te duiken. Zonder Wi-Fi en de kids in bed zak ik uiteindelijk, na kennismaking met mijn Nieuw Zeelandse buurman, neer op een stoel. Het belooft een mooie avond te worden met een sterrenregen. Het aanblik van de sterrenhemel biedt twee vallende sterren. ’s Ochtends vroeg vertel ik dit aan Noohé waarna hij onschuldig vraagt: “heb je ze opgeraapt dan”.

Dag 9 en 10 – Lassen National Park en Subway Cave

Op naar het meer voor een heerlijk vroeg ontbijt, We komen als eerste bij het meer en zijn getuige van een gedeeltelijke zonsopgang, zo vroeg en sereen. Na een uurtje of anderhalf pakken we langzaam alles op en maken we ons klaar voor onze vervolg reis richting Lassen. We passeren daarbij de vroegere plaatsjes waar goudjagers zich settelden. Het oogt ook nog erg ouderwets, Tussen de hooggebergten van de Sierra Nevada, in Singletown, drinken we een koffie. Ik krijg hier het gevoel dat de tijd heeft stil gestaan als we door de hoofdstraat lopen en het interieur van het café bekijken.

Als we dan aankomen bij Lassen National Park doen we een kort kennismakingsrondje binnen het bezoekerscentrum. Na een mooie film over de Lassen Peak en de uitbarstingen halen we alvast het junior ranger boekje bij de balie. De informatie leert ons dat in 1915, dus net geen 100 jaar geleden, de vulkaan de Lassen Peak ontplofte en de aarde deed schudden. Er ontstond een landschap met vulkaankraters, kokende meertjes, pruttelende modderpoelen en veelkleurige gesteenten. Hierna rijden we naar de KOA camping met stroom en water aansluiting. Twee nachten zonder biedt behoefte aan verversing. Klein comfort is toch wel prettig, zeker met kleine kinderen. Het geeft ons een rustige en een gezellige middag aan het kleine camping zwembad en de speeltuin. Beetje dennenappels zoeken, stokjes verzamelen, kleine diertjes kijken en ons volgende avond kampvuur. Na een voldane middag liggen daar twee zongekleurde jongetjes lekker te slapen. Even tijd voor een lekkere leesavond met een knabbeltje en een wijntje.

Op naar de Lassen Peak. Rondom het bezoekerscentrum maken we een mooie wandeling. Noohé is een beetje onrustig omdat er toch beren in de buurt leven. Ondanks dat we meerdere wandelaars tegen komen zijn we met een half uur terug bij het bezoekerscentrum. We hebben enkele opdrachten in het junior boekje bekeken en uitgevoerd wat Noohé, na het afleggen van de vertaalde ranger belofte een mooie badge oplevert. Helemaal trots en enig sinds verlegen neemt hij deze in ontvangst. Op naar de Subway Cave, een natuurlijk ontstane lava tunnel, na een goede 20 minuten rijden komen we aan en maken we ons klaar deze tunnel te bezoeken. Dus hoofdlampjes op, en lopen maar, buiten is het warm en drinken we nog wat, in de tunnel is het koel en aangenaam. Javi is kennelijk onder de indruk en ik ben blij dat hij in de rug drager zit omdat het toch een behoorlijk oneffen grond is en pikkedonker zonder hoofdlampjes aan. Ik voel Noohé ‘s hand in mijn hand knijpen als we het donker in lopen. We horen en zien dichtbij ons andere mensen lopen en volgen hen en de reflectoren die zijn aangebracht. Even later zien we het daglicht maar is er geen makkelijk te belopen uitgang. Dus terug en nogmaals door de koele, donkere tunnel. Onderweg zien we grote en kleine lavahopen en uithollingen die wijzen op de kracht en speling van de natuur.

