Ervaring: Zuid-Afrika

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Miserus in Zuid-Afrika

Wie?: Familie Miserus met (klein-)kinderen Quinn (3) en Yzze (0)
Waarheen?: Zuid-Afrika
Wanneer?: Zomer 2014

Reisverslag Zuid-Afrika
11-25 oktober 2014

Familie Miserus op avontuur

Eindelijk is het zover..
Na maanden van wachten, voorbereiden maar vooral veel voorpret is het op 11 oktober 2014 dan eindelijk zover: ter gelegenheid van het 40-jarig huwelijk van Kees & Lia Miserus vertrekt de hele familie (Kees, Lia, Robbert-Jan & Martijn) inclusief aanhang (Felicia en Dianne), peuter Quinn (3 jaar) en baby Yzze (6 maanden) naar Zuid-Afrika!

Op avontuur!
Vroeg in de ochtend staan we bepakt en bezakt op Schiphol: het avontuur kan beginnen! Al snel liggen onze koffers op de bagageband. We strekken onder het genot van een cappuccino en wat sap nog even de benen, voordat we aan boord gaan voor de lange vliegreis van 11,5 uur. Gelukkig maakt het personeel van KLM het ons zo aangenaam mogelijk, en zelfs voor Lia (die nogal opzag tegen het vliegen) gaat de tijd relatief snel voorbij. Yzze wil overduidelijk niets missen van haar eerste verre reis: van 7 uur ’s ochtends tot 12 uur ‘s nachts slaapt ze om precies te zijn 3 x 20 minuten… Ze kijkt haar ogen uit! Laat in de avond landen we op het vliegveld van Kaapstad, waar we opgewacht worden door de chauffeur die ons naar het Sweet Ocean View Guesthouse brengt. Geen overbodige luxe, want zelf zouden we waarschijnlijk de nodige moeite hebben om in het pikkedonker, rijdend aan de linkerkant van de weg in een nog onbekende huurauto deze eerste overnachtingsplek zonder kleerscheuren te bereiken! Volgens onze taxichauffeur zou dit echter geen probleem zijn: zolang je maar zorgt dat je niet de achter- maar de voorkant van de verkeersborden ziet, kan er niks misgaan!!

Kaapstad en omgeving

Druk!
Na een goede maar korte nacht halen we de volgende ochtend onze huurauto’s op. Geen gemakkelijke klus, aangezien er een marathon is die het verkeer in Kaapstad behoorlijk ontregelt… Van onze plannen om diezelfde ochtend nog de Tafelberg te bezoeken, komt dus weinig terecht. De rij die er rond het middaguur staat, zelfs voor mensen die van tevoren al een kaartje hebben gekocht, is nog vele malen langer dan de rij voor de nieuwste attractie van de Efteling! Bovendien is de top van de berg inmiddels in een dikke wolk gehuld. We besluiten daarom de plannen om te gooien, en gaan lekker in het zonnetje op een terras aan het Waterfront lunchen.

Robben Eiland
Voor ‘s middags hebben Kees, Lia, Robbert-Jan en Martijn kaartjes voor een bezoek aan Robben Eiland. Na een frisse boottocht met mooi uitzicht over Kaapstad, maken zij per bus een prachtige tocht over het eiland. De rit eindigt bij de “Main Prison”, waar een rondleiding verzorgd wordt door een ex-gevangene. Door de levendige verhalen en mooie details die hij vertelt, gaat het eiland als het ware echt leven. Erg indrukwekkend! Na zo’n 3,5 uur is het weer tijd om de terugtocht te aanvaarden. Omdat de wind ondertussen flink is aangewakkerd en ze met een snellere boot varen dan op de heenweg, is deze tocht behoorlijk ruig. Ze zijn maar nèt op tijd van het bovendek af om een flink nat pak te voorkomen….

Aquarium
Dianne maakt ondertussen een mooie wandeling door de stad en Felicia bezoekt met Quinn en Yzze het Aquarium van Kaapstad. Bij Yzze wint de slaap het van de mooie vissen, maar Quinn is erg enthousiast: pas na 4 keer hetzelfde rondje langs alle nemo’s, haaien en kikkers besluit hij dat het tijd is om te gaan knutselen in de kelder van het gebouw. Hij maakt een mooie pinguïn en speelt daarna heerlijk op de speeltoestellen. Teruglopend langs het Waterfront naar een plekje om te gaan eten, ziet hij ineens iets prachtigs: een ingenieus in elkaar gezet stukje speelgoed van een mannetje dat op een trommeltje (gemaakt van een leeg Coca Cola blikje) gaat slaan als je er mee gaat rijden! Die kunnen we natuurlijk niet laten liggen. En ja, zo’n ventje met blonde krullen trekt een hoop bekijks als hij met een rammelend poppetje door een drukke passage loopt, terwijl een zwerm Afrikaanse kindjes hem achtervolgt!

