Reisverslag familie op reis door Florida

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Poppe in Florida

met kinderen van 8 en 5 jaar

Proloog: na veel wikken en wegen (“gaan we dit jaar ‘op vakantie’ of ‘op reis’?”) besluiten we tot het laatste: na een aantal auto/vlieg-vakanties naar zonnige bestemmingen willen we weer ‘ouderwets’ (lees als: ‘voordat we kinderen hadden’) op reis. De kinderen zijn inmiddels net 8 jaar (Sophie) en bijna 5 jaar (Wessel) en dus ‘oud’ genoeg voor wat meer actie! We struinen het internet af en komen terecht bij Travelnauts, ‘experts in verre gezinsreizen’. De website ziet er gelikt uit en de contacten over de telefoon en mail zijn vriendelijk en vlot. Na ontvangst van het ‘voorstel’ (een zeer uitgebreide reisbeschrijving van maar liefst 20 pagina’s met tips en ‘things to do’) boeken we onze drieweekse reis naar Florida! Twee maanden voor vertrek ontvangen we als appetizer via de mail nog een groot aantal ‘tips en activiteiten voor Miami en Orlando’ en … dan is het – eindelijk – zover op woensdag 6 juli: Florida here we come!

Bij het boarden ziet Wessel allerlei interessante knopjes aan de gate en kunnen we nog net voorkomen dat hij het vliegtuig loskoppelt van de pier… De vlucht naar Miami duurt negen uur, maar de kids vermaken zich prima met de filmpjes en spelletjes op het tv’tje. Na zes uur vliegen slaat de vermoeidheid bij Wessel acuut toe en valt hij zittend voorover in slaap. Na de landing huilt hij en klaagt over buikpijn en dan moeten we nog in de (lange) rij voor immigration… Na het nemen van foto’s en vingerafdrukken mogen we eindelijk door naar Alamo car rental waar Walter zich – ondanks uitdrukkelijke waarschuwing van Travelnauts – toch een upgrade laat ‘aansmeren’, maar dan hebben we wel een mega grote Jeep Cherokee! Om 8pm lokale tijd komen we eindelijk aan in het Dorchester Hotel in Miami Beach. Ondanks ons verzoek om een rustige kamer krijgen we er één boven de bar en naast de liften, zodat Edith in pyjama naar de receptie terugkeert om een andere kamer te regelen. Ook de – pal voor het hotel geparkeerde – Jeep moet nog naar een andere parkeerplaats worden gebracht, waarna we om 11.00pm (5.00uur Nederlandse tijd..) eindelijk het hoofdkussen raken, om om 5.00am weer gewekt te worden…

… door een tropische regenbui! Hoezo ‘the Sunshine State’?! Buiten is het ‘Nederlands grijs’ en hoost het! Vanwege de regen pakken we de terugweg een taxi en besluiten naar het ‘Miami Childrens museum’ te gaan. Dit blijkt geen goede keus: door het slechte weer is het ‘museum’ overspoeld met bso-kinderen, zodat je elkaar door het kabaal niet eens kan verstaan… Ook voor kinderen ouder dan ongeveer 6 jaar is het niet echt een aanrader en de toegangsprijs ($15 pp, dus $60 totaal) liegt er niet om… Dan maar naar de Aventura Mall in North Miami beach met z’n 300 shops. Walter gaat met Sophie en Wessel naar Cars 2 (de jetlag verwerken), ik verbaas me over de koopziekte van de Amerikanen en toeristen, maar kan toch ook de Gap niet weerstaan. ‘s Middags zwemmen in de regen in het zwembad van het hotel – de temperatuur is goed en nat zijn we toch al -. ‘s Avonds eten we een pizzaatje op Lincoln Road, een Zuid-Europees aandoende winkelstraat – volgens ‘kenners’ de meest chique straat van SoBe en te vergelijken met de PC Hoofdstraat in Amsterdam – met veel winkels, restaurants, terrassen én een galerie van Peter Lik (een Australische fotograaf die prachtige landschappen fotografeert en wiens fotoboeken we tijdens onze huwelijksreis naar Australië (in 2000…) hebben gekocht).