Na een lekkere lunch en koele drank en voldoende beweging vervolgen we onze rondom de Lassen Peak. Onderweg komen we prachtige uitkijkposten tegen op de vulkaan, langs beekjes en bergen lavasteen. Javi en Noohé slapen een goed uur wat mij ruimte geeft om de omgeving goed op te nemen en meerdere foto momenten in te lassen op onze route. Door natuurlijke stoom gaten, oneffen lavastenen en grijs getinte paden en kronkelwegen rondom de vulkaan laat de te rijden route zich langer zijn dan gedacht. Na een leuke anderhalf uur lange stop bij een klein ijskoud beekje brengt het ons vandaag tot aan de bovenkant van Lake Almanor. Een enig sinds verlaten lanen campsite met drie trailers is onze overnachtingsplaats voor vannacht. We stoppen het stageld in een envelop en deponeren we het in een brievenbus. Wanneer de ranger komt om het geld op te halen maakt hem nieuwsgierig en Noohé merkt terecht op dat hier alles in Amerika op campsites veel meer open is dat dieven het geld niet komen stelen, zo jong als hij is.

Dag 11 en 12 – Lake Tahoo

Na een ontbijt met lekkere gebakken eieren en brood rijden we door richting Lake Tahoe. Na een goede drie uur komen we aan bij de D.L. Bliss campsite. Heerlijk tussen de “Pinetrees” en ruime kampsites. Een goede middag met speelmomenten met de overbuurjongen. Noohé haalt zijn hart op door met de 16-jarige Stephan te voetballen. Javi dartelt er lekker tussendoor met een tweede bal en komt af en toe bij mij knuffelen en uithuilen als hij het niet kan bijbenen. En ik; lekker met mijn leesboek in het zonnetje en de frisse dennengeur in ademend geniet ik van mijn spelende kinderen. We eten lekkere spaghetti met goed gekruide bolognese saus. Als toetje een beetje yoghurt.

Een uitnodiging volgt van Stephan met zijn Duitse moeder om lekker marshmallows te braden. Als Javi al omvalt van de slaap geniet Noohé op mij schoot met een prik vork in zijn handen en een marshmallow boven het vuur. Gezellig bijpraten hoe Europeanen het in Amerika beleven, leuk.

‘s Ochtends vroeg staat Noohé al te popelen om met Stefan te voetballen. Dus na het ontbijt snel de sportkleren aan terwijl Javi en ik rust gaan doen. Het is dan ook “house keeping-day” dus even wat zaken in de camper opruimen en de waszakken klaar leggen voor later op de dag.

Als we dan later naar het naast gelegen dorp rijden aan de onderkant van het meer vind Noohé het niet leuk om te gaan. Aangekomen bij de wasserette treffen we rijen met wasmachines, drogers en rijkarretjes. Daarmee is alles weer goed want voordat de was verreden kan worden van de wasmachine naar de droger zitten Javi en Noohé om de beurt er in en rijden ze elkaar rond. Dat maakt dat de tijd snel voorbij gaat. Tussendoor doen we nog even boodschappen bij de supermarkt en dan is het gelukkig weer gedaan met de verplichtingen. We rijden terug naar de Emerald Bay, waar we bij een mooie slingerende afdaling te voet, tussen de bomen door genieten van het dichterbij komen bij het meer. De beloning is dan ook na 20 minuten wandeltocht, met Javi in de rug drager, dat we twee uur lang aan het meer kunnen zwemmen, spelen, spetteren en diertjes kijken. Eenden, zwanen, eekhoorntjes, visjes, boten, versnaperingen, alles wat het indrukwekkend maakt voor kinderen.

Terug begonnen aan de klim omhoog doen we er iets langer over. Bij de camper aangekomen stappen we enigszins bezweet in en genieten we van eenvoudig welverdiend koel water. Hoewel koel; geen elektra aansluiting en een koelkast die niet echt goed koelt, geeft gewoon water. Maar evengoed lekker. Snel terug naar de camping om aan de waterkant van zonsondergang te genieten. Helaas moeders; Noohé heeft andere plannen en wil graag weer voetballen. Ok, denkt mams dan maar. Na het eten, bij schemering, nog een potje voetbal en daarna naar bed jongens. Morgen staat er weer een aardige rit voor de deur namelijk naar Yosemite National park.

