Reisverslag familie op reis door Costa Rica

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Schreuder in Costa Rica

met kinderen van 13 en 11 jaar

Erop terugkijkend was het echt een geweldige reis, echt de droomvakantie waar we op hoopten toen we een half jaar geleden boekten. Kom ik meteen daarop: het was de eerste keer dat we zo lang van tevoren een vakantie boekten en met zulke hoge verwachtingen vond ik het eigenlijk wel spannend of we die ooit gingen waarmaken. Maar dat is dus gelukt en we gaan zeker nog een keer terug naar Costa Rica (en dan vooral een strandvakantie, om echt te leren surfen!)

Het allereerste hotel, Xandari, was echt fantastisch. Daar hadden we wel een paar dagen langer kunnen blijven, gewoon om te acclimatiseren en wat te ervaren van het land zelf, voordat we de toeristische route indoken. Achteraf vind ik het jammer dat we San Jose helemaal niet hebben gezien en in de buurt hier is ook genoeg te doen. Ik weet nog steeds niet hoe een koffieplant eruit ziet…. en volcan Poas moet ook de moeite waard zijn. Maar ja, wij gingen echt voor de natuur en dan moet je keuzes maken…

De villa’s in Xandari zijn echt spectaculair, evenals het uitzicht, de tuinen, het restaurant, en de verwarmde zwembaden. Bij aankomst om ca half 9 ‘s avonds na prima reis via Panama roomservice op de kamer en daarna allemaal heerlijk geslapen. Om 5 uur zaten we met z’n allen rechtop in ons bed door het vreemdste geluid dat we ooit hadden gehoord en zo hard als een luid alarm. Waarschijnlijk waren het papegaaien, maar ook de rest van de vakantie hebben we dit gillende gezang en geloei (leken wel ezels, maar boven het dak) niet meer gehoord. Na een kwartier was het ineens weer stil, maar wij waren acuut geland in een tropisch paradijs, met bijbehorende vreemde geluiden. ‘s Ochtends was er zon, lekker gezwommen en door de tuin gewandeld naar een waterval, allemaal goed verbrand (ging nog sneller dan verwacht!!), de kinderen ontdekten een tafeltennistafel en heerlijk gegeten. Voordat we de volgende ochtend om 6 uur werden opgehaald, werd ik nog gebeld of ze koffie konden klaarzetten (wat een service!!) en we kregen een heerlijk ontbijt mee met o.a. fruit en bananenbrood.

We hadden een private transfer naar de ontbijtplek van Mawamba Lodge wat fijn was, en vanaf het ontbijt moest vooral mijn man echt even slikken. Wat een massatoerisme is Mawamba!! Er worden echt zoveel mogelijk toeristen zo efficiënt mogelijk in een bus en boot geperst en verwerkt als ware het een toeristenfabriek. Aan ons is dat echt niet besteed. Ik had vooraf al mijn bedenkingen, maar wilde het een kans geven, maar we hebben de rest van de vakantie nog vaak hartelijk gelachen om deze ‘ponykamp’ ervaring. Terwijl we echt geluk hadden met onze groep, hele leuke mix van leeftijden en nationaliteiten waarmee het echt gezellig was aan die grote tafel. En het eten vond ik lekker, en gezond. En de gids was echt geweldig, Lisa, een super energieke en enthousiaste spraakwaterval die heel veel hele leuke dingen vertelde, zelfs tijdens iets wat zo oninteressant klinkt als de ‘garden tour’. Als je Lisa als gids hebt, dit dus vooral niet overslaan !!! We hadden hier wel pech met het weer, waardoor onze twee boot tours letterlijk ‘in het water’ vielen. Die regen maakt het ook lastig om in de vakantiestemming te komen, trouwens en die eerste dagen keek mijn man me wel aan van: waarom boek jij zo’n reis in de regentijd??!? Maar ja… regenwoud…. al was het wat veel regen. Blijkbaar is het El Nino jaar en is het klimaat echt in de war. Onderweg in de bus (babyluiaard uitgebreid klauterend langs een prikkeldraadhek) en boot (krokodillen, apen, luiaard, heel veel vogels) wel al veel dieren gezien, in de tuin hing nog een babystekelvarken te slapen, leguanen, roodoogboomkikkers, en een aanrader vonden wij (en vooral de kinderen) de schemerwandeling aan het begin van de avond. Spannend ook omdat je niets mocht aanraken i.v.m slangen, bullit ants (pijnlijkste beten van alle dieren in Costa Rica, 24 uur ondraaglijke pijnen) etc, en wat weerkaatsen die ogen van kaaimannen mooi het zaklamplicht in het donker!