8 juli Miami
De steppen van de kids zijn meegekomen in de koffer en daar hebben we nu profijt van! Sophie en Wessel steppen over Ocean Drive, terwijl wij er op ons gemak achteraan kuieren. We ontbijten bij Starbucks aan het begin van Ocean Drive en vergapen ons daarna aan de – hier en daar afgebladderde – tropische pastelkleuren van de hotels en restaurants in het Art Deco (1920-1930) district. Daarna zwemmen op SoBe (South Beach) met de bekende lifeguard-hokjes op het strand, en in het zwembad van ‘zusterhotel’ Marseilles (of: ‘Marceeee’ zoals de Amerikaanse receptioniste het uitspreekt). Aan het eind van de middag rijden we via de Venetian causeway en Star Island naar de Bayside Marketplace waar we eten in ‘Hard Rock Café Miami’. Sophie en Wessel vergapen zich aan het rode jasje van Michael Jackson uit ‘beat it’, de bediening is zeer Amerikaans en het eten (hamburgertje) is prima. ‘s Avonds parkeren we de Jeep op Ocean Drive en vergapen ons aan de oplichtende neonreclames en de mensen die daar rondlopen. Een mengelmoes van stappers, toeristen, jetset en wanna-bee’s…

9 juli Miami
Ontbijt bij Maxime’s op Collins avenue: aanrader! Op het terras met nevelspray genieten van een fruit salad, cereal bowl met verse aardbeien, scrambled eggs, bacon etc. Daarna rijden we naar Fort Lauderdale, ofwel het ‘Venetië van Florida’. Met de watertaxi, die op verschillende punten op- en afstapplekken heeft, of met een ‘river-cruise’ kun je je vergapen aan de huizen van de ‘rich and famous’. Wij kiezen voor de ‘cruise’ waarbij we ook nog wat te weten komt over de bewoners. Zo hebben de eigenaar van ‘Bud’(weiser) Anhauser-Busch, de grootste bierproducent ter wereld, de producer van Miami Vice – die zijn huis ook voor een aantal afleveringen beschikbaar heeft gesteld – en de dochter van de eigenaar van hamburgerketen ‘Wendy’s’ (de naam van de dochter, ja) hier allen een stulpje. Dat Amerika het land van de mogelijkheden is bewijst een voormalig vuilnisman, nu eigenaar van een van de grootste vuilverwerkingsbedrijven van Amerika en ook eigenaar van een pandje. De kredietcrisis heeft overigens niet veel gevolgen gehad voor de woningprijzen in Fort Lauderdale; reden: er is geen grond meer. Wil je je huis dus uitbreiden met bijvoorbeeld een tennisbaan, dan zul je het huis van je buren moeten opkopen en ben je algauw $8 miljoen ‘armer’. Overigens betekent veel geld niet automatisch ‘goede smaak’, getuige een aantal bouwsels… ‘s Middags breekt de zon door en zwemmen we nog een keer op SoBe. Dinner op Lincoln Road, waar Wes weigert de pizza te eten omdat daar – naast enkel bodem en tomatensaus – een vierkante millimeter oregano op zit…grrr.

10 juli Miami – Key West
Nadat we nog wat t-shirts (2 voor $10) hebben ingeslagen op Collins Avenue, rijden we naar Amerika’s tropen: de Florida Keys. ‘Key’ komt van het Spaanse woord ‘cayo’ wat ‘klein eiland’ betekent. De archipel van in totaal ongeveer 1700 eilandjes strekt zich uit als een 180 km lange keten van eilandjes van het vasteland tot bijna bij Cuba en worden verbonden door de US 1, de Overseas Highway met 42 bruggen waaronder de 11km lange Seven Mile Bridge. Onderweg stoppen we bij het ‘Dolphin research center’ bij MM59 (Mile Marker) op Grassy key om voor woensdag een ‘dolphin dip’ te boeken. Na een happy meal bij Mc Donalds (Wessel: “het is geen k..speeltje maar een cool vecht zwaard…”) rijden we door naar Key West. Bij aankomst in het Doubletree Grand Key Resort krijgen we warme (!) homemade chocolate chip cookies. Op het papieren zakje staat: ‘stressed spelled backwards is desserts’. Dat beloofd relaxen! Na een pool-dip nemen we het shuttlebusje naar Key west, drinken we op de sunset pier een mojiito en zien de zon ondergaan achter Sunset Key.