Dag 13 – Richting Yosemite

Na vertrek, waarbij we door diverse mensen uitgezwaaid worden, hebben we weer de nodige bewegingsmomenten. Bijvoorbeeld onder een grote boom in een rustige straatje naast de hoofdweg, een mooi meer voor de lunch, een frisse duik, een koffie in café onderweg. De rit biedt weer slingerwegen, weg opbrekingen mooie uitzichten hier en daar. We brengen het tot vlak voor het Yosemity en eten in het laatste dorpje voor de entree lekkere pizza in een restaurant. Op aanwijzing van de medewerkers rijden we hierna door naar de dichtstbijzijnde campsite. Heerlijk in de namiddagzon nog even een duik in het zwembad water en we zijn weer opgeknapt van de lange reisdag en klaar voor de nacht. Een broodje en een salade bieden uitkomst. Als het al schemert lopen we terug naar de camper. Al snel zoeken we alle drie ons bed op. Gelukkig wel weer stroom en water aansluiting zodat alles weer gevuld kan worden. Hoe zullen de komende dagen zijn, je weet het niet.

Dag 14-15-16-17 – Yosemite National Park

In het park rijden we eerst naar een kleine campsite, boven in het nationale park, 3 mijl vanaf de hoofdweg, een afdaling. Het is een kleine natuur camping zonder voorzieningen. Puur natuur dus.  Als het kaartje onder de steen op een paaltje van de uitgekozen camperplek ligt, we geluncht hebben en alvast van een speelmoment in het campingbeekje hebben genoten rijden we naar Yosemite Valley. Wat ben ik blij met mijn camperkeuze op dit moment, omdat de weg smal en sterk slingerend omhoog loopt. Zo nu en dan een tegenligger wat maar net goed gaat bij het passeren. Deze 19-feet camper maakt het overzichtelijk, hoewel het net voldoende ruimte voor ons drieën biedt. Na het plezier in het beekje vermaken we ons de rest van de middag in “de Valley”. Van indianentippies tot ranger opdrachtjes, van hertjes dichtbij tot verbazing om de prachtige natuur ver weg. Met veel informatie van het bezoekerscentrum rijden we voordat het donker is naar onze mini camping, Tamarak Flat campground. Na een lekker kampvuurtje, gebraden worstjes met een soort macaroni/groente mix liggen ook de aardappels te poffen in het vuur. Dan nog een kort was moment met gekookt water uit het riviertje en de jongens lekker schoon het bed in. Nog even contact met mijn Nederlandse vrienden uit Voorburg. Coby en Ruud,  die ook in de buurt zijn om onze ontmoetingsplek voor de volgende dag te bespreken en dan ook lekker onder de slaapzak. Tuolumne Meadows wacht op ons. De sterren fonkelen me tegemoet en beloven een mooie laatste week in de USA.

Dag 15 – Yosemite, Tuolumne Meadows

Lekker uitslapen (8.00 uur ) is voor ons al heel wat. Het is toch altijd een beetje spannend in een natuur gebied met beren in de omgeving. Eten in de berenkast en Noohé trots op zijn tekening daarover in het rangerboekje. We genieten nog even en hoeven ook niet ver te rijden vandaag. In het beekje vindt ons ochtend ritueel plaats. Het water is zo helder en lekker fris. Noohé en Javi spelen met stenen en stokken in het water. De emmer doet dienst als grote roerpan. De afwas en het wassen van enkel kledingstukken wordt gedaan. Als de afwas droog is, de mooie foto’s gemaakt zijn, we genoten hebben in de hangstoel die we onderweg kochten, rijden we richting het oosten. Met een klein slaapje van Javi het eerste half uur komen we onderweg uit bij een gigantische overview met prachtige klimrotsen. Een mooie plek voor een klein fruit moment en beweging. Als we na een klein uurtje weer door rijden zijn we dan ook zo bij Tuolumne. Dit is een half om half gereserveerde camping. Dus 50 % kans op een plek bij open inschrijving op een wachtlijst. Er wordt ons bij inschrijving voor mij op het hart gedrukt bij het benoemen van de verkregen plaatsen aanwezig te zin. Zo niet dan geen plek en weer van de wachtlijst af. Dus dan maar een half uur wachten. En dat het de moeite waard is blijkt zowel voor ons als mijn vrienden een plek voor de komende nacht of twee nachten. Als wij ingericht en klaar staan op onze plek komen daar Ruud, Coby met Max (6) en Thijmen (bijna 2) aanrijden. Goede omhelzingen, volle verhalen, spannende avonturen passeren de eerste uren. Zij zijn al drie en een halve week in de USA en hebben een hele route vanaf San Francisco richting Las Vegas en de Canyons gereden. Max en Noohé helemaal blij en zijn niet meer bij elkaar weg te slaan.

