Reisverslag familie op reis door Midwest-Amerika per camper

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Roorda per camper door Midwest-Amerika

met kinderen van 13, 11 en 9 jaar

31 juli
Het vliegen ging best wel snel, met alle films en games. Onderweg nog IJsland en Groenland kunnen zien.
Passeren van de douane in de VS ging soepel, alleen even wachten. Eenmaal in het land van Uncle Sam op zoek naar de geldautomaat, daarna op zoek naar een 6 persoonstaxi en toen op weg naar het hotel ($ 55,00). Daar aangekomen iedereen moe, op bed gaan liggen, niet willen slapen, maar toen de wekker om 16.00 afliep kon niemand wakker worden.
Toch een paar blokken omgelopen, iedereen een slice pizza gegeten (een hele pizza is inderdaad een wagenwiel) en nu weer terug op de kamer.

1 augustus
Vandaag hebben we San Francisco verkend, een heel eind gelopen, Fishermans Wharf gezien, foto’s van de zeeleeuwen gemaakt, toen een rondtoer gemaakt met een open dubbeldekker waarbij je steeds op en af kan stappen (hop on, hop off). Daarna naar het Golden Gate park waar we de California Academy hebben bekeken, een museum met onder andere het grote Steinhart Aquarium en meer van dat moois. Alleen de earthquake was te lang wachten en het planetarium was al volgeboekt. Desalniettemin was het bezoek meer dan de moeite waard. Daarna, maar het was al 16.00 uur, nog met de bus over de Golden Gate brug gereden. Die was – as usual- in de mist.

2 augustus
Langzaam maar zeker zijn we in het USA ritme gekomen. Omdat we in dit hotel met ons allen 1 kamer delen, gaan we met ons allen vrijwel tegelijkertijd naar bed en worden we met de eersten wakker.
Vandaag hebben we eerst over de Golden Gate Bridge gelopen, echt prachtig. Een indrukwekkend bouwwerk met een schitterend uitricht. Toen we over de brug liepen en wat langer naar beneden keken, zagen we de zeehonden en de dolfijnen zwemmen. Ook dachten we nog pelikanen te hebben gezien, maar dat wisten we niet zeker.
Daarna zijn hebben we gewandeld door de bochtigste straat van San Francisco geweest (bekend van onder andere een Dirty Harry film­), zijn we gaan zwemmen in ons hotel, en vervolgens wezen shoppen. De buit was weliswaar schamel, maar het was wel een belevenis: Macy’s (de Bijenkorf, maar dan iets groter), de Apple Store, De Disney store, de Nike store, de Ferrari shop, allemaal mooi en groter. Daarna weer naar het hotel.

3 augustus
Vandaag de camper opgehaald en naar Yosemite gereden. Een lange rit omdat eerst de camper aan ons moest worden overgedragen, toen inrichten, daarna boodschappen doen. Pas zo’n 2 uur laten gingen we echt op weg. De eerste honderd kilometer moesten wennen aan onze rammelbak en ook de weg zoeken was in het begin lastig. In de Walmart hadden we echter een TomTom gekocht en toen we die eenmaal snapten, was het navigeren geen probleem. We kwamen, na een mooie rit door droge heuvels, door Siliconvalley (landbouw dus) en daarna door het westen van Yosemite (bergen tot circa 1500 meter en niet rijden onder invloed: ‘drunk drivers call 911’), laat aan op de camping Crane Flat. Gelukkig hadden we gereserveerd, want de camping bleek vol. Op het bord bij de ingang stond dat de ‘late arrivals’ waaronder onze naam, zich morgen om 9.00 moesten melden bij de parkranger.

4 augustus
Vandaag Yosemite Valley bekeken. Echt een toeristenfuik. De weg erheen is mooi, 30 minuten sturen over een prachtige, bochtige weg, maar eenmaal daar aan gekomen bleken veel meer mensen het idee gehad te hebben om hier eens rond te kijken. En in de folder lazen we dat ze dat al ruim honderd jaar zo deden. En waarom? Daarom! Het is indrukwekkend en prachtig. Alleen de weg terug was file (dus toch nog een fuik). De afsluiting ’s avonds was in ‘American’ stijl: marshmellows smelten.