“Kaap de goede hoop”
De volgende ochtend besluiten we te gaan rijden naar Kaap de Goede Hoop: “Die mees Suidwestlike punt van die vasteland van Afrika”! We nemen een prachtige route langs de kust, met spectaculaire uitzichten. We stoppen dus regelmatig voor een “fotomomentje”! Ook pauzeren we nog even bij Cape Point, waar Kees, Lia, Martijn en Dianne met een treintje omhoog gaan om boven bij de vuurtoren te genieten van de mooie omgeving. Het waait hard en het is erg koud daar boven, maar dat mag de pret niet drukken! Felicia, Robbert-Jan, Quinn en Yzze rijden vast door naar de Kaap, waar Quinn drie keer letterlijk omver geblazen wordt door de harde wind. De hoge golven en de klipdassen (door de Zuid-Afrikanen liefkozend “dassies” genoemd) die er te zien zijn, doen hem dit echter snel vergeten!

Boulder’s Beach
We rijden weer een stukje terug richting Kaapstad, en maken uiteraard een stop bij Boulder’s Beach. Na een lekkere lunch vlakbij het strand, lopen we over een lange loopbrug naar de plek waar de pinguïns zich bevinden. Onderweg zien we er al behoorlijk veel tussen de struiken zitten. Aangezien Quinn iedere pinguïn uitgebreid wil bekijken, duurt het even voordat we daadwerkelijk bij het strandje zijn! Hoewel de opzet redelijk commercieel is, vinden we het toch leuk om zo’n grote groep pinguïns op het strand van dichtbij te kunnen bewonderen. We zetten er redelijk de pas in als we teruglopen naar de auto, want de kinderen hebben nog een verrassing voor Kees en Lia geregeld!

Helikoptervlucht!
Met knikkende knieën van gezonde spanning stappen Kees en Lia aan het einde van de middag in een helikopter voor een tour boven Kaapstad en omgeving. Robbert-Jan en Martijn gaan met ze mee! Vanuit de heli hebben zij een fantastisch uitzicht over de stad. Daarnaast is de Tafelberg wolk vrij, wat een timing! Na een klein half uur staan ze weer veilig op de grond, en zijn ze een hele ervaring rijker. Napratend en nagenietend zitten we even later met z’n allen op het (verwarmde) terras van een restaurant aan het Waterfront om te dineren. Quinn speelt ondertussen net buiten het terras op een steen met vlaggen dat hij piraat is op een héél groot schip! We beloven hem een rondje in het reuzenrad op het nabijgelegen pleintje als we klaar zijn met eten, maar helaas is dit net gesloten als we aan komen. Het vooruitzicht van een tochtje in de kabelbaan de Tafelberg op, maakt echter veel goed!

Tafelberg
De volgende ochtend laden we al vroeg onze bagage in de auto’s en wagen we een tweede poging om de Tafelberg te gaan bekijken. Dit keer hebben we meer geluk: we zijn vroeg dus er staat nog geen rij, en bovendien is het stralend weer! Eenmaal omhoogzoevend met de kabelbaan, hebben we dan ook een prachtig uitzicht. Niet iedereen durft echter dicht bij de reling te komen… 1085 meter is namelijk bèst hoog! Ondertussen raken we aan de praat met een Afrikaanse tourguide, die voor één van haar oudere Italiaanse gasten aan ons vraagt hoe de fotofunctie van de iPad nou toch werkt! Dolblij maakt het oude dametje na onze uitleg de ene na de andere foto. Als de tourguide hoort dat onze volgende bestemming Hermanus is, regelt ze meteen dat we ’s middags met de boot mee kunnen om walvissen te gaan spotten. Handig! Na een mooie wandeling over de top van de Tafelberg stappen we weer in de kabelbaan, terug naar beneden. Gelukkig hadden we onze retourtickets al gekocht voordat we gewaarschuwd werden voor de “long and sweaty walk down the hill”…!

Hermanus

Walvissen!
Na onze wandeling over de Tafelberg zetten we koers richting Hermanus, en in een kleine 2 uur tijd bereiken we één van de mooiste huizen van deze plaats: Whale Rock Lodge. Een schitterende plek met een enorme tuin, vriendelijk personeel en niet te vergeten een heerlijk zwembad! Quinn, Martijn en Lia hebben geen last van koudwatervrees en nemen alle drie een verfrissende duik. Na een lekkere picknick aan de waterkant is het tijd voor de activiteit waar deze plaats beroemd om is: het spotten van walvissen! De boot was al geregeld door de vriendelijke Afrikaanse tourguide, en na een korte briefing (inclusief tips & trics bij zeeziekte!) varen Kees, Lia, Robbert-Jan en Dianne uit naar open zee. Aangezien Yzze vanwege haar jonge leeftijd niet mee mag op de boot, blijft zij samen met de anderen lekker spelen bij het zwembad. Het is heerlijk weer, dus ze genieten volop van het kabbelende water. Ondertussen gaat het er op de boot iets ruiger aan toe: na een halfuurtje varen geniet de rest ruimschoots van de walvissen, die niet alleen hun rug aan de oppervlakte laten zien, maar ook zo aardig zijn om kun kunsten met betrekking tot “breaching” en “sailing” te vertonen. Een fantastische ervaring!! Moe, voldaan en koud tot op het bot keren de walvisvaarders terug naar de lodge. Na opgewarmd te zijn onder de douche, zoeken we even later met z’n allen een leuk tapasrestaurantje in Hermanus op. Daar aan de waterkant worden ook de “thuisblijvers” nog getrakteerd op een walvisstaart, die plots opduikt vanuit zee!! Zo heeft toch nog iedereen kunnen genieten van deze magnifieke beesten! Als we met gevulde magen weer bij de lodge arriveren, zijn onze bedden lekker voorverwarmd, ligt er een chocolaatje op het kussen èn een briefje met de weersvoorspelling voor morgen. Wat een service!