Als ook zij geïnstalleerd zijn lopen we een stuk langs de Meadows richting de Soda Spring. Een prachtige wandeling waarbij we meerdere herten en eekhoorntjes zien. In Tuolumne Meadows is de lucht lekker koel om te wandelen.

Javi en Thijmen spreken al snel moeilijke dieren namen uit. Ook de grote jongens zijn ervan onder de indruk en staan dan ook in hun ren en stoeimomenten regelmatig stil. We komen uit bij de Soda Springs waar de jongens vol verbazing naar de natuurlijke grondbubbels kijken in dit ijzerbruin gekleurde water. We komen nog twee rangers tegen van wie we via het geijkte wandelpad terug moeten omdat de wielen van de kinderwagen mogelijk de aanwezige bijzondere plantjes zouden kunnen beschadigen. Terug gekomen wordt het een eenvoudige maaltijd met soep, vegiworstjes en lekkere verse groenten erin. In het donker lopen we terug vanaf het kampvuur en vallen de jongens als een blok in slaap. Wat een belevenissen toch. Wij volwassenen nog een wijntje en dan ook lekker dromen van dit bijzondere land met verrassende elementen.

Dag 16 en 17 – Yosemite, White Wolf, Glacier Point

Al vroeg weer in de kleren en een lekker gezamenlijk ontbijt met Coby, Ruud en de jongens. Nog een heerlijk spel moment, een klein wasje en na vertrek even langs de watervul/ verversplaats. Toch alweer twee dagen zonder vers water en elektra geweest. Op naar White Wolf campsite wat op de route naar “de Valley” ligt. Het is niet ver rijden, een klein uur, waarna we de bekende envelopjes voor geld kunnen invullen en wederom naast elkaar een plek hebben gevonden.

Het is een heerlijke plek, niet al te druk bezocht. Nadat we geïnstalleerd zijn en gelunched hebben vertrekken we voor onze tocht naar Glacier Point. Het eerste stuk gaat goed en we rijden achter elkaar aan. Halverwege even een stop bij de Tunnelview, wauw. Een blik door de hele vallei.

Het is toch nog een heel eind rijden waardoor de kinderen in de camper in slaap vallen en het mij een rustige rit geeft. We komen onderweg nog een coyote tegen. Het is verder dan we dachten maar meer dan de moeite waard in uitzicht en plezier. Aangekomen nodigen de granieten rotsen in het park ons uit om lekker te klauteren met uitzicht op de Half Dome genieten we van de overview. In de verte nemen we de watervallen waar waaronder de de Vernal Falls

Een heerlijke overview als we op de top van de berg uitkijken over de vallei vanuit een andere hoek.

Overweldigend. We klimmen een stuk, lopen door de huisjes met uitleg over de vallei, doorstaan een windvlaag en genieten van de eekhoorntjes die voorbij huppelen.