De schildpaddentour was bij ons echt een aanfluiting. Met het leken wel 100 man werden we in het donker onder een afdak gepropt tot er een schildpad werd gespot. Toen deze werd gevonden (1 schildpad op weg naar zee) mocht iedereen hier langslopen in groepen van 10 (in ons geval 20 omdat een dronken/stonede gids helemaal geen Engels sprak werd zijn groep samengevoegd met die van ons) en heel snel kijken en dan snel door voor de volgende groep. Maar wij lagen toen alweer in bed want na een uur hebben we ons (11 uur ‘s avonds !!) terug laten brengen naar het hotel. Als je schildpadden wilt zien, zijn er echt veel betere plekken op de wereld!!! De volgende bleek dat veel mensen hadden geklaagd bij Lisa, dus blijkbaar gaat het niet altijd zo… Maar het is overduidelijk een veel te commercieel gebeuren en zelfs als iedereen schijnt te weten dat de kans op een schildpad nihil is, proberen ze zoveel mogelijk excursies te verkopen. Jammer!

Ik was wel heel blij met mijn uitgebreide voorbereidingen waardoor we goede spullen bij ons hadden: ik had niet bezuinigd op poncho’s, dus we hadden allemaal goeie en redelijk ademende poncho’s die we heel veel hebben gebruikt. Ook de sneldrogende tropen- en sportkleding was fijn, omdat dit het enige is wat nog enigszins droogt in dit klimaat en onze bergschoenen vond ik echt onmisbaar en ik was blij dat we geen stoffen Paladiums hadden gekocht, zoals aanbevolen door Bever. Wij behoorden tot de weinigen met droge voeten toen we onder het afdakje stonden in de stromende regen, hopend op een schildpad…

We waren blij toen we de volgende dag in onze huurauto zaten (uit de massa), op weg naar Sarapiqui. Selva Verde Lodge was door jullie een aanbeveling. Achteraf vond ik het een van de leukste en meest bijzondere plekken waar we zijn geweest, en ook anderen die we spraken, dachten er zo over. Het was een heel apart sfeertje, tussen de vogelaars op leeftijd met camera’s met enorme telelenzen op hun buik. En het leek wel of de tijd tientallen jaren had stilgestaan hier. Op een leuke manier kneuterig. We sliepen in een soort enorme boomhutten (vier kamers per ‘hut’), ouderwets, maar leuk en charmant (en hyperschoon, iedereen doet zijn werk hier met zoveel bevlogenheid, t/m de schoonmaak) en het was schokkend om te zien dat hier de afgelopen weken zulke overstromingen van de Sarapiqui waren geweest dat de helft van de kamers nog niet in gebruik waren. Er werd druk gewerkt om het hotel en de hotelgronden weer te herstellen. Het schijnt dat er ook veel daklozen in de buurt zijn na deze overstromingen die zo erg waren dat ook de ouderen nooit eerder zoiets hebben meegemaakt. Toen we op zoek waren naar een lunch plek uit de Lonely Planet, bleek dit hele restaurant te zijn weggespoeld. De overstromingen hadden wel veel dieren de hoteltuin in gedreven, waardoor we hier zelfs een miereneter zagen van heel dichtbij (volgens de gids zag hij er slechts een per 4 maanden) en meerdere gordeldieren. Naast apen, toekans en heel veel andere prachtige vogels.

Een absolute aanrader was de guided hike aan de overkant van de rivier, waar het hotel een eigen reservaat heeft. De gidsen in Costa Rica hebben ons nooit teleurgesteld en we hebben dan ook niet bezuinigd op dit soort hikes.
Iedere keer leer je weer interessante dingen en ook het grotere perspectief. Ivan legde uit hoe Selva Verde belangrijk is als corridor voor dieren om via de centrale bergrug van Costa Rica van Panama naar Nicaragua en terug te kunnen trekken en hoe de natuurbeheerorganisaties proberen meer bomen te planten op boerderijen, zodat de dieren meer ruimte krijgen. Luchtfoto’s lieten goed zien waar de zwakke plekken zitten. Verder liet Ivan ons een tarantula zien, levend mos (wandelende tak), coati’s en natuurlijk toekans, kolibri’s, nog veel meer vogels, apen, luiaard (met telelens, ongelooflijk hoeveel leven er in een boom kan zitten waar je zelf aan voorbij loopt) en ook veel interessante informatie over de bomen en planten in het primaire (oorspronkelijke, niet door mensen aangetaste) regenwoud.