11 juli Key West
Na een heerlijk ontbijt in het hotel met zelfgemaakte ‘waffels’ doen we een ‘Japanese stop’ bij het southernmost point van de VS, slechts ongeveer 145 km van Cuba verwijdert. Om 9.00 uur ‘s ochtends staat er al een flinke rij mensen te wachten om met de boei op de foto te kunnen… Wij volstaan met een foto van alleen de boei. Daarna rijden we naar het Fort Zachary Taylor State Park waar Sophie leert snorkelen. Aan het eind van de middag somt ze trots alle verschillende vissen op die ze heeft gezien. Na een duik in het zwembad van het hotel, waar we nog twee leguanen spotten, nemen we ‘s avonds de shuttlebus van het hotel naar Mallory Square, waar we (opnieuw) de zon zien ondergaan in de Golf van Mexico en natuurlijk genieten van de Sunset Celebration, waarbij verschillende straatartiesten hun kunsten vertonen.

12 juli Key West
Vandaag een relax-dagje: ‘s ochtends boodschappen bij de ‘Publix’ om de kosten van iedere dag ontbijt in het hotel enigszins te drukken… (Tip: schaf voor $4 een piepschuim koelbox aan en je bent verzekerd van een koele lunch). Daarna rijden we US 1 richting het noorden naar het ‘Bahia Honda State Park’. Buiten is het om 11.00 uur ‘s ochtends al 33°, maar gelukkig vinden we nog een picknicktafel in de schaduw. De kids gaan alvast het water in om af te koelen en met hun nieuw verworven ‘zwembuizen’ te spelen en als we weer omkijken zijn ze afgedreven naar het eind van de baai. Oppassen dus! (Later lezen we op internet dat het water tussen de oude en nieuwe Bahia Honda-brug één van de diepste natuurlijke kanalen is in de Florida Keys; vandaar dus de sterke stroming…). ’s Avonds eten we bij het Hard Rock Café Key West in Duval street. Wessel eet z’n 10e hotdog van deze vakantie, Sophie haar 8ste cheeseburger… Walter en ik gaan voor resp. de chicken en zalm, beide met verse groenten! Sophie krijgt een hennatatoeage van een dolfijn op haar enkel, Wes is gelukkig met een ijsje. Op de terugweg naar het hotel vertelt de shuttle-driver honderduit over het dagelijks leven op Key West en over orkaan Wilma in oktober 2005, waarbij de inwoners van Key West geëvacueerd werden en die een groot deel van de huizen onder water zette. Door de daaropvolgende storm brak de ‘shark-tank’ van het Key West Aquarium, die daarop hun vrijheid tegemoet zwommen. Of zoals de shuttle-driver het zegt: “in Florida we don’t have hurricanes, we just have very strong winds….”

13 juli Key West – Key Largo
Vandaag Sophie’s hoogtepunt van de vakantie: zwemmen met dolfijnen bij het Dolphin Research Center op Grassy Key! Na een duik in het zwembad van het Hilton Key Largo Resort besluiten we de dag met diner in het hotel en zonsondergang in de Mexicaanse golf.

14 juli Key Largo
Vandaag naar het John Pennekamp Coral Reef State Park voor een duik in de onderwaterwereld van Florida. Volgens de folders Amerika’s First Undersea Park. Walter besluit met Sophie, die inmiddels prima kan snorkelen, een boottrip te boeken naar het rif. Na een tocht door de mangrove is het nog een kwartiertje varen naar het rif. Nadat de boot is aangelegd op een ankerplaats volgt een korte snorkel-uitleg, en duiken Sophie en Walter het water in. Op de snorkelplek is een beeld afgezonken – wat lijkt op het Christus beeld in Rio – die Walter nog even de hand schud. Sophie vergaapt zich aan het koraal en de vissen. Bij terugkomst bij de boot spot ze nog barracuda onder de boot. ‘s Avonds eten we in het door de Lonely Planet geprezen Key Largo Conch House. De conch (“konk”) schelp staat symbool voor de Keys. Walter eet ‘m met smaak, onder het genot van een door een aardige local aangeboden Heineken!