De terugrit brengt ons bij het centrum van de Valley zelf. Coby en Ruud zijn hier nog niet geweest en om een indruk te krijgen lopen we een rondje. Tegen 18 u rijden we terug en passeren we de twee tunnels op weg naar de campsite. Het brengt mij geen geluk deze avond want in de lange tunnel wordt ik door een andere camper aangereden. De spiegel wordt van mijn camper afgeslagen door de bestuurdersruit en komt met glas en al op mij terecht. Shock en een veilige plaats opzoeken zijn prio. Gelukkig zat Javi achter mij en een stuk gordijn. Noohé in de camper bij Coby en Ruud. De schade is groot en het letsel gelukkig klein, enkele schrammen van het veiligheidsglas. Als snel heeft Ruud de ranger politie aan de telefoon en die zijn binnen 10 minuten aanwezig. De tegenpartij is doorgereden, ook dat nog. Gelukkig was ik met Coby en Ruud samen en heeft Coby ondertussen de jongens enkele boterhammen te eten gegeven. Sesamstraat werkt nog altijd bij onze jonge kinderen en biedt uitkomst tijdens onze opruimtijd.

Nadat de eerste schok voorbij is, het rapport is opgemaakt en we het glas hebben op geruimd rijden we voorzichtig door. Het schemert al aardig en we moeten nog ruim een half uur. Bij het enige tankstation aan de west zijde van het park krijgen we nog net voor sluiting plastic en plakband om het raam ’s nachts af te plakken. Ik wil het risico met beren in de buurt niet lopen dus gaat alles wat met eten en verzorging te maken heeft in de berenkast. Direct bij onze camperplek zijn de achtergebleven sporen van een beer zichtbaar. Een met klauwen bewerkte boom om insecten te vinden en op te eten! De avond is al gevallen en als de jongens slapen kom ik bij met Coby en Rudd en met goed glas rode wijn. Nog een kleine snack die we nog koel hadden staan en een soepje erbij. Prima afsluiting en gelukkig is alles goed afgelopen. Het raam is met een plastic zak afgeplakt en voor de zekerheid een groot kussen ervoor gezet met daarachter nog een grote stok het kussen klemgezet. De de pan en pollepel binnen hand bereik hebben wij een goede nachtrust.

Noohé weet heel goed en zei dat ook voor het slapen dat we dan; go bear go, moeten roepen.

Dag 18 – Yosemity – White Wolf

Na het wakker worden en ontbijt genieten we van een heerlijke “nature hike”. Alles is goed gegaan vannacht.  De bedoeling is een meertje dichtbij maar met het spelen onderweg, de onbekende weg, door een kleine verwarring en een stuk route verkeerd lopen komen we terug bij de camper. Deels gewoon plezier in het bos en de natuur, deels onderdeel van het junior ranger programma, erg leuk en aan te raden. De kinderen leren zo veel van de natuur.

Deze heerlijke rustige ochtend met enige huishoudelijke momenten zoals de was, houdt ons de rest van de dag op campsite om lekker te relaxen en te spelen. Coby en Ruud rijden nog even naar het tankstation. Bij hun terugkomst tegen 17 u enig sinds paniek. Heb je genoeg brandstof, eten, etc. in je camper is de vraag. Hoezo? Er is brand ontstaan in een natuurgebied dichtbij. Gelukkig passeert er een ranger wie ons het eerste volgende half uur van informatie en advies voorziet. Het is volgens hem veilig genoeg en redelijk ver weg. In onze oren klonk 50 mijl heel dichtbij maar we hoeven ons geen zorgen te maken over de brand in het boven gelegen natuur gebied. In alle rust kunnen we gaan eten in het heerlijke restaurant van de White Wolf camp site. Wat een lekkere maaltijd. Na afloop worden we door andere restaurant bezoekers met lichtjes terug begeleid naar onze camper. In het daglicht hebben we hier niet aan gedacht om mee te nemen.

Dag 19 – Yosemite, White Wolf, Upper Pines, The Valley

Na het ontbijt gaan we door met een een mooie geologische wandeling op het White Wolf terrein. Één van de medewandelaars blijkt de charmante Dave te zijn die ons de avond er voor naar onze camper begeleidde. De ranger leidt ons rond. Met tussendoor een spel in oudheid van steenformaties, zo nu en dan een gedicht over natuur en stenen wordt het een mooie poetische wandeling. De grote jongens doen goed mee en spelen tussendoor op de rotsen en zoeken natuurlijk mooie grote takken. Javi zit lekker in de rugdrager en als hij wakker wordt uit zijn ochtendslaap bestudeerd hij het aangroeiende mos op de steenformaties.

