Reisverslag familie op reis door Costa Rica met een dreumes

Je gunt je kind toch de wereld!

Familie Vroomen in Costa Rica

met een kind van 1,5 jaar

Verre reizen maken is altijd een passie geweest. Maar nu hebben we een kind en vragen ons af of we dit kunnen blijven doen. Onze omgeving reageert verdeeld op ons voornemen. We krijgen zowel positieve als negatieve reacties. Hoe zal dat gaan met eten? Is de reis niet te lang? Loop je risico’s op ziektes? De enige manier om dit te weten te komen, is door het te doen. We besluiten om naar Costa Rica te gaan, maar niet meer op de bonnefooi zoals vroeger. We willen wel vrijheid, maar ook zekerheid. Na enig zoeken op het internet, vinden we Travelnauts. Die biedt de oplossing die we zoeken. Dus gaan wij (Terence en Martine) in juli en augustus  samen met Jonathan (18 maanden) naar Costa Rica, 24 dagen.

Dag 1 Aankomst San José
Na aankomst worden we gebracht naar ons hotel, Fleur de Lys in San José. Het is laat en in ons hotelkamer staat een babybed al klaar. We vallen in een diepe slaap.

Dag 2 San José
Vol goede moed beginnen we aan onze eerste vakantiedag in Costa Rica.

Het eerste wat ons opvalt zijn de diepe goten langs de trottoirs en de gaten in de wegen. Niet erg handig als je met een buggy op stap gaat, maar al snel merken we op dat we ongeveer de enigen zijn die dat hebben. Om ons heen kijkend valt het op dat de Tico’s (Costa Ricanen) hun kinderen op de arm dragen. Het volgende probleem dat zich aandient is dat we nogal wat elektronische apparatuur hebben meegenomen (vooral batterijopladers voor fotocamera’s, telefoons enz.) en een wereldstekker bij ons hebben, maar geen adapter. We gaan in San José op zoek naar een stroomomzetadapter, waardoor onze basiskennis Spaans meteen op de proef wordt gesteld. We kunnen maar geen adapter vinden die 220 volt omzet in 110 volt (wel andersom), maar achteraf bleek dat ook helemaal niet nodig te zijn omdat de meeste opladers in Nederland dat vanzelf kunnen. We hadden dus beter moeten kijken, maar ondertussen heeft het probleem zich vanzelf opgelost en zien we veel van San José. Niet veel mooie gebouwen, wel wat kerken, theaters en een levendige straatleven. Venters die hun koopwaar luidkeels aanbieden, zwaaiend met wat fruit of speelgoed boven hun hoofd om het dramatische effect te vergroten.

Wel indrukwekkend is de Mercado Central, een overdekte markt dat in 1882 is gesticht, met een wirwar van weggetjes vol uitpuilende kraampjes waar voedsel, gebruiksvoorwerpen en allerlei prullaria wordt verkocht. Een mengelmoes van kleuren en geuren dat altijd open is en dagelijks bezocht wordt door meer dan 50.000 mensen die behalve om voedsel te kopen er ook komen om vrienden te bezoeken. Het heeft dus naast een economische ook een belangrijke sociale functie en is een ‘must’ voor iedereen die in San Jose iets over het dagelijks leven van de inwoners te weten wilt komen. We worden wel gewaarschuwd voor zakkenrollers maar dat is iets waar we in het buitenland altijd voor letten. Daarnaast letten we er ook op dat Jonathan vanuit zijn buggy geen sjaals of kettingen die naar beneden hangen naar zich toe grist, terwijl wij ons wurmen langs de vriendelijk kijkende ‘locals’.

De rest van de dag slaapt Jonathan veel en genieten we van ons hotel. We zitten in Fleur de Lys, een hotel gebouwd in Victoriaanse stijl, met ruime, schone kamers, grote badkamers en mooie houten vloeren. Het is met veel oog voor details ingericht en dat spreekt ons aan.