5 augustus
Vandaag van Crane Flat via de Tioga Pass naar iets onder Reno gereden. Eerst nog een stukje Yosemite, toen Mono Lake bekeken (ik herkende de LP-hoes van Pink Floyd). Daar een echte Amerikaanse camping gevonden waar we afrekenden door $15,00 in een enveloppe in een brievenbus te stoppen en ’s avonds naar de sterrenhemel gekeken terwijl de chipmunks onder de tafel liepen. Reno, de stad waar Johnny Cash over gezongen heeft (I shot a man in Reno). Het geeft deze stad, waar we verder niets bijzonders hebben gezien, toch een leuke kleur.

6 augustus
Vandaag van Reno naar Jerome, een paar kilometer boven Twin Falls, gereden. Een werkelijk schitterende rit door Nevada. Wat een mooi land om, zelfs als je het alleen – of misschien juist vooral – vanuit auto bekijkt. Wat een ruimte, wat een soms bizarre landschappen. Helaas was het voor de jongens wel een lange reisdag en dus op het eind niet meer zo leuk. Maar door deze tour de force hoeven we morgen maar zo’n 250 mijl en dat is goed te doen. We staan nu op een ‘RV-park’ oftewel een camping voor ’recreational vehicles’ , oftewel een paar vierkante meter asfalt met gelegenheid om afvalwater te lozen, schoon water te tanken, elektriciteit (dus alle apparatuur wordt weer van volle accu’s voorzien) en wifi. Maar dan wel van KOA, dus prima voor elkaar.

7 augustus
Gereden naar Yellowstone. Het grootste deel door Idaho, mijn inziens niet de mooiste staat van de USA. Uiteindelijk toch een lange rit, maar dat komt ook omdat we ons een uurtje of zo hebben verpoosd in de Walmart. En da’s toch ook een feestje. De grens van Idaho met Montana is wel weer mooi, ook leuk echte ranches kijken en te kijken of we Flicka ergens zien rennen (al speelt dat eigenlijk in Wyoming, maar dat mag de pret niet drukken).

8 augustus
Vandaag de geisers van Yellowstone bekeken. Echt een gevoel dat je een natuurdocumentaire van de BBC inloopt. Een bizar landschap dat overal rookt en dampt (en stinkt naar rotte eieren vlak bij de geisers). Old Faithfull twee keer zien erupten, heel bijzonder. En onderweg een paar herten gezien en een Bald Eagle. Wel veel mensen hier, maar het is ook echt heel bijzonder.
Na de barbecue aan de praat met onze buren, echte Amerikanen uit Minnesota, die de jongens American football leerden en ons wat diepere inzichten bijbrachten over het wereldbeeld van fervente Obama haters. Het waren hele aardige mensen die vonden dat iedereen recht had op de eigen mening en ons bij afscheid een vlag gaven van hun footballteam, de Vikings uit Minnesota.

9 augustus
Jarig in Yellowstone: er zijn slechtere plekken. We zijn vroeg op pad gegaan om een rondje door het park te rijden. Pas na een uurtje sturen zijn we gaan ontbijten en kreeg ik mijn aubade en de cadeautjes op de parkeerplaats van Norris. Toen we aankwamen waren we de enige RV, toen we weggingen, stond de parkeerplaats vol. Da’s dan wel weer een voordeel van vroeg op pad gaan. Een ander voordeel was overigens dat we op weg naar Norris twee elks (wapitiherten) zagen. Norris zelf was ook erg mooi, geisers en bronnen in vele soorten en maten. Echt bizar om door letterlijk stomende aarde te lopen.
Na Noris de noordcirkel afgemaakt. Onder andere Mammoth Hot Springs, (een soort Pamukkale in Turkije), kalk plateaus in diverse kleuren en maten. Voor de jongens was het een beetje te veel, maar Yellowstone is gewoon overal mooi.