Ook loopt hij speels achter Max en Noohé aan die lachend vanaf de hoge rotsen naar ons zwaaien. Na deze wandeling hebben de jongens hun ranger handtekening in het boekje verdiend en kunnen we in “de Valley” een nieuwe rangerdiploma/ badge ophalen. Ruud heeft zich in de tussentijd dat wij (Coby, de kinderen en ik) wandelden samen met hun jongste zoon Thijmen een mooi kampvuurtje gemaakt. Na een lekker lunch met gebraden worstjes, een gekookt eitje en wat brood maken we ons klaar om naar de Valley te rijden. In de hoop daar vroeg in de middag te zijn en daarmee een plaats op één van de gewilde Valley campsites te bemachtigen vertrekken we vol goede moed.

Na een goed uur komen we aan bij het reserveringsbureau nabij upperpines en lowpines, net onder het Valley centrum. De inschrijving volgt en moeten we een goede drie kwartier wachten. De kinderen spelen lekker in de schaduw terwijl wij met grote spanning wachten op de afroep van een verkregen plek. Nummer 5, nummer 6, nummer 7 volgen…..wij hebben nummers 14 en 15. Bij ieder verkregen nummer voor een plaats volgt gejuich van de betrokkene. Dan mogen ook wij juichen en kunnen we de gegevens invullen. Al met al een goede anderhalf uur later kunnen we naar de campsite rijden en mogen we van geluk spreken. Wie had dat gedacht, in het hoogseiszoen voor nog geen 10 dollar  een gedeelde invalide plaats gekregen op campsite Upperpines, WAUW. Blij toe dat we samen een plek hebben omdat ik met het open raam toch een beetje in mijn maag zit. We manouvreren onze twee campers zo naast elkaar dat er geen beer meer in het raam zou kunnen klimmen en alle etenswaren en cremes, tandenpasta’s en shampoos in de berenkast. De jongens vinden het prachtig omdat ze door de open tussenramen elkaar handen kunnen schudden en speelgoed over en weer kunnen geven. Hilariteit alom.

Om de warme zonnestralen van deze middag van ons af te spoelen zoeken we verkoeling bij de rivier naast de campsite. Een heerlijke rustige middag met zicht op de reuze rots partijen, spetterende kinderen, steentjes stapelend beleven we een leuke ontdekkings gerichte middag. Van ondiepe watertjes voor de kinderen, bochtige waterstromen tussen de zelf gebouwde dammetjes door naar diepe zwemgedeelten waarin een omgevallen boom dienst doet als klim en loop stam. Prachtig! Wat een wereldse ervaringen hebben wij deze vakantie mogen opdoen. Gewoon het beleven en bereizen van een onbekend werelddeel in een voor ons natuurrijke omgeving staan in mijn geheugen gebrand. We pakken onze spullen en maken ons mooi voor de laatste avond in Yosemity. Noohé en Javi in de mooie kleren trots voor mij uit. De winkels zijn al gesloten als wij bij de Valley aankomen dus zullen we toch nog morgen ochtend terug komen om de ranger badge in ontvangst te nemen. De busrit was niet ver maar wel weer een grappige belevenis. De instap schuift uit en laat ons met kinderwagen via een kleine lift instappen. Een lekkere pizza in het restaurant in “Valley Centrum” laat ons terug kijken op een geslaagde vakantie met hier en daar een klein ongelukkig moment.