Naar de haaien…
Gelukkig bleek bovengenoemde titel uiteindelijk niet figuurlijk van toepassing, maar Robbert-Jan is als enige durfal wel letterlijk naar de haaien gegaan! Al vroeg wordt hij opgehaald, en rond 7u. ’s ochtends bereikt het busje Gansbaai (de locatie waar de kooiduik gaat plaatsvinden). Na een goed ontbijt en uitgebreide instructie wordt iedereen in een reddingvest en een feloranje winddichte jas gehesen: een kleur waarin Robbert-Jan zich meteen thuis voelt! Wel voeren deze voorzorgsmaatregelen de spanning aardig op… Na een korte boottocht van ongeveer 20 minuten wordt de boot voor anker gelegd, de kooi gepositioneerd, het lokvoer te water gelaten en worden de wetsuits uitgereikt. Omkleden op een flink deinende boot blijkt een uitdaging! Na een half uurtje wachten wordt de eerste haai gespot en mogen de eerste acht personen de kooi in. Robbert-Jan is de “gelukkige” om als allereerste te water te gaan. Een vreemde ervaring, wetende dat er een haai in de buurt rondzwemt! De combinatie van de spanning en het zeer koude water zorgt voor een duidelijk verhoogde ademhaling… Maar na een korte periode van wennen is het tijd om een snelle blik onder water te werpen. Helaas niet veel zicht, maar bij het opnieuw boven komen ziet hij op nog geen twee meter afstand de rugvin van een haai voorbij zwemmen. Pfff, dat was toch wel even schrikken! Ondertussen gaat het lokken van de haaien met voer vanaf de boot gewoon verder. Men probeert de haaien zo dicht mogelijk voor de kooi langs te laten zwemmen, zodat deze onder water goed zichtbaar zijn. Een erg indrukwekkende ervaring!! Terug op de boot staat er een lekkere kop warme chocomel en een broodje klaar. Ondertussen kunnen de volgende acht durfallen het water in en geniet de rest na van het zicht op de haaien vanaf het dek. Nadat bíjna iedereen in de kooi is geweest (voor sommigen wordt de spanning toch te veel en zij zien op het laatste moment af van dit avontuur), begint de terugtocht naar het vasteland. Aan wal kan nog snel even gedoucht worden en vervolgens wordt Robbert-Jan door Felicia, Quinn en Yzze opgehaald om net als de anderen richting Heidelberg te rijden.

Heidelberg

“Volstruis”
Na dit spannende avontuur is het ook voor Robbert-Jan tijd voor wat relaxtere zaken, namelijk een overnachting bij een echte struisvogelboerderij. Deze wordt gerund door Neels (boer, braaier en entertainer) en Anné-Lize (kokkin, jammaakster en geldteller). Neels praat vooral Zuid- Afrikaans tegen zijn gasten, hetgeen voor Nederlanders een erg grappige taal blijft! “Ik doe nie borrels wyn, ik doe flessen, kost nie veel, alleen maar 107 Rand!”. Het driegangendiner op de boerderij, met uiteraard struisvogel (“volstruis”) als hoofdgerecht voor de niet-vegetariërs, smaakt heerlijk. Helaas vergeten we om het recept van de er bij geserveerde Bobotie te vragen…

De volgende ochtend moeten we al vroeg uit de veren voor een ritje in een kar achter de tractor van Neels over zijn 1200 hectare land. Gedurende deze rit voeren we de struisvogels, zetten we een paar lammetjes terug in de wei en loodsen we de koeien met behulp van honden naar een andere wei. Tijdens de gehele rondleiding is het oppassen geblazen voor opspattende modder! Ondertussen geeft Neels ons nog de nodige informatie, uiteraard in zijn geliefde Zuid-Afrikaanse taal. Het enige minpuntje is het weer: het regent helaas een beetje en het is ijzig koud. Diane, Felicia en Yzze zijn daarom blij dat ze om diverse redenen lekker in het warme huisje gebleven zijn! Na terugkomst op de boerderij volgt een lekker ontbijt, waarna we met gevulde magen aan de reis richting onze volgende bestemming beginnen.

Knysna

Mossel Bay
Op weg naar Knysna maken we een korte stop in Mossel Bay, een mooi kustplaatsje. Ondanks de harde wind en de daarmee gepaard gaande kou, kan Quinn in een baaitje nog even heerlijk poedelen. Vervolgens snel droge kleren aan, want die zijn door zijn enthousiasme drijfnat geworden! We drinken wat op een nabijgelegen terras met uitzicht op zee, en zien ondertussen diverse surfers hun kunsten vertonen op de hoge golven. Als het zonnetje zich laat zien, wordt het aardig warm! Maar enkele minuten later zitten we weer te bibberen… De temperatuur wisselt hier blijkbaar behoorlijk snel!