10 augustus
Van Madison naar Fishing Bridge gereden aan het Yellowstone Lake en de reis was weer prachtig. Eerst nog ‘Grand Prismatic Spring’ bekeken, een geiserplateau met hele mooie kleuren. Daarna sukkel je weer op z’n Amerikaans de bergen in. Zonder het zelf in de gaten te hebben zit je opeens weer op bijna 3000 meter.
De rit werd helemaal fantastisch door 2 overstekende bizons.
De camping zelf is een ramp, een echter RV-park, slechts een kraan, elektra, dumppunt en een paar vierkante meter asfalt. Zelfs de picknicktafel ontbrak. Wat dat betreft was Madison veel leuker.

11 augustus
Vandaag hadden we niet zo’n uitgebreid programma. We wilden bizons zien en de Yellowstone Canyon bekijken. Buffels = bizons hebben we nu zo veel gezien dat de jongens er niet meer van opkijken. Wel prachtige beesten en ze kunnen echt op hun dooie akkertje een weg oversteken. Fascinerend gewoon.
Yellowstone Canyon is ook prachtig. De Gorges du Verdon vallen hierbij in het niet (dus dat belooft wat voor de Grand Canyon). Vanaf een uitzichtpunt konden we ook mooi kijken op het nest van zo’n bald eagle, volgens mij is dat wat wij ook wel een Amerikaanse zeearend noemen.

12 augustus
Vandaag van Fishing Bridge (Yellowstone) via het park Grand Tetons naar Garden City in het noorden van Utah gereden. Het ligt op de grens met Idaho en nog vlak bij Wyoming. Samenvattend kan ik zeggen dat ik Wyoming prachtig vind, de bergen, de dieren, de vlakten. Idaho op de grens is ook mooi en Utah moeten we nog zien. Onderweg hebben we gezwommen in Jenny Lake, een meer in Grand Tetons. Wel was het lang zoeken naar een parkeerplek omdat wij niet de enigen waren die afkoeling zochten in dit Park. Grand Tetons is wel een mooi park waar – bijzonder – ook gefietst kan worden.
Al met al toch weer een paar uur in de auto, uren waar we met de jongens mee hebben kunnen genieten van de Hobbit (luisterboek).
Nu staan we dus in Garden City op een mooie KOAcamping, met zwembad en internet. Je krijgt er een echt campinggevoel van (er staan zelfs tenten).

14 augustus
Vandaag Arches bekeken, in één woord mooi! Zie de foto’s. De avond afgesloten met een zonsondergang aanschouwen, een barbecue en daarna sterren kijken. De camping is mooi, simpel, schoon en erg basic, maar het is een belevenis om hier te kunnen overnachten, hier in het noorden van het park, aan het eind van de enige, doodlopende weg in het Arches. Verder dan hier, kun je in dit park niet komen.

15 augustus
En weer een mooie rit (niemand heeft gezegd dat dit verslag niet saai mocht worden), dit keer naar Monument Valley. We kwamen om 15.00 op de camping aan en om 15.45 ging vanuit de camping een tour in het park. We moesten dus heel snel beslissen of we die wilden doen. Nu was het voor ons wel uitgemaakte zaak dat we het park in wilden, maar zo’n tour, daar moesten we even over nadenken (want $ 55 pp). Uiteindelijk toch maar besloten dit te doen, want het was erg warm. Lopen zou niet aangenaam zijn en zelf met de camper, dat was sowieso geen optie. Volgens de reisgids was 4×4 vereist voor de weg die verder alleen maar uit zand, voorzien van veel gaten, bestond. Gaandeweg zei ik tegen Gia dat de Navajo’s – die dit park als hun eigen gebied exploiteren (en goed kunnen rekenen) – vast zelf de gaten in de weg verzorgen om iedereen maar in een georganiseerde tour te krijgen. Tot zover het negatieve – dat geld zijn we vergeten voor we thuis zijn – nu over het park zelf: verbluffend en onwaarschijnlijk, maar door de vele films toch ook bekend.