Dag 20 – Yosemite – Monterey

Een klein ritje naar het Valley centrum brengt ons bij het visitors centre. Als Max en Noohé hun vragen hebben beantwoord samen met een echte ranger levert een handtekening in het grote kinderboek op. (haha, voor kinderen van 5 en 6 jaar). Hierna volgt de belofte en wordt de ranger nagezegd met vertaling natuurlijk. En dan wordt een echte badge uitgereikt. Vol trots bekijken ze samen de nieuwe badge en spelden ze de andere verdiende speldjes op. Met deze beloningen voor kennis en kunde van natuur en hun omgeving besluiten we samen met Coby en Ruud nog een afscheidskoffie te drinken in de Valley. Dan volgt toch echt het afscheid en zeggen we enigzins met een brok in de keel; “tot in Nederland”. Wij rijden rond 11 uur weg en hebben nog een heel stuk te rijden voor ons bezoek aan Monterey. De mooie kustlijn en het bay-aquarium staan nog op het lijstje om te bezoeken.

Een lange rit, twee slaapjes voor Javi, een onderweg lunch op een grasveld onderweg, een tussenstop met koffie en limo bij een soort pipo wagen, meerdere tabletfilmpjes en spelletjes brengen ons tegen 20.00 uur bij de laatste campsite van deze vakantie. Ik dump nog even snel het afvalwater en ververs de laatste tank voor de laatste dag. Javi en Noohé gaan na een klein ommetje om de stijfheid uit de benen te lopen snel het bed in. De koelkast is nagenoeg leeg. Alles is grotendeels ingepakt en zo goed als opgeruimd stap ik ook mijn bed in. Marina’s RV in de duinen onder Monterey wordt goed aangeschreven, maar staat wel pal langs de snelweg.

Gelukkig is het alleen voor de overnachting en bij het wakker worden vertrekken we dan ook al snel naar Monterey wat op een klein half uur bij ons vandaan ligt. De laatste houtblokken zijn opgebrand en de worstjes gebraden. We vinden in Monterey al snel een goede betaalde parkeerplaats. De jongeman is erg vriendelijk en zal goed op de camper met het open raam letten. Het bay aquarium is echt de moeite waard en we lopen hier dan ook een paar uur rond, onze ogen open en genietend van de grote diversiteit aan vissen, kinderbelevenissen en buiten gebeurtenissen.

Na een lekkere lunch is het dan echt tijd om terug te rijden naar San Francisco want Amerika bezoeken zonder een echte honkbal of basketbal wedstrijd bezocht te hebben is geen echt bezoek. Javi slaapt al snel in en na een goede twee en een half uur rijden we door San Francisco heen. De weg enigzins bekend van de eerste drie dagen van onze vakantie, kris krassen we door de stad nog even over de Golden Gate Bridge heen. Daar genieten we nog van het aangezicht van de skyline van San Francisco. Er staat een stevige wind op het hoekje van deze baai. Na een paar lekkere boterhammen en wat te drinken rijden we terug het stadsgewoel in.

Op naar het AT&T stadion aan de andere kant van de stad. Het kost ons toch nog een goed uur om de stad door te rijden. Op 6 blokken afstand van het stadion na vier rondjes gereden te hebben vind ik een betrouwbaar ogende overdekte parkeerplaats. De jongen geef ik alvast een zakcentje vooruit om er zeker van te zijn dat er hier in de stad goed op de camper wordt gelet met het open raam. 6 Blokken zijn natuurlijk geen 6 blokken in deze grote stad. De man van de parkeergarage zei al; “ga je lopen? Succes dan. Het is echt nog ver minimaal een uur lopen. Ok, dan de hand omhoog en in de taxi maar. Met twee kinderen waag ik me nu niet aan deze wandeltocht. We moeten ook nog terug naar Fremont (Newark) om de camper vroeg in de morgen in te leveren dus alle tijd in het stadion is welkom. Daar staan we dan voor dit immense stadion. De lichten zijn aan en de mensenstroom en het geluid binnen roept ons snel binnen te gaan. Noohé kijkt zijn ogen uit en zegt; jeetje wat veel mensen hier. Grote ogen nemen alles in zich op als we de schuine weg omhoog lopen naar de tweede ring waar wij zitten. De kaartjes had ik als in Nederland besteld en via expresspost af laten leveren bij ons hotel bij aankomst in deze overweldigende stad. Even over de winkelgallerij de sfeer proeven en dan naar de zitplaatsen. Het uitzicht is geweldig en de speler slaan de ene hoge en verre bal na de andere. Noohé juicht hard mee bij een goede en harde slag voor de thuisploeg. Na een goede eerste en tweede run is het tijd om even te bewegen en eten we een echte Amerikaanse hamburger en frietjes. De ene verkoper na de andere roept ons aan. In het bezit van een t-shirt voor mij een een honkbal voor Noohé kijken we nog een stuk van de wedstijd. Javi volgt alles maar begrijpt het spel natuurlijk nog niet. Voor hem is het leukste spel de treden op en neer, naar beneden en terug naar boven naar de stoeltjes afdalen en opklimmen. Het levert nog een leuke foto op.