15 juli Key Largo – Naples
Onderweg naar onze eerste stop aan de westkust van Florida, Naples, bezoeken we ‘s ochtends de Everglades Alligator Farm in Florida City. Na een korte show – met uitleg van het verschil tussen alligators en krokodillen (aantal tanden, witte strepen, spitse snuit en formaat) – en het vasthouden van een jonge alligator (voelt best zacht aan) stappen we aan boord van een airboat voor een tochtje door de Everglades. De ‘driver’ is van het type dat je in de folders ziet: baard, pet, grote zonnebril en zakdoek om z’n hals. Het eerste stukje gaat langzaam, opvallend hoeveel alligators en schilpadden we daar nog spotten; daarna gaat het gas erop (en dus de oorbescherming ook) en razen we met 50 km/h over de Everglades. De kids hebben een grote smile en vinden de airboat-ride VET! Wessel probeert van alles te vertellen, maar daar is niets van te verstaan. Van tevoren waren we gewaarschuwd dat we nat zouden worden, maar dat valt erg mee. De airboats na ons hebben minder geluk: als wij weer op de kant stappen begint het te druppelen en 5 min later barst er een tropische regenbui los die tenminste een half uur aanhoud. Bij terugkomst is de groep na ons letterlijk doorweekt. Zorgt wel voor grappige taferelen en voor een wet-T-shirt show… We rijden verder naar Naples via de Tamiami-trail die dwars door de Everglades loopt. Onderweg zien we nog een hertje, krokodillen en veel airboat-aanbiedingen. Wel voorstelbaar dat de milieugroeperingen het niet zo zien zitten met die airboats, met name gelet op de hoeveelheid ervan. Het Bellasera hotel in Naples valt niet tegen: na een upgrade hebben we de beschikking over een ‘two bedroom suite’ met compleet ingerichte keuken, eet- en woonkamer, twee badkamers en drie TV’s! Feels like home! We besluiten dan ook de komende drie dagen ‘thuis’ te eten en zitten ‘s avonds aan de Walter’s homemade spaghetti.

16 juli Naples
Schelpen zoeken op Sanibel-island is een van de must-do’s aan de westkust van Florida. Na en autorit van een uurtje – waarin Wessel ons eraan herinnert waarom we op lange ritten altijd een dvd-tje achterin draaien… – komen we aan bij Tarpon Bay. Het strand is mooi, maar zonder enige vorm van schaduw, zodat we direct de zee in sprinten voor afkoeling. Walter zal daar de komende twee uur blijven dobberen, terwijl ik met de kids schelpen ga zoeken. Hoewel de vangst niet tegen valt, ontbreken de echte grote exemplaren die je hier zou moeten kunnen vinden. Omdat de donkere wolken die al een tijd rondom ons hangen steeds dichterbij komen – en Wessel weer een hotdog wil – gaan we naar de auto. Net op tijd, want op het moment dat we in de auto stappen breekt er een wolkbreuk! In de regen rijden we het eiland af, richting Fort Myers beach. Daar aangekomen schijnt de zon alweer en krijgt Wes z ‘n hotdog. Het eerste deel van Fort Myers beach ziet eruit als het Scheveningen van Florida, maar rijdende langs de kust richting Naples worden de beachhouses steeds groter en mooier! In Bonita beach rijden we door een super chique wijk naar het Barefoot beach preserve. Er staan borden dat je moet opletten geen ‘tortoises’ (kleine schildpadden) te overrijden en dat blijkt geen overbodige waarschuwing, ze zitten werkelijk overal! Als we over de plankieren boardwalk lopen zien we nog twee wasbeertjes en diverse leguaantjes. Aan het bijna verlaten strand vinden we vervolgens ook nog de beloofde schelpen! Sophie springt een gat in de lucht en ondanks dat het weer regent, zoeken we verder. Top! Avond: Walters home-made broccoli met aardappelen en een gehaktbal.