16 augustus
Vandaag naar Bryce Canyon gereden, we staan nu op de rand van het park op campground Ruby’s Inn. Weer een mooie, maar toch ook wel een lange reisdag. De jongens konden nog net na aankomst even het zwembad in. Onderweg een van de Colorado stuwdammen bekeken, de Glen Canyon dam bij Lake Powell.
Onderweg ook nog bij Page een boottocht geboekt voor de 20ste. Dan doen we Page weer even aan (nou ja kleine omweg) als we van de North Rim (noordrand) naar de South Rim (idd, u raadt het al: de zuidrand) van de Grand Canyon gaan. We gaan dan varen over Lake Powell en door de Antelope Canyon.

17 augustus
Vandaag Bryce Canyon bezocht, in een woord: schitterend. Verder is alleen als bijzondere informatie te verstrekken dat het erg warm is als je er rondloopt. Maar Lieuwe liep als een gems naar boven.
We waren om plusminus 14.30 uur weer op de camping, de jongens konden dus weer het zwembad in waar ze tot hun vreugde drie Nederlandse broers troffen.

18 augustus
Vandaag naar de North Rim gereden. De rit was niet zo bijzonder op 2 punten na: de Vermillions Cliffs- waren prachtig en daarvoor hadden we in Kanab de jaarlijkse Wild West markt bekeken. Dat laatste stelde niet veel voor, maar was toch leuk.
Daarna kwamen we op onze camping op de North Rim. De eerste indruk is wel aardig: mooie plek, picknickbank, barbecue/vuurplaats, ‘s avonds herten op het terrein, winkel, kortom prima. Maar spectaculair is dat de camping op de rand van een canyon ligt, dus met bijhorende indrukwekkende uitzichten.
Eind van de middag zijn we naar het mooiste uitzicht van Amerika’s parken gegaan: Bright Angel Point. Onderweg kregen we een beste bui op onze kop, dus we moesten wel schuilen in een heuse saloon en daarna het uitzicht bewonderen vanuit de mooiste Lodge die we tot nu toe gezien hebben (het uitzicht… echt geweldig). Tot mijn spijt: op de foto’s krijg je maar een fractie mee van de schoonheid.
Op weg naar het Bright Angel Point (een pad over een messcherpe klif met aan beide kanten de bodem een paar honderd meter lager, dachten Lieuwe en Sybren een leuke grap uit te halen door zich te verstoppen toen ze iets voor ons uit liepen. Helaas misten ze onze passage, dus toen Gia en ik op het eindpunt aankwamen (het was een pad zonder afslagen buiten de afgronden) zagen we daar Lieuwe noch Sybren. We schrokken dus echt! Toen we ze later toch weer vonden (ze hadden zich echt op een veilig plekje verstopt en waren in de verste verte niet naar beneden gestort), wij bekomen waren van onze schrik en Lieuwe en Sybren van onze reactie, konden we toch nog genieten van het uitzicht.
De avond afgesloten met het volgende diner: macaroni met pestosaus en Berliner worstjes gewarmd boven het kampvuur en marshmellows als toetje. Vakantie is leuk.

19 augustus
Vandaag naar een ander mooiste uitzichtpunt van een nationaal park gegaan (er zullen er vast nog meer mooiste punten volgen): Cape Royal, een rit over de North Rim van 30 mijl heen (en 30 mijl weer terug). We hebben vanaf hier de Colorado gezien. Die is niet zoals in de boekjes staat groen, maar – in ieder geval vandaag – oranje. De jongens wenden snel aan het uitzicht. Wel een mooie onweersbui op de South Rim gezien. Helaas lijkt die bui nu ook de Grand Canyon over te steken.
Sta je op de rand van de Grand Canyon dan zie je vlakbij enorme rotsbergen liggen in de Canyon met mooie namen als Thor Temple en Visnoe Temple. Maar kijk je op de begeleidende borden, dan zie je dat die al weer snel 1½ mijl verderop liggen. Afstand is bedrieglijk in de Canyon
We waren vroeg terug op de camping en hebben even de tarp opgezet zodat we die niet helemaal voor niets hebben meegenomen (maar vooral om even te kijken hoe die er nu uitziet).