Noohé en ik volgen de renners en enige eenvoudige uitleg maakt het makkelijk te volgen. De overweldigende massa mensen als fans van de Giants maken het tot een mooie avond. Dan is het toch echt tijd, 21.45 uur om naar de camper terug te gaan. De oogjes zien er vermoeid uit en we moeten nog een stuk terug rijden, wat voor de jongens waarschijnlijk slapend zal zijn. Nadat we de camper goed en wel terug gevonden en veilig bereikt met de taxi rijden we langzaam de stad uit en neem ik in stilte afscheid van deze imposante wereldstad. De jongens al zittend in hun pyjama vallen al snel in slaap en ik geniet van de radiomuziek uitkijkend over de wateren naast de snelweg. De maan reflecteert in het water en laat een onbeschrijfelijk gevoel van plezier bij mij achter. Dicht bij de poort van Cruise Amerika pak ik de laatste spullen is nadat ik Javi en Noohé in bed heb gelegd. Het is toch al snel half één voordat ik ook mijn hoofd op het kussen leg. Alles staat klaar, de   tassen zijn gepakt, het vuilnis ligt klaar, de schone reiskleren liggen stil op tafel te wachten voor onze terugreis naar Nederland morgen.

Dag 23 – Terugreis

Natuurlijk ben ik vroeg wakker met zo’n onderbuik gevoel dat de dag sneller zal gaan dan ik zelf kan bevatten. Opstaan, eten, kleren aan en door de poort van het camper verhuur bedrijf. De afhandeling gaat snel en voor dat ik het weet zitten we met spullen en al in de taxi op weg naar het vliegveld. Het is even een naar moment omdat de schade aan de camper voor eigen rekening komt, omdat de veroorzaker is doorgereden.

Nou, op naar het vliegveld en de laatste dollars gebruiken we om op het vliegveld nog wat te drinken en te eten. We maken ons klaar om weer 10 uur in het vliegtuig te zitten. De reis gaat net als op de heenweg voorspoedig. Als ik net kan gaan slapen, omdat de jongens na 7 uur in slaap zijn gevallen gaat het licht aan en volgt het ontbijt. Oef. Gelukkig staat een vriendin mij op te wachten op Schiphol. Na landing zijn we redelijk snel door de douane en hebben we de koffer ook snel op het bagagewagentje liggen.

Snel naar de auto, op naar huis en toch even het bed in om de jetlag weg te slapen.

De adrenaline van de voorbereidingen, de belevenissen en de opgedane ervaringen zullen me nog lang bijblijven. Al me al een hele intensieve maar mooie vakantie. Amerika is absoluut een land dat met kleine kinderen heel goed te bereizen is. De mensen zijn heel makkelijk benaderbaar en vriendelijk in de omgang met kinderen en nieuwsgierig naar andere nationaliteiten.

Bedankt voor de heerlijke en goede begeleiding in voorbereiding op mijn reis is en ook zeker het welkome thuisbericht, een groot bedank is absoluut op z’n plaats bij Travelnauts.

Op naar de volgende grote reis.

Bekijk al onze kindvriendelijke reizen naar Amerika.