17 juli Naples
Zondag = rustdag. We hebben de keus tussen het bezoeken van de westkant van de Everglades (Everglades City en Ten Thousand Islands) of een dagje zwembad & Naples en we besluiten tot het laatste. De temperatuur om 10.00am – 35gr – geeft de doorslag… Ontbijt aan de poolside, ff “what’s app’en” met Renate en Justin, terwijl Sophie en Wessel zich vermaken in het zwembad. Aan het eind van de middag – als de donkere onweerslucht steeds dichterbij komt en we het in de verte horen donderen – lopen we nog een rondje door Naples en over de pier.

18 juli Naples – Sarasota
Na een coffee-stop bij Dunkin Donuts rijden we naar het Sun Splash waterpark in Cape Coral. De website ziet er gelikt uit en belooft pret voor het hele gezin. Bij de eerste glijbaan die we willen doen wordt Wessel echter langs de meetlat gezet en blijkt dat hij omdat hij nog geen 48” inch groot is niet van de glijbaan mag… Het enige wat rest is de ‘kiddie-slide’; een zes-baans kinderglijbaan, maar ook daar heeft hij het snel gezien: wachten op de trap totdat er zes kinderen zitten en de badmeester zegt dat je mag gaan terwijl de slide gewoon vrij is…!? Dat is niets voor een stoere Nederlandse vent van bijna 5 jaar… Gelukkig zijn er twee glijbanen waar hij in een dubbele tube – met papa – vanaf mag en een ‘stroomversnelling’ die ook wel leuk is. Na drie uurtjes waterpark rijden we door naar Sarasoto, waar we een hotel aan/op het strand hebben (Helmsley Sandcastle). Bij aankomst zijn er donkere wolken en even later barst er weer een tropische regenbui los. Walter, Wessel en Sophie gaan in de regen zwemmen en Edith besteld een cocktail aan de zwembadbar. We eten bij een Cubaans restaurant in St. Armand’s Circle; een gezellig pleintje met shops en restaurants.

19 juli Sarasota
De zon schijnt weer! Na het ontbijt en hardlopen op het strand duiken we eerst de zee en daarna het zwembad in. Omdat de temperatuur blijft oplopen blijven we daar hangen en pas rond 3.00am rijden we richting Venice om op het strand haaientanden te zoeken. Voor de kust ligt een zandbank met veel grote vis, waar de haaien ‘s nachts op jagen. Vandaar de haaien… Waarom ze daar zoveel tanden verliezen, daar zijn we nog niet achter… We eten bij “Sharky’s”: een strandtent aan de pier van Venice met een Caribische sfeer. Omdat volgens de dame die bedient er op Gaspersen beach legio haaientanden te vinden zijn, huren we een soort ijzeren schepnet en rijden 1,5 mile south. Na diverse pogingen en nog steeds geen haaientanden, geven we het op… Gelukkig hebben Sophie en Wessel al een zakje haaientanden gekocht op de pier, dus de vruchteloze zoektocht kan de pret niet drukken!

20 juli Sarasota – Crystal River
Om 7.30am duiken Walter en Sophie, om 8.00am gevolgd door Edith en Wessel, het zwembad en vervolgens de zee in! Heerlijk zo’n beach-hotel! Na ontbijt en het inslaan van swimwear in St. Armand’s Circle (Walter had een winkelhaak van 10cm2 in zijn zwembroek opgelopen in het SunSplash waterpark…) rijden we via St Petersburg en Tampa door naar Crystal River. We boeken voor morgenochtend 8.00am een ‘Manatee Tour’. Terwijl we in het haventje de prachtige omgeving van Crystal River op ons in laten werken wordt onze aandacht richting een ander Nederlands gezin getrokken. Hun twee dochters hebben vanaf de kade een enorme vis gespot. Als we gaan kijken blijken er twee grote tarpons te zwemmen: ze zijn ongeveer anderhalve meter lang en daarmee flink groter dan die we bij Robbie’s hebben gezien op de Keys. De dag wordt afgesloten met een bezoek aan Monchello’s. De krantenknipsels en de vele foto’s aan de muur vertellen ons dat de eigenaren uit New York komen en oorspronkelijk echte Italianen zijn. De pizza’s zijn geweldig. We bestellen er één van 18’’ inch. Wessel eet geen kaas, Sophie geen champignons en wij willen een goed belegde pizza met alles erop en eraan. De geduldige bediening weet hier raad mee en regelt een pizza met drie afzonderlijke secties met ingrediënten! Iedereen blij!