Waterfront
We rijden verder naar onze eindbestemming voor vandaag. In Knysna Hollow Country Estate krijgen we ruime tuinkamers toegewezen, gelegen aan één van de drie zwembaden. Helaas regent het nog steeds en is het veel te koud om te zwemmen, dus Robbert-Jan, Felicia, Quinn & Yzze besluiten even binnen te relaxen. De rest gaat vast het Waterfront van Knysna verkennen. Ze kopen er leuke souvenirs om de thuisblijvers mee te verrassen. Martijn en Dianne vinden er ook nog erg mooie beeldjes van wilde dieren, die goed zullen passen in hun nieuwe woning. Even later zitten we met z’n allen klaar voor een heerlijk diner in één van de vele restaurantjes met uitzicht over de haven, en bespreken we de plannen voor de volgende dag.

Township Tour
Aangezien we ook graag een stukje van het èchte leven in Zuid-Afrika willen zien tijdens onze reis, hebben we op voorhand al geregeld dat we mee kunnen met een township tour in Knysna (georganiseerd door Eko Afrika Tours). Om 10 uur ‘s ochtends worden we opgehaald, en na een klein stukje rijden bereiken we de hoog op een berg gelegen township. Onze gids Deon vertelt dat je maar beter niet alléén op pad kunt gaan in een township: er zijn veel (jonge) drugsgebruikers die onvoorspelbaar gedrag vertonen, en er vinden regelmatig schiet- en steekpartijen plaats. Volgens Deon stelen de mensen uit de township de suiker nog uit je koffie als je niet uitkijkt! De politie bellen heeft geen zin: zij zijn vrijwel allemaal corrupt, en het enige wat ze doen is stelen van de criminelen… We vragen ons af wat voor toekomst de kinderen hebben die in deze wijk opgroeien. Ze lijken nu nog zo schattig, maar zelfs de 3-jarigen schijnen de kneepjes van het “boevenvak” helaas soms al aardig te beheersen… Deon laat ons eerst een klein schooltje zien, waar we meedoen aan een rondje “Jan Huygen in de ton” met alle kindjes. We hebben bellenblaas, stiften, ballonnen en feesttoeters voor ze meegenomen, waar ze zich erg mee vermaken! We rijden verder naar de lokale genezer: een vrouw die door de dromen die ze heeft, schijnt te weten welke geneeskrachtige kruiden ze moet gebruiken tegen allerlei kwaaltjes. Bovendien brouwt ze zelf bier. We mogen proeven, maar slaan beleefd af. Het ziet er toch nèt wat minder appetijtelijk en hygiënisch uit dan het lokale Castle bier dat we inmiddels gewend zijn! Vervolgens zien we nog een andere school, waar 2 juffen zo’n 60 kinderen in één klaslokaal onder hun hoede hebben. De kinderen kijken hun ogen uit naar al die blanke mensen die het kleine lokaaltje ineens nog voller doen lijken. Een zwerm kindjes verzamelt zich rond de Maxi-Cosi van Yzze, en kijkt verbaasd naar deze voor hen rare combinatie (een baby hoort toch in een draagzak op je rug?!). Yzze vindt het maar eng, zo veel donkere ogen die haar aanstaren, en Quinn slaat beschermend een arm om haar heen! We vervolgen onze rit en ondertussen vertelt Deon ons van alles over de lokale gewoonten en gebruiken. We horen dat mannen er zijn om (zelf gebrouwen) bier te drinken en beslissingen te nemen (in die volgorde!). Vrouwen doen de rest. Voor 10 koeien koopt een man een nieuwe vrouw. Of voor 11, als ze gestudeerd heeft… Toch blij dat we dit soort dingen in Nederland anders geregeld hebben!

The Heads
Vandaag is het gelukkig gestopt met regenen, en het zonnetje schijnt lekker. We besluiten dan ook om even te ontspannen bij het zwembad. Aan het eind van de middag gaan we een klein stukje rijden om nog wat van de omgeving te zien: het stadje Knysna ligt aan een enorme lagune tussen bergen, bos en een schuimende zee. Twee imponerende zandsteenrotsen, “The Heads”, steken aan weerszijde van de smalle vaaringang van de lagune loodrecht omhoog, en vormen de scheiding met de Indische Oceaan. Geen enkele verzekeringsmaatschappij durft het aan om je te verzekeren voor een tocht per schip tussen deze twee rotsen door: er zijn al heel wat schepen op dit punt vergaan… Het uitzicht als je boven op één van de kliffen staat is echter prachtig, en zeker de moeite waard om te bekijken. Als we later wederom een restaurantje aan het Waterfront opzoeken, blijkt dat het op vrijdagavond toch verstandiger zou zijn geweest om te reserveren! We belanden dus uiteindelijk noodgedwongen bij een fastfoodrestaurant… Ach ja, ook niet erg voor een keertje, en Quinn heeft lekker kunnen spelen in de ballenbak!