Lomas de Volcan is een mooi hotel, mijn man kreeg eindelijk een beetje een vakantiegevoel, terwijl ik het een tropische variant van Landal Greenparks vond (beetje onpersoonlijk), maar wel mooi en La Fortuna was voor mij sowieso een aangename verrassing. Heel toeristisch maar wel op een Latijns-Amerikaans manier, dus niet te gelikt, maar leuk en sfeervol. Costa Rica is echt gericht op Amerikanen dus alles is georganiseerd als ‘tours’ (en vrij prijzig). Ook het canopy gaat in groepsverband, wel heel gaaf, eigenlijk spectaculairder dan het raften op de Sarapiqui (niveau 2-3). Dat wordt denk ik pas spannend als het gevaarlijk wordt, en dat vind ik dan weer niet prettig met de kinderen. Dus over een aantal jaar over de rivier Pacuare …

En de Volcan Arenal is echt adembenemend mooi. En net als de dieren is het weer net zeldzaam genoeg dat elke keer als de wolken even weg zijn, iedereen enthousiast is om hem te zien. Dat vond ik ook bij de dieren in Costa Rica: je ziet van alles maar niet als in een dierentuin. Bij elk dier dat wordt gespot, is het toch weer bijzonder genoeg om enthousiast te kijken en te fotograferen. Toen de zon begon te schijnen, kozen we voor het zwembad ipv een lange hike, en hebben we alleen de waterval bekeken (en onderaan gezwommen), La Catarata de Arenal. Heerlijk gegeten in la Fortuna, volgens mij heette het Don Pablo. Echt de meest verrassende combinaties en de Lonely Planet had niets teveel beloofd.

De tocht naar Monteverde is echt prachtig, heel bijzonder! En het scheuren over de slechte wegen met de 4WD was een leuke afwisseling en ging achteraf sneller dan het rijden achter vrachtwagens over zogenaamde snelwegen… Cloud Forest Lodge vonden we het minst leuke hotel van de reis. Er ontbrak niets, maar het had naar onze mening ook niets extra’s. Ook oubollig zoals Selva Verde maar dan zonder bijzondere sfeer. De hangbruggentour (met poncho’s) was heel leuk en aangezien we dachten dat we om 8:30 een guided tour hadden, waren we er op tijd, waardoor we een volle dag hadden voor oa serpentarium (aanrader, echt leuke toelichtingen van de gids), de kolibrituin en later een hike in het nevelwoud van Sante Elena, dat naast Selvatura ligt. Volgens Lonely Planet is dat rustiger dan Monteverde en wij vonden het prachtig. En waren inderdaad alleen. Na dat serpentarium was ik wel extra zenuwachtig voor slangen, maar tot verdriet van de jongens hebben we die de hele vakantie niet in het wild gezien.

Na weer twee nachten (voor de jungle lodges vond ik dat prima, steeds iets anders en omdat de natuur toch rustgevend is, was het niet hectisch. En het is altijd beter om weg te gaan als je eigenlijk nog niet weg wilt, we waren nog nergens uitgekeken) gingen we terug naar Alajuela voor een uitstapje naar Mexico, waar mijn man moest zijn ivm werkverplichtingen. In Mexico (Puerto Vallarta) was alles veel gelikter dan Costa Rica, echt Disneyland, dus ik had sowieso geen spijt van onze keuze voor Costa Rica. Wel een geweldige tijd gehad, maar na 5 dagen ook blij om weer terug te zijn in Costa Rica, in hotel Buena Vista. Die villa’s zijn trouwens ook prachtig, maar Xandari heeft voor ons toch de voorkeur, luxer en aparter. We hadden wel steeds veel regen in Alajuela dus we waren blij dat we de laatste nacht van de vakantie in Tamarindo sliepen ipv hier.

De tocht naar Casa Corcovado was een avontuur op zich: het vliegen in een twaalfpersoons eenmotorig vliegtuigje vond ik eerst doodeng, maar na een kwartier werd dat minder en we hebben genoten van het prachtige uitzicht. Eigenlijk een prima manier van sightseeing! Daarna een spectaculaire tocht over de Sierpe rivier, door de branding (vond ik net zo eng als dat vliegtuigje) en zo was er weer genoeg adrenaline voor een week door mijn lijf gegaan. Maar de hoogtepunten gingen maar door: dolfijnen onderweg naar het strand waar we aan land gingen, en Corcovado is letterlijk een paradijs. Als je wilt klagen, kun je het alleen maar té rustig vinden. Verder was alles erop gericht om het iedereen naar de zin te maken: op Amerikanen gerichte luxe (je hoefde vanaf het strand niet naar boven te lopen, maar er ging een tractor met aanhanger. Toen het regende, was dat geen luxe, want toen werd het pad spekglad). Verder is zo’n vakantie waar bij elk zwembad badhanddoeken klaarliggen, ook heerlijk. Net als al die smoothies, overvloed aan fruit, sunsets met cocktails, een prive strand met hangmatten, ligstoelen, douche, etc etc etc, heerlijk eten. Het echte hoogtepunt voor onze jongens (11 en 13) was het duiken bij Isla del Cano. Net geslaagd voor hun PADI JR Open Water hadden we het snorkelen ingeruild en bijbetaald. Dat was zeker de moeite waard! Tussen de white tip reef sharks (even slikken…) en heel veel prachtige vissen, murenen, en op de heenweg hadden we goed zicht op een walvismoeder met jong (bultrug).