21 juli Crystal River
De dag begin om 8.00am met een simpel ‘Best western free breakfast’ geserveerd op een o zo milieuvriendelijk plastic bordje. Overigens is dit het eerste hotel waar we met plastic bestek eten. De bediening is bijzonder aardig maar wel wat oud. More to the point: het zijn drie dames van 60+. Iets wat ons al eerder was opgevallen; kennelijk gaat niet iedereen hier op tijd met pensioen terwijl er wel erg veel “pensioenado’s” in Florida wonen. Anyway, na het ontbijt en nadat we ons alle vier in een duikpak hebben gehesen (incl. Wessel die nog niet eens beschikt over een zwemdiploma!) schepen we in op een soort drijvend ponton met een hele zware buitenboord motor. De captain lijkt uit een oude western ontsnapt en heeft zijn onderkaak vol met pruimtabak (misschien voor het bijvoederen van de manatees?). Als iedereen een plekje heeft gevonden op het aluminium bankje en de captain ons op de hoogte heeft gesteld van de meest elementaire weetjes zijn we op pad. Met een snelheid zo laag dat zelfs de pensioenado’s aan inhalen zouden gaan denken varen we de prachtige baai in. De serene rust wordt slechts verstoord door het pruttelende geluid van de zware Mercury motor. We zien circa acht andere pontons met goed betalende toeristen en bij een enkele liggen er al wat snorkellaars in het water. Wij hebben echter minder geluk en proberen onze kansen bij een bron een stukje verder op. De captain legt aan bij een inham en legt uit dat we via een smalle doorgang moeten zwemmen naar de plek waar het grondwater uit de limestone bodem naar boven borrelt. Die bodem is poreus en werkt als een soort natuurlijk filter voor de waterproductie. Na dit smalle stukje komen we uit in een soort natuurlijk zwembad en we wanen ons in één keer op een duiksite in Egypte maar dan met zoet water. Het is er werkelijk kraakhelder en YES YES!!! er zwemt een Manatee in alle rust zijn rondjes. Sophie geniet en Wessel hangt, met duikbril en zwemvest, aan Edith’s schouders zodat ook hij de Manatee kan bewonderen!

Na de lunch bij Crackers rijden we naar het Rainbow Springs State Park om te gaan ‘tuben’ op de rivier. De internetsite was bijzonder wervend en we verheugen ons op een spannend avontuur. De werkelijkheid is dat we in alle rust ruim anderhalf uur onze derrière in een grote groene band mogen steken waarbij de rivier ons stroomafwaarts voert. De omgeving is werkelijk prachtig en de huizen lijken zo van de filmset van “North and South” te komen. We spotten veel vogels en dieren waaronder een zestal schildpadden die op een boomstam in het zonnetje liggen te pitten. Aan het eind van de middag rijden we naar de andere ingang van het Rainbow Springs State Park waar we in een lagune zwemmen. Ook dit is een bron met kristalhelder water in een prachtig natuurgebied. De waarschuwing om op te passen voor alligators slaan we in de wind…

22 juli Crystal River – Orlando
Na een kleine twee uur rijden kunnen we inchecken in het Buena Vista Resort and Spa in Orlando. De kids verheugen zich al ruim twee weken (en misschien wel langer als je de voorpret in Nederland meerekent) op de ‘piratenschip-zwembad’. Zodra we Orlando inrijden is het uit met de rust die we juist zo waardeerden in het wat meer provinciale gebied rondom Crystal River. Het is hier weer een drukke boel met de vele “blocks” zoals we deze inmiddels gewend zijn: rechte straten met autodealers, motels en McDonald’s. De hoeveelheid reclame langs de wegen is echt ‘overdone’ en iedere 500 meter kun je wel een hamburger kopen… Aan het eind van de middag verandert de kleur van de lucht van blauw in grijs en bij het eerste onweer 10 mile verderop begint de badmeester op zijn fluitje te blazen en verzoekt iedereen uit het zwembad te gaan. Verbaast kijken Wessel en Sophie naar de vertrekkende Amerikaanse toeristen en vragen ons wanneer ze weer mogen zwemmen…