Tsitsikamma National Park

Hangbruggen
Vanuit Knysna is het maar een klein stukje rijden naar Tsitsikamma. Omdat we zo vroeg nog niet terecht kunnen in de lodge in Storms River, besluiten we om meteen maar een bezoekje te brengen aan het National Park. Bij de ingang vragen we of het mogelijk is om Yzze in de buggy mee te nemen voor de korte wandeling naar de lange houten hangbrug bij de Storms River Mouth, die te bereiken zou zijn over een vrij gemakkelijk looppad. “Ja hoor, dat kan”, antwoordt de slagboombediener. “Maar dan moet je haar wel af en toe dragen, want er zijn nogal wat trappen”. Tsja, dat “nogal wat” blijkt een behoorlijk understatement! We zijn dus erg blij dat we toch voor de optie draagzak gekozen hebben om haar in te vervoeren! Al snel valt ze hierin lekker in slaap, waardoor wij kunnen genieten van het prachtige uitzicht over de rotsformaties en de zee. Het is een behoorlijke klim, en regelmatig puffen we even uit. Robbert-Jan blijft wat achter op de rest van de groep. Slechte conditie?! Achteraf blijkt echter dat er een andere reden is: zijn camera heeft het plotseling begeven, en maakt alleen nog maar zwarte foto’s… Met geen mogelijkheid is het voor elkaar te krijgen om dit probleem ter plekke op te lossen. Heel erg balen natuurlijk dat dit net tijdens zo’n mooie reis gebeurt… Gelukkig zijn er meerdere camera’s met ons gezelschap meegereisd en hebben we ook de videocamera nog, dus helemaal verloren zijn we niet!

Een echte baai
Vandaag is ook de dag van de 67ste verjaardag van Lia, en dat moet natuurlijk gevierd worden (al denkt ze daar zelf anders over…)! Aangezien er in de omgeving niet zo heel veel goede restaurants te vinden zijn, besluiten we een echte braai te regelen bij ons huisje. Alle benodigdheden worden aangeleverd door de lodge, handig! We blijken echter niet allemaal zo’n goede “braaiers” te zijn als Neels van de struisvogelboerderij, want de tosti van Dianne en het knoflookbrood komen aardig zwart uit de strijd… Toch genieten we van de lekkernijen en kunnen we dankzij het knapperende vuurtje nog best lang buiten zitten. Als we bij de receptie nog even een ijsje willen gaan halen, worden we aangenaam verrast door een enorme chocoladetaart die Travelnauts voor ons heeft laten regelen ter ere van Lia’s verjaardag! Wat attent! Hij is zo groot dat we er ook de volgende dag nog van kunnen genieten!

Canopy Tour
Zweven over de bomen…. Dat lijkt Kees, Robbert-Jan, Martijn en Dianne wel wat! Na een goede nachtrust vertrekken ze dan ook opgewekt naar de locatie waar de enige echte Canopy Tour van Tsitsikamma zal plaatsvinden. Ze krijgen de nodige instructies en glijden vervolgens aan een kabel op een hoogte van 30 meter van het ene plateau naar het andere. Onderweg horen ze nog uitleg over de bomen, planten en natuurlijk de prachtige vogels die ze tegenkomen. Ze voelen zich soms net echte apen… Kees vindt het aanvankelijk best spannend: als maar niemand per ongeluk in de kabel knijpt om af te remmen, want dan ligt je arm uit de kom…! Zo erg blijkt het gelukkig allemaal niet te zijn, en zonder kleer- en armscheuren bereikt iedereen veilig het eindplateau. Ter afsluiting van deze geweldige ervaring staat er nog een lekkere tosti klaar, waarna ze met een voldaan gevoel terugkeren naar de lodge.

Chillen!
De middag gebruiken we samen om te ontspannen bij het zwembad. Omringd door het geluid van kwetterende gele vogeltjes die in een grote boom talloze nestjes hebben gemaakt, genieten we even van de rust. De lodge heeft ook een Spa, waar ze onder andere diverse massages aanbieden. Zelfs Kees gaat overstag! Helemaal los gekneed zitten we een paar uur later aan tafel voor het diner. Yzze ligt al lekker in bed: via het raam houden we zicht op de babyfoon, die ergens buiten in een boom hangt! Daar had ‘ie nog net bereik…

Lalibela Game Reserve

Eindelijk…
Vandaag is DE dag waar we allemaal al lang naar hebben uitgekeken. We gaan op safari!! Met name Quinn kon eigenlijk niet wachten: vóór aanvang van de reis was hij behoorlijk teleurgesteld toen we zijn enthousiasme moesten temperen door aan te geven dat we niet meteen de eerste vakantiedag al leeuwen en nijlpaarden zouden gaan zien… Maar nu kunnen we hem dan eindelijk beloven dat we vandaag hoe dan ook wilde dieren zullen spotten!

Xylofoons
Rond het middaguur komen we aan bij het Lalibela Game Reserve, waar we in het Day Center een warm welkom krijgen. Yzze wordt meteen flink geknuffeld door de aanwezige vrouwelijke staf, en krijgt daar haar nieuwe bijnaam “dikke baba”! Ondertussen wordt de rest van de groep vermaakt met muziek afkomstig van grote houten xylofoons, in combinatie met Afrikaans gezang. “O-wim-o-weh o-wim-o-weh o-wim-o-weh. In the jungle, the mighty jungle….”! We mogen zelf ook een deuntje slaan, hetgeen ons natuurlijk lang niet zo goed afgaat als de ritmische Zuid- Afrikanen… Vervolgens worden we in een busje naar onze lodge in Mark’s Camp gebracht. Een aantal van ons was in de veronderstelling dat de safari pas vanmiddag zou gaan plaatsvinden, maar “later = nu”: tijdens de 20 minuten durende rit signaleert Quinn onder luid geroep namelijk al de eerste giraffen!! Dat belooft nog een mooie middag te worden.