20 augustus
Vandaag van de North Rim naar de South Rim gereden, weer langs de mooie Vermillions Cliff. We staken de Colorado rivier over via de Navajobrug. Daarna eerst naar Lake Powell voor een boottochtje door de Antelope Canyon. Dat laatste was wel aardig, maar met de kennis van nu zouden we deze tour nu overslaan.
Zo kwamen we dus op de South Rim aan, onderweg naar de camping de eerste uitzichtpunten bekeken. Het wordt saai: de Grand Canyon is mooi, erg mooi, heel erg mooi. Het enige probleem is dat deze schoonheid eigenlijk niet vast te leggen is op foto’s.
Door ons uitstapje op Lake Powell kwamen we eigenlijk te laat aan op de camping, dit ondanks dat we al om 6.30 uur vertrokken. Dat heeft er mee te maken dat – ik heb het volgens mij hier nog niet gememoreerd, de USA ook een erg groot land is. Mooi en groot.

21 augustus
Vandaag de South Rim bekeken. Qua Grand Canyon betreft heb ik niet toe te voegen. Qua weer: het begon mooi en eindigde met onweer. Ik vrees dat we net als op de North Rim de zonsondergang zullen missen.

22 augustus
Vandaag via Route 66 (een stukje) naar Las Vegas gereden. Erg bijzonder: het regende – beter- het hoosde af en toe. Van de omgeving van de Hooverdam hebben we door de regen niets gezien.
Het stuk Route 66 was echt vergane glorie. We wilden nog een stukje Cars zien (tekenfilm van Disney) maar dat viel erg tegen. Alleen aan het begin van de weg was een dorpje dat een beetje in de stijl van Cars was. We dachten toen nog dat dat dan wel overal zo zou zijn, en zijn – omdat het regende – niet gestopt. De toen volgende 70 mijl waren echter zonder vermaak of wat dan ook (alleen een mooie weg) maar dat vonden de jongens niet zo interessant. Die wilden Cars auto’s zien of een T-shirt kopen. Aan het eind van ons stuk route 66 wilden zij dus eigenlijk weer 70 mijl terug rijden. Dat vonden wij echter niet zo’n goed idee.
Ondertussen opgezocht dat we verderop nog een stukje route 66 kunnen rijden.
Eenmaal in Las Vegas eerst enkele kleine reparaties aan onze camper laten uitvoeren door Cruise America (wachttijd circa 1½ uur), daarna over The Strip gewandeld, in een hotel (met 8 baan geweest) en wat vermaak aan the Strip bewonderd (een show en een fonteinenballet).

23 augustus
Las Vegas verlaten en via Callico (een verlaten zilvermijnstadje) en een stukje route 66 waar we ook dit keer geen ‘cars restanten’ konden vindenL en de Mohave dessert (Dylan zong er al over in ‘all along the watchtower) naar Los Angeles gereden. In LA waren we weer erg blij met onze Tom Tom die er uitstekend de weg weet. ’s Avonds genoten de jongens van het zwembad.

24 augustus
Vandaag naar Disneyland geweest. Leuk om te zien en een paar erg leuke attracties. Toch had ik het in mijn gedachten iets groter en mooier gemaakt dan het in werkelijkheid is. Het was een lange dag: om circa 9.30 het park in, en circa 21.00 er weer uit, net voor het vuurwerk, maar de jongens waren het zat. ’t Is ook wel erg veel.
En ook hier kwamen we weer een aantal mensen tegen die we ook eerder bij de Glen Canyon dam hadden ontmoet. Misschien is Amerika toch niet zo groot (of rijden heel veel mensen ongeveer hetzelfde rondje).

25 augustus
Via Hollywood weer richting het noorden gereden, eindpunt Buellton. LA is vast mooi, maar door de files hebben we er niet veel van gezien. Malibu konden we door de verkeersverstopping niet bereiken. We moeten het doen met de Hollywood Boulevard. Is ook wel genoeg. De jongens morgen een rustdag beloofd (met zwembad) waar ze zin in hebben.