23 juli Orlando: Seaworld
Sophie en Wessel hebben zich ook hier lang op verheugd: SeaWorld! Na het ontbijt vertrekken we snel en rond 9.00am staan we op het enorme parkeerterrein. Een Nederlands dorpje zou er met gemak op passen! Bij binnenkomst sta je eigenlijk al vrij vlot bij de coolste achtbaan: de Manta. Het is er zo een waar je onder hangt, keihard gaat en G krachten kunt ervaren. Op het bordje aan het begin van de rij staat dat de wachttijd 15 minuten bedraagt: Sophie durft/wil niet, Wessel durft/wil wel, maar is (weer) te kort, dus Edith wacht met de kids bij de ingang en Walter gaat naar binnen. De wachttijd blijkt echter geen kwartiertje maar drie kwartier… We hadden afgesproken om om 10.00am naar de dolfijnenshow te gaan en precies op dat tijdstip komt Walter de achtbaan uit, kijkt – snel – rond en ziet geen Edith (meer). Walter trekt zijn conclusies en sprint naar de dolfijnenshow maar spot er geen Edith & kids… Bij toeval treffen we elkaar een uurtje later bij de show van Shamu: “One Ocean” is werkelijk een enorm spektakel! Wat zijn de Orka’s groot, machtig en prachtig. We nemen plaats in de “soak-zone”: een beetje afkoeling in de vorm van gigantische golven door de wild spetterende orka’s is bij een temperatuur van meer dan 37 graden zeer welkom! Als aan het begin van de middag de temperatuur – en de aantallen bezoekers – nog verder is opgelopen, besluiten we een break te nemen en ‘s avonds terug te komen. Tijdens een briljante avondshow “Shamu Rocks” gaat het dak eraf! We sluiten af met een knallende vuurwerkshow en rijden de kinderen slapend naar ‘huis’.

24 juli: Orlando: Aquatica
Vandaag staat Aquatica op het programma. Dit park is van de zelfde eigenaar als SeaWorld en water, glijbanen en zeedieren vormen de rode draad. Een van de zwembaden is een prachtig golfslagbad aan een kunstmatig aangelegd strand. Als Walter Wessel op z’n schouders zet begint er gelijk weer een lifeguard te roepen dat dat niet mag: het kind zou zomaar in het water kunnen vallen… Ook het uit Nederland meegenomen zwemvest van Wessel (waar hij al drie weken naar volledige tevredenheid mee heeft gezwommen) is volgens de lifeguard niet “coastguard 2 approved” en dient vervangen te worden door een Amerikaans exemplaar. Vijf minuten later staat de hele familie Poppe in een ‘approved’ life-vest om lekker rond te dobberen in een stroomversnelling. De in de folders veelgeprezen ‘Dolphin ride’ (een glijbaan die deels door een dolfijnenverblijf gaat) valt enigszins tegen: de glijbaan gaat hard en door het doorzichtige stukje buis door het verblijf suis je in twee seconden heen… Petje af als je in dat tijdsbestek ook nog een dolfijn kan spotten! Ondanks de drukte in het park op deze warme zondag blijft iedereen gemoedelijk en hebben we een dag waterpret.