Afrikaanse sferen
Mark’s Camp is gelegen op een prachtige locatie midden in het reservaat. De lodges zijn ruim en (uiteraard) helemaal in Afrikaanse stijl ingericht. Vanaf ons balkon hebben we zicht op de “waterhole”, waar 3 ruggen van nijlpaarden ons bij aankomst meteen al verwelkomen. Quinn’s ultieme doel is bereikt: hij heeft een nijlpaard gezien! We worden uitgenodigd om aan te schuiven bij de late lunch. Een uitgebreide maaltijd staat voor ons klaar, en we smullen van alle lekkernijen. Vervolgens is het tijd voor onze eerste game drive! Quinn heeft de luxe om samen met Robbert-Jan en privéranger Darren in een eigen auto op ontdekking te mogen gaan. Nog luxer is dat de lodge een oppas voor Yzze geregeld heeft (kinderen onder de 2 jaar mogen om veiligheidsredenen niet deelnemen aan de safari’s), waardoor ook Felicia meteen al volop kan gaan genieten van al het moois wat Lalibela te bieden heeft!

Game Drive
Ranger Irfan neemt de volwassenen mee in zijn jeep. Hoewel het soms even zoeken is, spotten we al snel het eerste wild. We genieten van het gevarieerde landschap en zien onder andere waterbokken, blesbokken, wrattenzwijnen, zebra’s, giraffen, hartenbeesten en impala’s (ook wel de McDonalds van de bush genoemd, omdat ze onderaan de voedselketen bungelen en bovendien een mooie zwarte M op hun billen hebben staan!). Het is flink koud in de open jeep… Toen we weg gingen scheen het zonnetje zo lekker dat we op het punt stonden onze truien thuis te laten. Nu zijn we echter maar al te blij dat we ze toch meegenomen hebben. Heel in de verte spotten we plotseling een lid van de “Big Five”: een olifant! Irfan aarzelt geen moment en zet de achtervolging in! Helaas zonder succes… Ondanks zijn formaat weet deze dikhuid zich goed voor ons te verstoppen! Als “goedmakertje” ontdekken we echter snel daarna een familie neushoorns bij een watertje. Vader en zoon zijn lekker aan het stoeien. Als vader wat te ruw wordt, springt moeder in de bres: mooi om te zien! Net na zonsondergang zijn we terug bij Mark’s Camp. Quinn is ook al teruggekeerd van zijn eigen safari en heeft zelfs al gegeten! We warmen even op en leggen ondertussen de kindjes in bed. Met de babyfoon wederom in een boom lukt het ons om ongestoord te kunnen genieten van het fantastische diner. Hierna worden we uitgenodigd om nogmaals onze ritmische talenten ten toon te spreiden: in een kring rondom het kampvuur krijgen we djembé-les van de locals. Zolang zij al schreeuwend maar goed het ritme blijven aangeven, klinkt het best aardig…!

Een echte “kill”…
N…a e en goede maar korte nacht worden de volwassenen de volgende ochtend om 5 uur gewekt voor een nieuw safari-avontuur. Robbert-Jan en Quinn mogen wat langer blijven liggen: hun game drive begint pas om 8 uur. Yzze had qua tijdstip van wakker worden best met de eerste ploeg meegekund, maar zij blijft weer lekker bij oppas Kaya. Het wild heeft vanochtend blijkbaar niet zo’n zin om gespot te worden, en lichtelijk teleurgesteld bereiken we een paar uur later de lodge weer. Irfan en Darren beloven echter dat de middagdrive het ruimschoots gaat goedmaken. Ze blijken voorspellende gaven te hebben, want daar is geen woord van gelogen! Felicia en Quinn hebben vanmiddag het meeste geluk: in 5 minuten tijd zien zij van heel dichtbij een olifant, een schildpad, struisvogels en als hoogtepunt een hele leeuwenfamilie, die zij bereiken op het moment dat de leeuwin nèt op jacht gaat naar een zwijntje. En hoewel maar 30% van de aanvallen van een leeuw schijnt te lukken, zien (en horen…) ze toch echt hoe vlak voor hun ogen het zwijntje wordt gevangen en opgepeuzeld… Darren en Felicia zijn enerzijds razend enthousiast dat ze zoiets “live” meemaken, maar anderzijds maken ze zich een beetje zorgen over de impact op Quinn. Hij reageert echter nuchter: “Leeuwen moeten ook eten, anders gaan ze dood!”. En dat is natuurlijk een waarheid als een leeuw. Eh… koe. Via de portofoon geeft Darren aan Irfan de locatie van de leeuwen door, zodat de andere groep ook kan genieten van deze prachtige dieren. Zij hebben echter al niks te klagen, want tijdens hun game drive spot Martijn één van de weinige cheeta’s die Lalibela rijk is! Hij denkt weliswaar dat het een impala is, maar toch…! Vol met positieve energie, mooie verhalen en veel foto’s genieten we bij terugkomst na van alles wat we hebben meegemaakt.