Dag 3 Tortuguero
Om 6.30u stipt worden we opgehaald door Frank, onze Engelssprekende reisleider in Tortuguero. Met een busje voor ongeveer 20 man, voornamelijk Nederlanders en Spanjaarden, gaan we op weg naar Tortuguero. Jonathan gaat weer op schoot in de buikdrager en slaapt daar ook lekker in verder. We stoppen bij een bananenplantage om daar even te kijken, erg interessant om te zien.

Na zo’n 4 uur op de weg (inclusief ontbijt-stop), waarbij de wegen steeds wat meer onbegaanbaar worden en het busje dus ook steeds meer gaat schudden, stappen we in bootjes die verrassend snel blijken te varen. Het is een beetje wennen voor Jona. Onderweg komen we allerlei dieren tegen van rondvliegende pelikanen tot krokodillen en schildpadden. Terence blaat als hij er achter komt dat de batterij van zijn camera nog in de oplader zit. En die zit dan weer op een andere bootje in de koffer. Gelukkig reizen we met twee camera’s. Om 13.30u zijn wij ter plaatse: Mawamba Lodge. Zo’n 3 bootjes meren aan (ongeveer 50 personen per boot) en alles gaat er georganiseerd aan toe.

Vanaf die middag tot we twee dagen later onze auto hebben zijn alle excursies en maaltijden op vaste momenten geregeld, wat voor ons niet altijd haalbaar blijkt met Jonathan. We waren verbaasd dat er nog zo’n vol programma te volgen was, en besluiten die middag aan de eerste jungle-tocht niet mee te doen, omdat Jonathan even moet slapen. Dat gaat wat moeizaam en we gaan lekker in het zwembad zwemmen. Ook bewonderen we de prachtige tuin waar de bungalows in staan (wel gehorig en niet zo groot) en zien onze eerste leguanen.
Om 18 uur is het volledig donker, we eten om 19 uur en daarna wordt het toch wonderbaarlijk stil op het park. Iedereen gaat na het eten naar bed! Heerlijk want wij zijn ook moe. Het vochtige warme klimaat draagt daaraan bij.

Dag 4 Tortuguero
Deze dag zijn er voornamelijk boot-excursies, waar Terence en ik apart aan deelnemen. Heel bijzonder, je vaart een paar uur waarbij een gids langs de waterkant ‘wildlife’ spot en dat ons aanwijst, vaak lang voordat ons ongeoefende oog hetzelfde ziet. Vogels, schildpadden, kaaimannen en apen. Zodra ze (de gids en de bootman) wat zien wordt de motor uitgezet, iedereen is stil en kijkt in spanning naar de jungle enkele meters bij de boot vandaan.
We bezoeken met Jonathan om 11 uur nog de vlinder- en kikkertuin bij het park maar het is zo heet dat we op tijd terug gaan en het zwembad in duiken en een cocktail drinken. Jonathan slaapt overdag niet zo goed, maar gaat om 17.30 naar bed. Bij het ontbijt pakt Martine in de broodtrommel wat extra brood, cake enz. in, vult Jona’s flesje en daar redt hij het wel mee. De laatste potjes die we bij ons hebben geven we hem ’s morgens vroeg, hij heeft dan erg veel trek.

Dag 5 tot dag 8 Puerto Viejo (Caribische kust)
Donderdag vertrekken we weer voor een lange rit. We zijn blij als we in de huurauto met airco stappen, op weg naar het Caribische zuiden: Puerto Viejo. Hoewel het maar zo’n 120 km is doen we er met een korte stop op het strand drie uur over. Cariblue Hotel maakt veel goed van de lange reis. Lekker zwembad en heerlijke maaltijden. Er zitten wel veel Nederlanders die ook allemaal van Tortuguero afkomen. Onze kamer ligt vlak achter het zwembad en vier avonden lang eten wij zonder Jonathan lekker uitgebreid met de babyfoon op tafel. We genieten drie volle dagen van strand, dorpje Puerto Viejo, zwembad en één keer rijden we richting Panama om nu eens echt iets van het Costa Ricaanse plattelandsleven van de Tico’s en Tica’s te zien. Twee uur lang over hobbelige bergweggetjes, door kleine dorpjes met armzalige huisjes maar wel op een flink stuk grond tot we door een rivier heen moeten rijden wat we niet aandurven. Dus maar weer dezelfde weg terug.
Het zeewater aan deze Caribische kust is heerlijk zwemwater en de stranden echte bounty-stranden!
Puerto Viejo verdient nog een beschrijving: het blijkt een echte backpackers community, een jaren-70 surf- en beach sfeertje komt ons tegemoet. Hostels, goedkope barretjes en heel veel kraampjes met Bob Marley-merchandise. Terence haalt mooie herinneringen op van zijn backpacktrips.
We vinden hier verder een bank en drie supermarktjes met luiers maar weinig babyvoeding in potjes. We zijn voorzichtig met eten buiten hotels en het water maar wagen ons toch aan een pannenkoek.