26 augustus
Deze zondag niets gedaan gedaan, nou ja niets: uitslapen, zwemmen, bal overgooien, show van Amerikaanse campers en caravans (op de camping) bekeken en gewandeld in het Amerikaanse doorsnee stadje Buellton (ik waan me dan echt even in het decor van ‘ET’ of van ‘Back to the future’) en des avonds gebarbecued. Een lekker rustig dagje.

27 augustus
Vandaag naar Pfeiffer Big Sur park gereden. Een werkelijk fantastische rit over highway 1. Volgens sommigen is dit de mooiste kustweg ter wereld en tot nu toe ben ook ik deze mening toegedaan. Schitterende weg, schitterende kust, rijden terwijl je uitkijkt op de wolken (de zeemist die een paar honderd meter zeewaarts met de kust meeloopt (en hier en daar het land raakt).
De camping waar we staan is ook bijzonder, idyllisch tussen de sequoia’s, tientallen squirrels op het gras, Stellars Jays als blauwe flitsen om ons heen, geen verlichting dus ’s avonds sterren kijken (al zagen we geen Melkweg door de heldere maan), ’s avonds het geluid van het bos (krekels, geritsel) om ons heen.

28 augustus
Na nog een keer de sequoia’s bekeken en gefotografeerd te hebben via Carmel (Mission post) en Monterey (Fishermans Wharf) en het laatste stukje Higway 1 zijn we ondanks een reservering doorgereden naar Prunedale.
Morgen willen we proberen toch nog walvissen te spotten bij Monterey, daarna hopen we om een uur of 15.00 op de camping vlak bij San Francisco aan te komen waar we onze tassen gaan pakken en de camper reinigen. Overmorgen willen we om 8.30 onze camper inleveren, een taxi nemen naar het vliegveld waar we om 11.00 moeten inchecken.

30 augustus
Vanochtend vroeg op, want we wilden om 8.00 in Monterey zijn. Gelukkig is vroeg vertrekken met een camper geen probleem. Ook een Amerikaanse camping is geen belemmering voor vroeg vertrekken: nergens een slagboom gehad die dit beperkt. Ik denk dat de Amerikanen er vanuit gaan dat als je vroeg vertrekt je gewoon rekening houdt met de buren. Wel zo logisch eigenlijk,
We waren op tijd in Monterey om een trip te boeken en het walvis spotten was erg leuk. Alleen jammer dat de dolfijnen het af lieten weten en we slechts één bultrugstaart op grote afstand hebben kunnen zien en drie fonteinen. Nou ja, je kan ook niet alles hebben en het maakte wel diepe indruk op de jongens (de walvis, zelfs op afstand was toch één van de hoogtepunten.)
Na de walvisvaart nog even Cannery Row bekeken (toch even literair doen) en daarna op weg naar San Francisco.
Op advies van de camping mevrouw de wekker vroeg gezet (die heel toepasselijk Hotel California zal spelen (alleen wij mogen in tegenstelling tot die song wel vertrekken), want de weg naar Cruise America zou echt verschrikkelijk zijn met al dat verkeer (minstens 1 a 1,5 uur over 30 mijl).

31 augustus
Om 7.30 op pad naar Cruise America om de camper in te leveren. Het ritje was binnen het uur geklaard, dus dat viel erg mee. Omdat we wat probleempjes hadden gehad, kregen we zonder gedoe 2 dagen korting op de rekening (al scheelde het vast dat Travelnauts onze klacht vanuit Nederland al had aangekondigd). Verder hadden we zelf al het afval gedumpt terwijl we bij ophalen wel hadden afgesproken dat zij dat zouden doen voor $40,00 (toen wisten we nog niet dat je in de USA bijna altijd zelf kan dumpen op vrijwel iedere camping). Wij kregen die 40 dollar zonder problemen terug. Al met al ging het inleveren dus soepel.
En ondanks onze kritiek op onze oude rammelbak heeft die ons wel zo’n over 4500 mijl Amerikaanse wegen gevoerd.

Bekijk hier onze camperreizen naar Amerika.