Nachtelijk avontuur
Na het wederom voortreffelijke avondeten is het voor Robbert-Jan, Felicia en Martijn tijd voor een wel heel speciaal avontuur: een game drive in het donker! In verband met de kou trekken we zo ongeveer alle kleding die we bij ons hebben over elkaar aan. Dik ingepakt en gewapend met zaklamp en verrekijker gaan we op weg. We hopen vannacht wat roofdieren te zien, zoals de hyena en de jakhals. ’s Nachts blijkt het onverwacht “gemakkelijk” om wild te spotten: de ogen van de dieren lichten op door de bundel van de zaklamp! We zien veel witte en blauwe ogen van knaagdieren en impala’s, maar gaan eigenlijk voor de rode ogen van de roofdieren. Als we even stilstaan bij een watertje van waaruit diverse nijlpaarden ons aanstaren, ziet Felicia in haar ooghoek plotseling een leeuwin rustig door de lichtbundels van de koplampen lopen! We besluiten haar te volgen en komen uiteindelijk uit bij de leeuwenfamilie die we vanmiddag ook ontmoet hebben. De familie struint nog wat rond, om vervolgens te gaan rusten vlakbij de voordeur van het huisje van één van de chauffeurs van het reservaat… We vragen de hoofdranger om hem even te waarschuwen, voordat deze arme man morgenochtend de schrik van zijn leven krijgt! Vervolgens horen we via de radio wat commotie over mogelijke stropers (op zoek naar neushoorns) die in het gebied gesignaleerd zijn. Best spannend… Gelukkig komen we ze niet tegen, en met een voldaan gevoel bereiken we ruim 2 uur later Mark’s Camp weer.

Nog één keertje dan…
De volgende dag is het alweer bijna tijd om afscheid te nemen van deze bijzondere plek. Gelukkig mogen we nog één keer genieten van de wilde dieren tijdens onze laatste game drive. Quinn ontpopt zich ondertussen als echte ranger, en signaleert naar eigen zeggen een afdruk van een dierenpoot in de grond. Hij is er van overtuigd dat het een voetspoor van een olifant is. Darren stelt de vindplaats veilig en onderwerpt het gevondene aan een zorgvuldige inspectie. Helaas kan hij er niet méér van maken dan gewoon een gat in de grond, maar natuurlijk wordt Quinn uitgebreid geprezen om deze “bijzondere vondst”!

Dianne, Martijn, Robbert-Jan, Kees en Lia gaan op deze laatste game drive voor de buffel. Deze moet en zal gespot worden om de “Lalibela Big Five” te scoren. In deze plaatselijke “Big Five” wordt de luipaard namelijk vervangen door de cheeta en aangezien deze al gespot is (net als de olifant, leeuw en neushoorn) blijft de buffel over! Ze gaan op zoek in een uithoek van het reservaat en komen ondertussen nog voorbij een extra verrassing: ze stuiten namelijk op een kudde elandantilopen, die daarmee ook van het “must-seelijstje” kunnen worden gevinkt. Vervolgens ziet Kees nog een paar jonge diertjes zitten vlak naast het zandpad. Het blijken jonge jakhalzen te zijn, wat lijken ze lief! Niet veel later gaat ranger Irfan plotseling op de rem staan, draait in een dicht beplant stukje reservaat met de nodige moeite om en gaat rechtsaf het struikgewas in. Dit alles is niet zonder resultaat, want direct stuiten ze op zes flinke buffels. Yeah, het wensenlijstje is compleet! Op de valreep wordt er ook nog een gnoe gespot, en na een lekkere kop koffie midden in het reservaat is het helaas tijd om terug te gaan naar de lodge. Dit avontuur zit er weer op: we zijn een fantastische ervaring rijker! Nu maar hopen dat er genoeg getraind is in het spotten van dieren… In het volgende National Park zullen we namelijk op eigen benen moeten staan!

Addo Elephant National Park

Op weg
Vandaag hoeven we wederom maar weer een klein stukje te rijden naar onze volgende overnachtingsplek. Aangezien we onderweg langs de ingang van het Addo Eelephant National Park komen, besluiten we hier diezelfde middag nog een bezoekje aan te brengen. We krijgen duidelijk niet genoeg van alle wilde dieren! Op weg daarheen klinkt plotseling een harde knal, we schrikken ons rot!! Beide auto’s hebben een diepe kuil in het asfalt geraakt… De auto waarin Kees, Lia, Martijn en Dianne rijden is er “erger” aan toe dan die van de anderen: naast een verloren wieldop hebben zij ook een lekke band… Gelukkig staan we op een lange, rechte en relatief rustige weg. Nou ja, rustig qua verkeer, want een paar honderd meter terug zagen we toch echt nog olifanten en zebra’s staan… Lichtelijk op onze hoede voor mogelijk naderend gevaarlijker wild is de band dankzij de deskundige leiding van Martijn in een mum van tijd verwisseld. We kunnen weer verder! Robbert-Jan besluit terug te lopen om de verloren wieldoppen op te halen. Het is even zoeken naar de juiste tussen de hele stapel die er ligt! Blijkbaar zijn we niet de enigen die deze kuil over het hoofd gezien hebben… Met slechts een kleine vertraging bereiken we uiteindelijk dan toch onze bestemming.