Dag 9 Orosi Valley
We vertrekken rond 10 uur naar de Orosi-vallei waar we maar liefst vier uur over doen, veel langer dan we dachten. Jonathan heeft een beetje diarree en eet rijst en banaan als ontbijt. Eigenlijk moet hij nog twee keer slapen maar dat lukt vaak niet, met als gevolg dat hij om 17.30 vaak zijn nacht begint, zonder echt avondeten te hebben gehad. Dit haalt hij de volgende ochtend weer in, maar we tobben nog een beetje hoe we hiermee om willen gaan.
Het Sanchiri Hotel op een berg ziet er eenvoudig uit maar heeft verrassend mooie ruime kamers met uitzicht. Het eten is wat minder want we zijn intussen verwend in Cariblue, maar de bediening is vriendelijk, wel Spaanstalig. We vinden het prettig om weg te zijn uit het massale van een groot hotel met veel Nederlanders. We zijn hier zowat de enige gasten. Er is een Eco-boerderij met biggetjes, kippen en een koe.

Dag 10 Turrialba
We zijn al vroeg op pad en bekijken het ‘oude’ kerkje van Orosi, de Ujarras-ruïne (oude kerk) maar daar zijn we om 10 uur mee klaar. We besluiten terug richting Turrialba te rijden om het nationaal monument Guayabo te bekijken. We lezen in de Lonely Planet dat het om een oude opgegraven stad van verre voorouders gaat en hebben wel zin in wat cultuur. Het blijkt veel langer te rijden dan gedacht over moeizame weggetjes(wel een mooie route) en aangekomen gaat Jonathan in de rugdrager. We lopen langs een ‘trail’ door de jungle naar het monument. Grote blootgelegde stenen laten fundamenten van aquaducten, wegen, bruggen, huizen en graven zien, naar men schat zo’n 3000 jaar oud, en dat midden in de jungle. Bijzonder, er is nog niet veel over bekend welk volk het gebouwd heeft. Wel denken archeologen dat er meer te vinden moet zijn, maar de regenwouden maken het moeilijk of zelfs onmogelijk om ernaar te zoeken. De opgravingen zien er verder niet heel spectaculair uit, maar de wandeling is onze eerste zelfstandige jungletocht met mooie vogels, vlinders en andere diertjes, en zeker het rijden waard.

Dag 11 Sarapiqui
We hebben geleerd van de vorige reisdag en vertrekken deze keer vroeg (8 uur) naar onze volgende bestemming: Sarapiqui, de Selva Verde Lodge. We krijgen weinig mee van dit havenstadje aan de rivier want het park heeft zelf genoeg te bieden. Houten bruggetjes om te wandelen van het ene appartementencomplex naar de volgende en smalle aangelegde overdekte weggetjes lijken midden in de jungle te liggen. Er zijn wandelpaadjes door de natuur en we staan op de eerste ‘hanging bridge’. We zitten helaas in een gehorig kamertje terwijl we midden in een groep Amerikaanse tieners zitten. Ze maken niet onnodig veel lawaai, maar als ze van hun excursie terug komen hoor je alles alsof ze bij je in de kamer staan. Omdat Jonathan vroeg naar bed gaat proberen we nog te wisselen van kamer, maar alles is volgeboekt.