De hike naar Corcovado met gids Cynthia was ook prachtig, evenals de avondwandeling met supermooi zicht op een hele familie slingerapen die zich verzamelden voor de nacht en een enorme vogelspin. En in Corcovado vlogen zoveel rode ara’s dat je niet eens meer opkeek. Met z’n twaalven tegelijk kwamen ze krijsend voorbij. Corcovado hadden we zeker niet willen missen, en eigenlijk (vooral ook omdat het weer hier heel goed was, door El Nino hadden ze hier juist te weinig regen) hadden we ook hier een week kunnen zitten en het hele ‘jungle deel hier kunnen doen… Misschien icm de andere kant van het schiereiland Osa, waar je ook kunt surfen, want wij zijn eigenlijk toch vooral watersporters.

Na Corcovado vlogen we terug naar San Jose waar we weer een huurauto kregen (dit keer kleinere, Hyundai Tucson, nog steeds groot genoeg voor onze grote koffer en twee grote tassen, en vier tassen handbagege) en in 3,5 uur naar Tamarindo reden. We hadden wel vertraging want de auto die ze ons mee wilden geven, had kale banden. Dus na een supertrage intake nog een uur extra vertraging om te wachten op de schoonmaak van een andere auto.

Cala Luna in Tamarindo was de laatste aangename verrassing, wat een heerlijk en prachtig hotel, voor 5 nachten. Echt een oase van rust vlakbij een levendig dorpje, wat we heel leuk vonden na de ultieme rust in Corcovado. We hebben hier drie dagen gesurfd (les genomen bij de Langosta Beach Club, hele aardige Franse surfleraar), elke dag gratis yogales, en we gaan zeker nog een keer terug om echt te leren surfen. Een aanrader in Tamarindo en omgeving is lunch of diner bij Pangas, een luxe beachclub aan het begin van Tamarindo die nog niet in de gidsen staat, bij de monding van de rivier, en lunch bij Lola’s op Playa Avellanas, 20 minuten rijden. Onze conclusie was dat we hier eigenlijk ook onze vakantie hadden moeten beginnen: eerst even in de vakantiestemming komen aan het strand voordat we de jungle in gingen. Was sowieso voor het eerst dat wij tijdens een vakantie zolang geen zee hebben gezien…

De terugreis naar het vliegveld viel een beetje tegen, behalve een politieagent die ons wilde bekeuren en toen ging onderhandelen over een contante tegemoetkoming (en ons uiteindelijk vriendelijk lachend liet gaan, toen ik het allemaal ‘totaal niet begreep’) waren vanaf de ‘snelweg’ (de weg binnendoor over Nicoya was prima) overal vrachtwagens (op zondag…) die nog geen 30 km per uur omhoog reden en deden we er bijna 6 uur over, zodat ik nog even twijfelde of we de vlucht naar Panama gingen halen. Die lange overstap in Panama (ivm lagere kosten voor het verlengen van onze reis) was een hele goeie beslissing. We vonden Panama Stad heel leuk en hebben daar nog een hele gezellige dag gehad voordat we de volgende avond terugvlogen naar Schiphol. Hier is trouwens genoeg te doen om een paar nachten te blijven, dus deze overstap is een hele goeie manier om te besparen op het vliegticket.

Kortom, wat een geweldige reis, zoveel indrukken en vooral ook hoogtepunten, wat een aardige mensen allemaal in Costa Rica (zelfs die corrupte agent was reuzevrolijk en vriendelijk), alles was perfect geregeld, alle transfers sloten goed aan, en fijn dat jullie dat snorkelen voor ons konden vervangen voor duiken, en de kosten wilden voorschieten. Echt een heerlijke vakantie!

Bekijk al onze kindvriendelijke reizen naar Costa Rica.