Echte rangers!
In het Addo Elephant National Park mogen we in onze eigen auto rondrijden. Hoewel we aanvankelijk een beetje het “Beekse Bergen-idee” krijgen, dringt het langzaam door dat we ons toch echt midden in de natuur bevinden. Het eerste gebied is nogal dicht bebost, waardoor het lastig is om een dier te ontdekken… Na een korte stop op een (omheinde) picknickplaats besluiten we een ander gedeelte van het park te gaan verkennen. Hier hebben we meer succes: de olifanten vliegen ons om de oren! Ook moeten we regelmatig een schildpad omzeilen die zo snel als hij kan (niet zo snel dus…) voor onze auto’s de weg oversteekt. Het zonnetje schijnt flink en het wordt aardig warm in de auto, dus na afloop van onze eigen safari eten we nog even een ijsje vlakbij de ingang van het park voordat we onze weg vervolgen.

Zuurberg
Na een half uur durend tochtje over een hobbelig pad naar boven komen we aan bij Zuurberg Mountain Village, prachtig gelegen op een bergtop. Hoewel de huisjes wat gedateerd zijn, is de directe omgeving erg mooi en hebben we een geweldig uitzicht. De volgende dag besluiten Kees, Lia, Martijn en Dianne dan ook om even lekker uit te rusten in de enorme tuin van het hotel, voordat we aan de terugreis beginnen. Ze worden vergezeld door de 3 honden van de hoteleigenaren, waarvan er 2 zo dik zijn dat hun poten hen nauwelijks meer kunnen dragen… Toch weerhoudt hen dat er niet van om achter de (letterlijk) brutale apen aan te gaan die zich ophouden bij het hotel, hetgeen tot hilarische taferelen leidt! Ondertussen genieten Robbert-Jan, Felicia, Quinn en Yzze nog één keer van de wilde dieren in het park: ze zijn nog steeds niet uitgekeken! Quinn zit voorin, zodat hij alles goed kan zien. Als Robbert-Jan plotseling een iets te enthousiaste stop maakt omdat hij wild gespot heeft, snapt Quinn meteen het nut van een autogordel… Vervolgens zien ze nog hele kuddes olifanten (inclusief kleine “dombo’s”!), mannelijke koedoes met prachtige geweien en op de valreep nog een buffel, zodat ook Felicia en Quinn deze toch nog van hun “Big Five-lijstje” kunnen afstrepen. Na terugkomst bij het hotel is er voor iedereen nog even tijd om in het zonnetje te zitten en een duik te nemen in het zwembad. Quinn en Lia zijn de enigen die het aandurven om verder dan hun tenen het water in te gaan. Wat is het koud!! Ondertussen speelt de rest een potje tennis op één van de tennisbanen. Quinn laat zich daar later ook nog even zien, om uiteindelijk als “grote winnaar” de baan weer te verlaten!

Naar huis…

Port Elizabeth
Om ons de tijdsinvestering van een hele reis terug naar Kaapstad per auto te besparen, hebben we op voorhand al besloten om dit stuk vliegend af te leggen. Aangezien we pas aan het eind van de middag vliegen, hebben we nog tijd genoeg om rustig onze spullen te pakken en naar Port Elizabeth te rijden, van waaruit ons vliegtuig naar Kaapstad zal vertrekken. We besluiten een tussenstop te maken bij Bluewater Bay. Gezien de grijze lucht oogt de zee hier anders dan de naam doet vermoeden… Snel rijden we door naar Port Elizabeth City, wat echter ook geen grote aanrader is. Maar ach, alles beter dan een paar uur op een vliegveld voor je uit staren! Na wat gedronken te hebben in een strandtent, wandelen Martijn en Dianne even lekker langs de kust, terwijl de rest het Aquarium bezoekt. Veel bijzondere vissen zitten er niet, maar gelukkig hebben ze wel een relatief mooie reptielenafdeling en een museum waar van alles en nog wat te zien is. Zo gaat de tijd toch net wat sneller. Een paar uurtjes later rijden we toch maar vast richting vliegveld, waar Martijn overduidelijk nog geen afscheid kan nemen van de olifanten die hij gezien heeft (zie foto)! Helaas had hij geen derde sok meer bij de hand voor op zijn neus…

Lekker slapen!
Na een korte vlucht bereiken we Kaapstad. We hebben een paar uur overstaptijd, waarin we wat eten en de laatste souvenirs inslaan. Quinn en Yzze krijgen als aandenken aan Zuid-Afrika allebei een mooie slang, gemaakt van dopjes van frisdrankflesjes! Martijn en Dianne scoren nog een knuffel van een buffel. Het is al tegen middernacht als we het vliegtuig naar Amsterdam in stappen. Quinn gedraagt zich nog steeds alsof het midden op de dag is, maar bij Yzze heeft de slaap het al een aantal keer gewonnen van haar nieuwsgierigheid… Ondanks een continue huilend ander kind in het vliegtuig komen we de nacht redelijk door (al dan niet slapend…), en na een zachte landing op Schiphol komt er helaas een einde aan een fantastische reis!!