Dag 12 Sarapiqui
We wandelen met flinke hoogteverschillen, zwemmen, maken foto’s en drinken wat aan de bar bij de rivier, het is een warme dag.

Dag 13 Arenal
We vertrekken weer op tijd naar Arenal. ’s Ochtends zien we bij Selva Verde nog een toekan, prachtige vogel met felle gele kleuren. Binnen twee uur zijn we aan de voet van de Arenal, deze keer ging het heel snel. We zijn er al zo vroeg dat we er nog niet in kunnen dus zwemmen we eerst wat om een beetje af te koelen. Indrukwekkend gezicht die vulkaan! We zitten op een rustig park met onze eigen bungalow, heerlijk. Veel ruimte, twee tweepersoonsbedden, twee balkons en veel privacy. Hier gaan we het zeker drie dagen uithouden! ’s Middags onweert het flink in de bergen en koelt het ook wat af.

Dag 14 Sarapiqui
We genieten uitgebreid van de bungalow, het rustige park met zwembad, Terence fotografeert de hele morgen kolibries die vliegend uit de bloemen pikken van de struik vlak voor ons balkon. We gaan lunchen in Fortuna, een toeristisch stadje met veel souvenirwinkels en eettentjes. We kopen een masker en een houten papegaai voor Jonathan. De vulkaan is de hele dag niet te zien door de laaghangende wolken. In de reisinformatie staat dat je de vulkaan kunt bezoeken dus in informeer ernaar bij de receptie. Daar lacht de receptionist me een beetje uit, de vulkaan kun je niet zomaar bezoeken, die is immers actief! Er is wel een park aan de andere kant van de vulkaan waar je heen kunt. Inderdaad lees ik in de Lonely Planet dat de vulkaan in 1984 is uitgebarsten maar nog dagelijks lava spuwt, er zijn nachttochten om dat te kunnen zien als het helder is.

Dag 15 Arenal
We gaan richting Arenal National Park en zien onderweg bordjes met sky-tram. Dat lijkt ons wel wat. We stoppen daar, Terence kan nog net kaartjes krijgen maar wil eerst niet zeggen hoe duur ze waren (50 dollar per persoon) en wij in volle verwachting naar boven. Bovenaan heb je een mooi uitzicht op het Arenalmeer en de vulkaan, maar die is weer verstopt achter de wolken. We komen erachter dat de sky-tram eigenlijk bedoeld is voor sky-trek, of zipline. Dat wil zeggen aan een lijn over de bomen omlaag zoeven, voor ons met baby natuurlijk niet mogelijk. Wij mogen met een gids en twee anderen door de jungle lopen.

Dag 16 Monteverde
Vandaag gaan we naar Monteverde. Onderweg gaan we langs de Viente Fresco watervallen, waar we een folder van hadden meegenomen bij de receptie. Een stuk avontuurlijker dan de vulkaan-kabelbaan. We komen eerst met de auto door een smal weggetje, steil, diepe gaten en tegenliggers onmogelijk. Die komen we gelukkig ook niet tegen en op een eindparkeerplaats stoppen we. Daar begint een wandelpad met vele traptreden langs vier grote watervallen, waarvan de grootste 92 meter. Zwaar met Jonathan op de rug, maar door prachtige natuur. We komen bijna niemand tegen en de watervallen zijn indrukwekkend. Bij één waterval kun je ook zwemmen dus dat koelt lekker af, waarna je na enkele minuten klimmen op de terugweg alweer flink bent opgewarmd.
Monteverde is dan nog een uurtje rijden, wel 4-wheeldrive, waar we tegen 17 uur aankomen.
Cloud Forest lodge is niet zo groot, wel hoog in het nevelwoud, geen zwembad maar een goed restaurant. We kunnen er eerder eten dan staat aangegeven, met Jonathan krijg je alles voor elkaar! Ruime kamer, wel insecten zoals kakkerlakken, en een pad de diepe jungle in.