25 juli: Orlando: Cape Canaveral
Vorige week donderdag is Atlantis (sts-135) weer op Cape Canaveral geland na een ruimtereis van bijna twee weken en een bevoorradings-bezoek aan de ISS. Op Kennedy Space Center boeken we de ‘discover KCS now en tomorrow’ bustour die langs de launch-pat gaat. De eerste vraag die de guide stelt is waarom we de ‘now en tomorrow’ tour hebben geboekt, gelet op het feit dat dit de laatste vlucht van de Atlantis is geweest… Wat ‘tomorrow’ brengt kan hij dus niet vertellen. Op de vraag ‘Who is here for fun?’ gaan alle handen omhoog. Maar als de vraag gevolgd wordt door ‘Who is here to learn something?’ gaat de helft van de handen nogmaals omhoog, en bij de laatste vraag ‘Who had to come here with someone?’ steken alle vrouwen nogmaals hun hand op! Een glimp van de Atlantis vangen we niet op – die staat in een hangar naast het Vehicle Essembly Building (VEB), wel zien we: de deuren waaruit Bruce Willis in ‘Armageddon’ komt “to save the world”, de launch-pat van 1,5 mile afstand, twee nesten van de Amerikaanse bold-eagle, een dolfijn, de landingsbaan van de Atlantis en het Apollo center (waar we een stukje ‘maan’ aanraken en de indrukwekkende grote Saturnus V raket staat). Bij de ‘launch simulation’ (een simulator die de lancering van de space shuttle nabootst) gaat Wessel helemaal uit z’n dak; geweldig vindt hij het! Van tevoren waren we gewaarschuwd dat er voor de kinderen niet zoveel zou zijn, maar Sophie en Wes vinden de raketten en alles eromheen prachtig en vragen ons de hemd van het lijf. Nadat we de Space Shuttle ‘dummy’ en de Rocket garden nog hebben gezien verlaten we pas om 4.00pm KSC; We komen zeker nog een keer terug!

26 juli Orlando
SHOPPEN! Dat kan natuurlijk niet ontbreken in Orlando: de € is gunstig ten opzichte van de $ en de ‘outlet-centers’ vliegen je om de oren. Het hotel ligt naast de ‘Buena Vista outlet stores’ (met o.a. Tommy Hilfiger, Levi’s en Gap), maar we besluiten naar de Florida Mall te gaan. Als we aan komen rijden zien we twee levensgrote M&M’s buiten staan: de ingang van M&M’s World, een winkel zo groot als een gemiddelde Albert Heijn met alleen maar M&M’s en merchandise. Na een shopexpeditie in de ‘Banana Republic’ en ‘Victoria’s secret’ lunchen we in het ‘foodcourt’ van de mall: een soort centraal plein met allemaal tafeltjes waar je bij afhaalcounters je eten naar keuze (pizza, burgers, thais, chicken, salads) kunt afhalen en dan een tafeltje moet zien te vinden…

27 juli Orlando – Miami
Vandaag staat een rit van ca. vier uur terug naar Miami op het programma. Omdat we pas om 9.30pm vliegen, mogen Sophie en Wessel ’s ochtends nog voor de laatste keer zwemmen in het piratenschip-zwembad. Onderweg stoppen we bij het Loggerhead Marinelife Center in Juno Beach. Het Marinelife Center is vrij toegankelijk en richt zich o.a. op het beschermen van de bedreigde Loggerhead zeeschildpad. Zieke zeeschildpadden worden opgevangen met als doel ze weer terug te brengen in hun natuurlijke leefomgeving. Vrijwilligers geven rondleidingen aan scholen, er wordt onderzoek gedaan en er is een uitgebreid informatiecentrum.

De rit naar Miami verloopt verder vlekkeloos, net zoals het inleveren van de Jeep bij Alamo: streepjescode ff scannen en de auto kan in de parkeergarage worden achtergelaten. Net op tijd komen we erachter dat de Ipad nog onder de stoel ligt… De kinderen verheugen zich op de luchthaven alweer op de filmpjes in het vliegtuig en wij kijken uit naar de ‘Nederlandse zomer’ … (not).

Epiloog: Om 12.00 uur de volgende dag landen we op een regenachtig Schiphol; de thermometer wijst minder dan de helft aan van wat we inmiddels gewend zijn: van 37 naar 15. We hebben de nacht overgeslagen, maar presteren het wakker te blijven. De kinderen slapen de eerste week in Nederland uit tot 11.00 uur ’s ochtends, maar het is nog zomervakantie, dus dat is meer dan goed! We kunnen terugkijken op een prachtige afwisselende reis waar we met z’n vieren veel hebben gedaan en gezien. Florida heeft ons – ondanks het beeld dat heerst over Amerika (groots en ‘gemaakt’) toch kunnen verrassen met vriendelijke (niet ‘gemaakte’) spontane Amerikanen – die graag een woordje wisselen met een ‘Dutchman’ – en gezellige (niet ‘grootse’) mooie plekken.

Bekijk hier onze reizen naar Florida, maar ook onze combinatiereis Florida met New York!