Dag 17 Monteverde
We worden om 19.30 opgehaald voor de hanging-bridge-tour. Ook hier komen veel sky-trekkers maar al snel kunnen we op eigen houtje de tocht met de hangende bruggen beginnen. Een mooie wandeling en de bruggen maken het bijzonder. Nevelig is het niet, het is helder weer. Een flinke tarantula steekt vlak voor ons over en we maken van dichtbij foto’s.
’s Middags blijven we bij het hotel, Terence ontdekt dat je hier midden in het regenwoud zit door het pad af te wandelen. Het regent nog even en we krijgen een idee hoe het is met nevelwolken in deze bergen, mysterieus.

Dag 18 tot dag 23 Potrero Beach (Pacifische kust)
Als we willen vertrekken naar de Pacific-kust wijst iemand ons op een lekke voorband, er zit zichtbaar een spijker in. We krijgen een vage beschrijving van een adres met iemand die ons kan helpen maar we kunnen het niet vinden. Voorzichtig rijden we naar het dorp Monteverde beneden, waar we ook geen tankstation vinden en we verwisselen zelf de band met een ‘thuiskomertje’. Na wat telefoontjes met Adobe en Ara-tours blijkt dat we de lekke band zelf moeten laten repareren en betalen, hoewel dat niet vlakbij kan. We besluiten dit gebied uit te rijden (27 km lang rij je gemiddeld 30 km per uur op volgens de Lonely Planet de slechtste weg van Costa Rica), en toen dat toch goed lukte met deze band hebben we besloten naar het kantoor van Adobe te rijden in Liberia, in het noorden. Als je voor hun neus staat moeten ze je wel verder helpen. Toch een beetje geïrriteerd komen we aan bij het kantoor, leggen het uit, ze gaan mee naar een kleine garage die we zelf nooit hadden gevonden en in 10 minuten is het gebeurd. We hebben er niet voor hoeven betalen en het personeel bij dit kantoor was vriendelijk en behulpzaam. Als het weer gefikst is rijden we verder vrolijk door naar Potrero. De enige die het verwisselen van de band heel interessant vond was Jonathan!
In het Bahia del Sol krijgen we een luxe suite, twee slaapkamers, een ruime woonkamer met keuken. We krijgen een betere kamer dan geboekt, er is iets met de stroom in andere kamers. Een prachtig resort aan het strand, mooi zwembad, heerlijk. Dineren valt duur uit de eerste avond, dus maken we de dagen erna zelf eten in onze keuken. Pannenkoeken als lunch, vlees met aardappelen en bloemkool en eigen cocktails. De zonsondergangen om 18 uur zijn prachtig, de zee met hoge golven ruig en we genieten met volle teugen. We verkennen de omgeving nog met de auto maar zijn vier volle dagen vooral in dit heerlijke hotel te vinden en rusten uit.

Dag 24 San José
We vertrekken terug naar San José. Een flink ritje, ’s ochtends is het warm maar al twee dagen regent en onweert het ’s middags vanaf 16 uur. Zo ook vandaag, alleen vanaf 13 uur. Jammer want nu kunnen we niet echt meer van ons laatste hotel Orcquideas Inn genieten, het komt met bakken uit de hemel. Van de masseuse hoorde Martine dat dit eigenlijk normaal is in Costa Rica, non-stop regen vanaf ongeveer 14 uur. We eten lekker in het restaurant en gaan om 19 uur naar bed, nadat we onze koffers reis klaar hebben gemaakt.

Wat hebben we enorm genoten van deze mooie reis. Reizen met een peuter is ons absoluut heel erg meegevallen. Jonathan heeft zich goed aangepast, kan intussen lang stilzitten en heeft samen met ons veel leuke dingen gedaan. Natuurlijk heeft het zijn beperkingen: raften of canopying zat er niet in, maar Jonathan zeurt niet over wat we gaan doen, slaapt als hij moe is, eet wat hij krijgt en vindt alles even prachtig. Heerlijk wandelen met z’n drieën, zwemmen, spelen op het strand, naar de dieren kijken, wat wil je nog meer als je op zulke bijzondere plekken kunt genieten met en van elkaar?

Bekijk hier onze reizen naar Costa Rica.